Πόσα acts υπάρχουν άραγε στο live και tour γίγνεσθαι που μπορείς να βλέπεις χρόνο παρά χρόνο τα τελευταία 10 χρόνια χωρίς να βαρεθείς; Πόσοι άραγε καλλιτέχνες υπάρχουν εκεί έξω που αξίζει να τους βλέπεις ξανά και ξανά, κάθε φορά που έχεις την ευκαιρία; Όχι απαραίτητα γιατί έχουν κάτι καινούριο να παρουσιάσουν αλλά γιατί αυτό που είναι και κάνουν έχει εκείνο το ειδικό βάρος που αντέχει στον χρόνο και με την κατάλληλη επαγγελματική συντήρηση, όχι απλά δεν εξαντλείται σε μία δύο μεγάλες συναυλίες αλλά ωριμάζει όλο και περισσότερο τείνοντας σε μια λατρευτική συνήθεια; Αν υπάρχει κάποιο κλειστό ολιγάριθμο club με μέλη λιγότερα των δαχτύλων του ενός χεριού, τότε ο Νικ Κέιβ με το αναπόσπαστο πλαίσιο των Bad Seeds έχει σίγουρα ρεζερβέ μια βελούδινη πολυθρόνα.
Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από την πρώτη φορά που είδαμε στην Ελλάδα τον Νικ Κέιβ της «νέας» ύστερης περιόδου του, της τελευταίας εντυπωσιακής φάσης της σπουδαίας καριέρας του, σε κάθε βήμα, album, φιλμ και σταθμό της οποίας βρίσκει τον τρόπο να μετουσιώσει τον άφατο πόνο της τραγικής απώλειας του γιου του Arthur το 2015 σε υπερβατικές, ως επί το πλείστον καθηλωτικές καλλιτεχνικές εμπειρίες. Αυτό συνέβη τον Νοέμβριο του 2017 στο κλειστό του Tae Kwon Do σε μια μαγική βραδιά αξέχαστη τόσο για τη νεότερη φουρνιά ακροατών που πιθανότατα τον έβλεπαν για πρώτη φορά όσο και για τις παλιοσειρές του Ρόδον. Η υψηλού επιπέδου καλλιτεχνική εμπειρία που διαμόρφωσε γύρω από τον προσωπικό του πόνο ο Νικ Κέιβ και η εγγενής συγκίνηση των θεματικών με τις οποίες καταπιάνεται μαζί με την sui generis σκηνική του αυτοπεποίθηση και παρουσία που σπάει καλούπια, αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά των live του την τελευταία δεκαετία στη διάρκεια της οποίας επέστρεψε στην Αθήνα άλλες τέσσερις φορές (τρεις εκ των οποίων στο Release Athens και στην Πλατεία Νερού), επαναλαμβάνοντας την εκτέλεση αυτής της συνταγής με διάφορες μικρές παραλλαγές πάντα από ένα συγκεκριμένο (υψηλότατο) επίπεδο ποιότητας και πάνω. Και η τελευταία του εμφάνιση, η μεγάλη επιστροφή του για το φετινό επετειακό Release Athens, το βράδυ της Τετάρτης, η τελευταία ίσως φορά στην Πλατεία Νερού όπως την ξέρουμε, ήταν μία από τις καλύτερες εκδοχές αυτής της συνταγής.
Η ακύρωση τελευταίας στιγμής του πρώτου act της ημέρας, του συναυλιακού ντεμπούτου της άκρως ενδιαφέρουσας Σουηδής τραγουδοποιού Anna von Hausswolff λόγω ιατρικού ζητήματος, οδήγησε σε επέκταση των setlists τόσο του Μπάξτερ Ντιούρι όσο και του ίδιου του Κέιβ, με το set του τελευταίου να υπολογίζεται στις δύομιση ώρες.
Mοιραία οι περισσότεροι όμως θα ερχόντουσαν για το ραντεβού με τον Νικ Κέιβ με την προσέλευση να πυκνώνει όσο το ρολόι κόντευε να δείξει 9. Και όταν πια ήρθε η ώρα για να πατήσει τη σκηνή με μια φορτσάτη εκτέλεση του «Get Ready for Love» αλλά και το απολαυστικό deep cut κέρασμα του «Train Long Suffering» κατέστησε σαφές ότι ήρθε πανέτοιμος για μια ακόμη μεγάλη βραδιά.
