D3lta: «Ήταν μεγάλο ρίσκο να γίνω μουσικός, αλλά μεγαλύτερο να μην γίνω»

Κάποιες φορές, το πιο όμορφο είναι να κοιτάζεις πίσω και να συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι πια εκεί όπου κάποτε ονειρευόσουν να φτάσεις. Ο D3lta θυμάται τον μικρό Ρομπέρτο που άκουγε Green Day και ήθελε να γίνει rockstar, μιλά για τις στιγμές που τον έφεραν πιο κοντά σε αυτό το όνειρο, για τα ρίσκα που χρειάστηκε να πάρει και για όσα ανακαλύπτει στην πορεία. Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Arch Club, στις 13 Νοεμβρίου, κάνουμε μια συζήτηση για τη μουσική, την πίστη στον εαυτό μας και εκείνη τη σπάνια στιγμή που μπορείς να κοιτάξεις τον παλιό σου εαυτό και να του πεις: τα καταφέραμε.

Ρόμπερτ, καλησπέρα. Ρόμπερτ, Ρομπ, Ρομπέρτο ή και D3lta. Εμείς σε γνωρίζαμε ως D3lta. Όλοι αυτοί (οι χαρακτήρες), όμως, είναι ο ίδιος άνθρωπος ή είναι διαφορετικές εκδοχές του εαυτού σου;
Θα σου πω, είναι ενδιαφέρον, παρ' όλο που είναι μια ερώτηση που μου έχει ξαναγίνει στο παρελθόν, η απάντηση νομίζω ότι αλλάζει σταδιακά. Και κάποτε ήταν οριακά δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι. Όταν ξεκίνησα να κάνω μουσική, θα έλεγα ότι ο D3lta ήταν αυτός που είμαι πάνω στη σκηνή και όταν ηχογραφώ, και ότι ο Ρομπέρτο είναι στην καθημερινότητα. Ήταν δύο αρκετά διαφορετικοί άνθρωποι που επίσης ντυνόντουσαν διαφορετικά. Δηλαδή θυμάμαι να φοράω τα ρούχα της δουλειάς μου(έκανα μια άλλη δουλειά πριν) και άμα είχα κάτι να κάνω με μουσική ή ηχογράφηση, είχα ρούχα στον πορτπαγκάζ για να πηγαίνω να αλλάζω σε ένα στενό. Επειδή ήθελα να είμαι λίγο πιο cool όταν πηγαίνω σε οτιδήποτε είχε να κάνει με μουσική. Άρα πάντα είχα ρούχα στο αυτοκίνητο, παπούτσια, ζώνες, και θα άλλαζα. Και ήταν κάπως διαχωρισμένα στο μυαλό μου, ενώ πλέον είναι ο ίδιος άνθρωπος. Δηλαδή ο Ρομπέρτο έχει γίνει ο D3lta και ο D3lta ο Ρομπέρτο.

Καλό αυτό ή κακό;
Πολύ καλό. Επειδή είναι απελευθέρωση. Δηλαδή δεν χρειάζεται να κρύβομαι σε καμία πτυχή του αυτού μου και να απελευθερώνω σε μία άλλη. Νιώθω ότι είμαι πιο απελευθερωμένος γενικά.

Όταν ήσουν πιο μικρός, τι ονειρευόσουν ότι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Υπήρχε ήδη η μουσική μέσα στα όνειρά σου ή ήρθε αργότερα;
Ναι. Κοίτα, ξεκίνησα να παίζω πιάνο από πολύ μικρή ηλικία και δεν μου άρεσε καθόλου, είναι η αλήθεια. Δηλαδή από πέντε χρονών το έκανα κάπως "με το ζόρι" για να κάνω ένα μουσικό όργανο. Και επειδή παίζει ο πατέρας μου πιάνο, λέμε οκ, θα κάνω πιάνο. Και μετά στα δώδεκα άλλαξε όλη μου η κοσμοθεωρία όταν ανακάλυψα τη ροκ μουσική μέσα από μία κοπέλα που είχα στην πρώτη γυμνασίου. Και εκεί ξεκίνησα ένα καλοκαίρι, θυμάμαι, κιθάρα. Είχα πάρει στο μεταξύ και σταντ για μικρόφωνο. Είχα πάρει δηλαδή όλο τον εξοπλισμό και είχα στο μυαλό μου ότι θέλω να παίζω συναυλίες.

Και πώς το ονειρευόσουν; Υπήρχε κάποια συναυλία που θα γινόταν στο σχολείο, για παράδειγμα;
 Όχι. Μόνος σου. Ό, τι είχα δει. Είχα ένα DVD των Green Day, το Bullet in a Bible, που είναι μία συναυλία που είχαν κάνει τότε στην Αγγλία, σε ένα ανοιχτό πάρκο, τέλος πάντων, που ήταν σαν μικρό ντοκιμαντέρ, τρεις ώρες ταινία. Θυμάμαι να έχω πάθει πώρωση με τους Green Day τότε και να το βλέπω ξανά και ξανά και ξανά. Θυμάμαι να είμαι στο δωμάτιό μου, να κλείνω τα μάτια μου και να ονειρεύομαι. Δεν ήξερα να παίζω. Δεν είχα κάνει ούτε ένα μάθημα κιθάρας, ούτε φωνητική, τίποτα. Και απλά να γρατζουνούσα την κιθάρα και προσπαθούσα να τραγουδήσω ό, τι μπορούσα. Και θυμάμαι να φαντάζομαι ότι είμαι σε κάποιο στάδιο, κι εγώ, και παίζω μουσική και... ναι, το φανταζόμουν από πολύ μικρός. Και θυμάμαι τότε που γύρισα και είπα στη μητέρα μου «Ξέρω τι θέλω να κάνω. Θέλω να γίνω rockstar όταν μεγαλώσω.» Γελάει, λοιπόν, και μου λέει, καλά, εντάξει.

Συγχορδίες, δηλαδή, στην κιθάρα ξεκίνησες να μαθαίνεις μόνος σου;
Ναι, ξεκίνησα μόνος μου και όταν πέρασε εκείνο το καλοκαίρι, το πρώτα πράγμα που έκανα τον Σεπτέμβρη ήτα να πάω σε Ωδείο. Εντωμεταξύ το αστείο είναι πως έχω τον ίδιο δάσκαλο κιθάρας ακόμη και σήμερα. Και μάλιστα μου λέει «Από την πρώτη φορά που ξεκινήσαμε να κάνουμε μάθημα, είσαι ο μόνος μαθητής που του μάθαινα κάτι κι ερχόταν την επόμενη βδομάδα λέγοντάς μου, έγραψα ένα τραγούδι με αυτά τα δύο πράγματα που έμαθα την προηγούμενη». Είχα κάπως μια τεράστια ανάγκη να εκφραστώ. Και αυτό νομίζω ότι πάει μαζί με το... κάπως επαναστατικό κύμα που έχει η ροκ. Μου άρεσε πάρα πολύ ότι ένας άνθρωπος γράφει ένα τραγούδι που σήμαινε πολλά για εκείνον και το τραγουδά μπροστά σε κόσμο, σε 60.000 άτομα, οι Green Day, για παράδειγμα. Έβλεπα την απελευθέρωση που ένιωθε ο ίδιος και την απελευθέρωση που ένιωθε και ο κόσμος μέσα από τη δική του μουσική.

Ακούστε ολόκληρο το Podcast, εδώ.