«Αγορές Χρυσού»

Πλησίασε διστακτικά, κρατώντας ένα ντοσιέ. Υπέθεσα ότι είναι βιογραφικό. «Μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Για θέατρο. Σου έφερα κείμενά μου». Ανοίγω το ντοσιέ και διαβάζω: «Μικρά Θεατρικά Αστικού Τύπου». Δηλαδή; «Είναι θεατρικές στιγμές της Αθήνας. Στιγμές γι’ ανθρώπους που κινούνται με το μετρό, που περιμένουν λεωφορείο, που κάθονται σε παγκάκια ή που απλά βιάζονται να φτάσουν στη δουλειά». Διάβασα μία μία τις ιστορίες και ήταν σα να τις ακούω: ο ήχος του μετρό, οι διάλογοι στο πάρκο, οι κουβέντες στη στάση του λεωφορείου.«Τι θα έλεγες αν κάναμε μια θεατρική παραγωγή, τύπου ραδιοφώνου, στο ίντερνετ ;». Κι έτσι χωρίς πολλή σκέψη ανεβάσαμε τα «Αστικά Μονόπρακτα» της Athens Voice – το πρώτο δημόσιο θεατρικό ντεμπούτο της Δώρας Τσόγια.

Η Δώρα Τσόγια γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε σπουδές Ψυχολογίας στην Αγγλία. Τώρα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ως Κλινική Ψυχολόγος. Από το 2007 παρακολουθεί μαθήματα θεατρικής συγγραφής με τον Ανδρέα Φλουράκη. Άλλα της έργα: Οι Θάλασσες (2007), Πλατεία Ελευθερίας (2011, 3ο Βραβείο, Όμιλος Unesco), Κανονικοί Γονείς (2012), Όσο Χρειάζεται (2013).

ΑΓΟΡΕΣ ΧΡΥΣΟΥ (της Δώρας Τσόγια)

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Βασίλης Καλής και Βούλα Συμπεθέρου

Σκηνοθετική επιμέλεια: Ανδρέας Φλουράκης

Φωτογραφίες: Ελένη Παπαϊωάννου

Ήχος από πάρκο και δρόμο. Κύριος και Κυρία κάθονται σε ένα παγκάκι. Ο Κύριος ταϊζει τα περιστέρια με ψίχουλα από το κουλούρι που τρώει. Κάποια στιγμή προσφέρει λίγο κουλούρι και στην κυρία.

Κύριος: Κουλούρι;

Κυρία: Πολύ σκληρό.

Κύριος: Έχω γερά δόντια εγώ. Ειδικά τα χρυσά μου δόντια, κόβουν πολύ καλά.

(Μικρή Παύση)

Κυρία: Έχετε προσέξει όλα αυτά τα μαγαζιά που έχουν ανοίξει; Με τις μεγάλες κίτρινες ταμπέλες;

Κύριος: Όχι.

Κυρία: Σαν εκείνο εκεί, απέναντι.

Κύριος: Τι πουλάνε;

Κυρία: Δεν πουλάνε. Αγοράζουν. Χρυσό. Ό,τι έχεις και δεν έχεις.

Κύριος: Δεν έχω και πολλά.

Κυρία: Όλο και κάτι θα έχετε.

Κύριος: Από τη βιτρίνα πάντως δεν διακρίνεται τίποτα.

Κυρία: Α ναι, έτσι είναι όλες. Φαίνεται κάνουν σημαντικά πράγματα μέσα, δεν θέλουν να τους βλέπουμε.

Κύριος: Κι έχει πολλά τέτοια;

Κυρία: Ουυ. Κάθε γειτονιά έχει το δικό της. Πώς έχει το φούρνο της, το κρεοπωλείο της, το το μανάβη της, τώρα έχει και το μαγαζάκι της. Να μην παιδεύονται οι άνθρωποι.

(Μικρή παύση)

Κύριος: Περίεργο δεν είναι;

Κυρία: Είναι πολύ φυσικό. Αν έχεις βραχιόλια, δαχτυλίδια, κάποιο παλιό μενταγιόν που ούτε που θυμάσαι σε ποιον ανήκε κάποτε, που δεν σου χρειάζεται πια, και δεν έχεις να φας, είναι πολύ καλή ανταλλαγή.

(Μικρή Παύση)

Κύριος: Άλλου είδους μαγαζιά θα έπρεπε να ανοίξουν.

Κυρία: Όπως;

Κύριος: Με κατοικίδια. Που δεν τα πουλάνε, τα χαϊδεύουν. Ή με μωράκια, που θέλουν μια αγκαλιά -αυτό να είναι δωρεάν.

Κυρία: Και πού θα βρούμε λεφτά για να φάμε;

Κύριος: Ξέρετε πόσες φορές θα ήθελα εγώ να χαϊδέψω μια γάτα, ένα σκύλο, ένα μωρό, κάτι, και δεν έχω τίποτα; Τι στοιχίζει ένα χάδι;

Κυρία: Μ' ένα βραχιόλι μπορείς να βγάλεις τουλάχιστον δυο τρεις βδομάδες.

Κύριος: Η γάτα σού νιαουρίζει, σού τρίβεται, κάθεται στην αγκαλιά σου. Είναι καλή επιλογή.

Κυρία: Βέβαια δεν πρέπει να έχεις πολλές απαιτήσεις. Πρέπει να αρκείσαι στα λίγα.

Κύριος: Πού να πάρεις όμως γάτα σπίτι σου. Για κονσέρβα ούτε λόγος. Τι θα τρώει;

Κυρία: Ένα πακέτο μακαρόνια, φακές, άντε και καμιά κρέμα.

Κύριος: Μπισκότα, γάλα, λίγο ρύζι.

Κυρία: Τα παξιμάδια πρέπει να τα μουλιάζω.

Κύριος: Τρώνε οι γάτες ρύζι;

Κυρία: Αν τ' ανακατέψεις με λίγο τόνο είναι καλύτερα.

Κύριος: Το σκέτο θα ήταν πιο εύκολο.

(Μικρή Παύση)

Κυρία: Παίρνουν και δόντια. Με ένα δόντι ταΐζεις ένα γατάκι για μήνες. Με δύο ουου, μένει φαγητό και για σένα.

Κύριος: Τρελαθήκατε; Και πώς θα μασάω;

Κυρία: Δε θα τρώτε κουλούρι. Θα χαϊδεύετε όμως τη γάτα.

(Μικρή παύση. Ο Άντρας σηκώνεται)

Κυρία: Φεύγετε;

Κύριος: Πάω απέναντι.

Κυρία: (Φωνάζει για να ακουστεί) Μετά να μου κάνεις το τραπέζι, εε!