Με όχημα την εξαιρετική του φόρμα και τα συναυλιακά «κέφια» που τον διακατείχαν -πιθανότατα άμεσα συνδεδεμένα με την δεδομένη σχέση αγάπης με το ελληνικό κοινό- και δεξί και αριστερό χέρι τον βράχο δημιουργικής ατμόσφαιρας Warren Ellis και κερασάκι στην τούρτα τον Colin Greenwood στο μπάσο ο Νικ Κέιβ επιδόθηκε για δύομιση ώρες σε μια κλασσική κεϊβική performance, άρτια και άκρως επαγγελματική στο υψηλότερο επίπεδο χωρίς όμως κατά ένα μαγικό τρόπο απώλειες στις συγκινησιακές ιδιότητες της. Επιλέγοντας «τολμηρά» να ρίξει τους τόνους από νωρίς με ένα εκταταμένο κοίλο μέρος γεμάτο με μερικές από τις πιο συγκινητικές και υπαρξιακές του μπαλάντες, από το ομώνυμο της περιοδείας και του τελευταίου του album «Wild God» και το άχαστο «Oh Children» μέχρι το «Carnage» και το υπέροχο «Bright Horses» -με μια τίμια προσέγγιση του «Tupelo» ενδιάμεσα- έκανε από νωρίς σαφείς τις συναισθηματικές προθέσεις του, διανθίζοντας παράλληλα το setlist με την φλεγματική προσωπική του άποψη για κάθε τραγούδι που επόταν και γινόμενος ένα με το κοινό, κατά τον συνήθη του πια και πάντα φωτογραφικά θελκτικό σαμανικό τρόπο με κάθε ευκαιρία. Το πρώτο αυτό μέρος κορυφώθηκε με την εκτέλεση του «Henry Lee» με τη βοήθεια της Janet Ramus στα φωνητικά –ας μην μπορεί τίποτα να αγγίξει εύκολα τα ρίγη του πρωτότυπου ντουέτου με την PJ Harvey άπιαστο στο οι χιλιάδες κόσμου που ένωσαν τις φωνές τους στο χαρακτηριστικό «La-la-la-la-la
La-la-la-la-lee» απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι κάποια τραγούδια δεν μπορούν να λείψουν από το setlist μιας τέτοιας επετειακής εμφάνισης.
Τέτοια ήταν φυσικά και το «The Mercy Seat» και το «Red Right Hand» που έθεσαν το δεύτερο μισό του live σε λειτουργία απογείωσης, λίγο πριν την εμβύθιση στο πάντα υπέροχο «Jubilee Street» και στο υποβλητικό «Hollywood».
Καθώς ξετυλιγόταν το encore με τα κλασσικά εικονογραφημένα highlights του «Weeping Song» και του «Into My Arms» να μπλέκονται με τις λιγότερο προφανείς πλήν ευπρόσδεκτες επιλογές των «City of Refuge» και «Nobody’s Baby Now» το συμπέρασμα ήταν σαφές: παρά τις επικρίσεις για πολιτική «αφωνία» ή την γενικότερη αιώνια -μάλλον άκαρπη- συζήτηση για το αν ο εμπορικός επαγγελματισμός μπορεί να υπηρετεί με αξιώσεις την υψηλή τέχνη ο Νικ Κέιβ ήταν και παραμένει ένας «μεγάλος» της σύγχρονης ροκ εποποιίας – για την ακρίβεια ένας από τους τελευταίους μεγάλους εν ζωή- και το ότι καταφέρνει να διατηρεί καλλιτεχνικό λόγο ύπαρξης σε αμφιλεγόμενους ποπ καιρούς χωρίς ιδιαίτερες εκπτώσεις είναι ένα διόλου αυτονόητο επίτευγμα. Ένα επίτευγμα που ανανεώνει κάθε φορά που πατάει σκηνή, αποδεικνύοντας τα πάντα κι ας μην χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Τα live του φυλάνε σταθερά ενδιαφέρουσες απαντήσεις για κάθε δίκαιη κριτική ή αμφιβολία, και ούτε ένα hi στις γνωστές ισοπεδωτικές απόπειρες.
Ναι, ο Νικ Κέιβ επέστρεψε νικητήρια στην Πλατεία Νερού με την οποία έχει συνδέσει το όνομά του τα τελευταία χρόνια ως τιμώμενο πρόσωπο ενός μεγάλου αθηναϊκού φεστιβάλ το οποίο τίμησε για μια ακόμη φορά με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. One more time with feeling.
17°
