Κωμωδία Παθών

Μια γυναίκα χωρίς έρωτα, μια συγγραφέας χωρίς έμπνευση, μια ηθοποιός χωρίς ρόλο, μια αλκοολική χωρίς ποτό. Όταν ένας άγνωστος θα της χτυπήσει την πόρτα, θα πρωταγωνιστήσει στην πιο σημαντική παράσταση της ζωής της. Σε μια κωμωδία που σαρκάζει τους πάντες και τα πάντα, όπως λένε στην A.V. οι πρωταγωνιστές του έργου «33 φορές να φύγεις» Ελένη Ράντου και Άκης Σακελλαρίου.

«Με ενδιαφέρει που είναι ελληνικό, ανισόρροπο, που με προκαλεί να ξαναδοκιμάσω τα όρια της τρέλας μου, που σχολιάζει εντελώς απενοχοποιημένα τη βλακεία της διπλανής μας πόρτας, που είναι μια καθαρή κωμωδία. Το ίδιο το έργο ουσιαστικά δεν υπάρχει, αλλά χτίζεται σχεδόν πιραντελικά στη διάρκεια της παράστασης και μας έδωσε την αφορμή να φέρουμε τα πάνω κάτω μέσα στο θέατρο Διάνα. Σαρκάζει τους πάντες και τα πάντα, από τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο ελαφριά. Και με ενδιαφέρει, επίσης, που όλο αυτό το ταξίδι θα το κάνω με τον Άκη, με τον οποίο δουλεύω πρώτη φορά» μας λέει η Ελένη Ράντου.

«Είναι ένα έργο», συνεχίζει ο Άκης Σακελλαρίου, «που ποντάρει στη χημεία των συνεργατών και τον απόλυτο σαρκασμό των ανθρώπων της τέχνης – και την ελαφρότητα που βγαίνει μέσα από αυτό. Ένα από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι η ρηχότητα του πνεύματος, φαινόμενο των καιρών, που ξεκίνησε μεν να εμφανίζεται από τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά σήμερα έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, πόλωση και κορεσμός της απόλυτης κουλτούρας, που όμως στην υπερβολή της καταντάει δήθεν. Πρέπει να βρεθεί κάποια ισορροπία και κάποιο μέτρο. Το έργο δεν ξέρω αν δίνει λύση, σαρκάζει καυστικά όμως και τις δύο πλευρές».

«Το πιο ωραίο» τονίζει η Ελένη Ράντου  «είναι ότι σαρκάζει ακόμα και το μήνυμά του! Αν έχει κάποιο μήνυμα, που δεν νομίζω ότι αυτή είναι η πρόθεσή του, είναι πως ένα μεγάλο ποσοστό της σύγχρονης μοναξιάς μας είναι η ίδια η βλακεία μας! Το παιχνίδι μεταξύ ελαφρότητας και σοβαρότητας που, από όποια μεριά κι αν το παίξουμε, μας κάνει ανεπαρκείς και ανισόρροπους».