Χοσέ Τζέιμς: «Για το δικό μου αυτί η τζαζ παραμένει η πιο συναρπαστική μουσική»

Ο Χοσέ Τζέιμς έρχεται στην Ελλάδα για μια μοναδική βραδιά στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού για να ζωντανέψει επί σκηνής τον εμβληματικό δίσκο του Marvin Gaye «I want You». είναι η δεύτερη φορά που ο τραγουδοποιός θα εμφανιστεί στη χώρα μας, έπειτα από τη μαγική του πρώτη εμφάνιση τρια χρόνια πριν στο πλαίσιο του Φεσιτιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Αυτή τη φορά συμπράττει επί σκηνής με τη μοναδική Τσάινα Μόζιζ αλλά και μια world-class μπάντα που περιλαμβάνει τον κιθαρίστα Marcus Machado, τον μπασίστα David Ginyard και τον ντράμερ Jharis Yokley. Ένα πενταμελές σχήμα που θα μας παρουσιάσει ένα ιδιαίτερο και βαθιά προσωπικό αφιέρωμα. Στη συνέχεια, οι καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν μέρος από τη δική τους δισκογραφία, αναδεικνύοντας την επιρροή του Μάρβιν Γκέι στη μουσική τους πορεία.

Συνέντευξη με τον Χοσέ Τζέιμς για τη συναυλία του στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού

Πώς προέκυψε το αφιέρωμα στον Μάρβιν Γκέι με αφορμή τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ; Και πώς είναι να ερμηνεύετε ζωντανά αυτά τα τόσο αγαπημένα τραγούδια ενός εμβληματικού δίσκου;
Το I Want You είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών. Είχα επίσης την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τον θρυλικό Leon Ware το 2012, όταν ετοίμαζα τον πρώτο μου δίσκο για τη Blue Note. Οπότε αυτή μοιάζει η ιδανική στιγμή για να θυμηθούμε έναν από τους πιο αισθαντικούς και επιδραστικούς δίσκους της σύγχρονης μουσικής. Χωρίς το I Want You δεν θα υπήρχαν ο D’Angelo, η Sade ή η Erykah Badu. Είναι ένα έργο διαχρονικό. Το να ερμηνεύω αυτά τα τραγούδια είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, γιατί πρόκειται για εξαιρετικά όμορφη μουσική, την οποία ακόμη και ο ίδιος ο Marvin δεν παρουσίαζε συχνά ζωντανά. Γι’ αυτό πιστεύω πως αυτή η συναυλία θα είναι πραγματικά ξεχωριστή.

Έχετε αναφέρει σε παλαιότερες συνεντεύξεις ότι ο Μάρβιν Γκέι είναι ένα από τα μεγάλα σας πρότυπα. Με ποιους τρόπους επηρέασε τη δική σας πορεία στη μουσική και την τζαζ;
Ο Marvin Gaye προερχόταν από την R&B αλλά ήθελε να τραγουδήσει τζαζ. Εγώ ξεκίνησα από την τζαζ και ήθελα να τραγουδήσω R&B. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή εκεί και ίσως γι’ αυτό νιώθω τόσο κοντά του. Μας συνδέει η ανάγκη να εξελισσόμαστε συνεχώς, καλλιτεχνικά και πνευματικά. Το τραγούδισμά του έμοιαζε πάντα αβίαστο και βαθιά ψυχικό, ενώ η αίσθηση της φρασεολογίας και της αρμονίας που είχε ήταν πραγματικά μοναδική. Ήταν ένας καλλιτέχνης μπροστά από την εποχή του.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες της παράστασης και ειδικά με τη Τσάινα Μόζιζ; Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε;
Γνωρίζω και θαυμάζω τη China εδώ και πολλά χρόνια, όμως αυτή είναι η πρώτη μας μουσική συνεργασία. Η ιδέα για το συγκεκριμένο πρότζεκτ γεννήθηκε νωρίτερα φέτος, σε μια παρουσίασή του στη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου μαζί με τη Lizz Wright, όπου η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Από εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι ήθελα να ταξιδέψει και να παρουσιαστεί διεθνώς. Μαζί μας θα είναι και μια εξαιρετική μπάντα από τη Νέα Υόρκη, με τους Marcus Machado, BIGYUKI, Parker McAllister και Jharis Yokley. Νομίζω πως θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία.

Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε αρχικά στην τζαζ και ειδικότερα στον συνδυασμό της με στοιχεία soul και hip-hop; Ποιοι ήταν οι σημαντικότεροι μουσικοί σας οδηγοί πέρα από τον Marvin Gaye;
Για το δικό μου αυτί και πνεύμα, η τζαζ παραμένει η πιο συναρπαστική μουσική, τόσο σε πνευματικό όσο και σε αρμονικό επίπεδο. Περιέχει μέσα της τεράστιο κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, μέσα από την παράδοση της αφροαμερικανικής μουσικής. Οι τρεις μεγαλύτερες επιρροές μου είναι ο Marvin Gaye, ο John Coltrane και η Billie Holiday. Αυτή είναι η δική μου «ιερή τριάδα».

Αυτή θα είναι η δεύτερη συναυλία σας στην Ελλάδα, αυτή τη φορά όμως σε διαφορετικό χώρο. Τι θυμάστε από την εμφάνισή σας στο Ηρώδειο και τι προσδοκάτε από τη νέα συνάντηση με το ελληνικό κοινό;
Εκείνη η βραδιά στο Ηρώδειο ήταν πραγματικά εμπνευσμένη. Είχαμε μια καταπληκτική μπάντα και ένα υπέροχο κοινό. Περιμένω η δεύτερη επίσκεψή μου να είναι εξίσου ξεχωριστή, ίσως και καλύτερη. Δίνω πάντα το 110% στη σκηνή και έχω την τύχη να συνεργάζομαι με μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Υπάρχει κάτι πραγματικά μοναδικό στην Ελλάδα: η ιστορία, ο πολιτισμός, οι άνθρωποι. Όλα αυτά δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια υπέροχη συναυλία.

Η περιοδεία σας έχει ήδη ξεκινήσει. Πόσους σταθμούς περιλαμβάνει και υπάρχουν μέρη που θα επισκεφθείτε για πρώτη φορά;
Θα ταξιδέψουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη και η προσμονή είναι μεγάλη. Η περιοδεία περιλαμβάνει 15 συναυλίες σε 9 χώρες, κάτι που από μόνο του είναι εντυπωσιακό. Ανάμεσα στους προορισμούς υπάρχει και η Καζαμπλάνκα στο Μαρόκο, την οποία θα επισκεφθώ για πρώτη φορά και ανυπομονώ ιδιαίτερα γι’ αυτό.

Πόσο διαφορετικό είναι το κοινό από χώρα σε χώρα και τι αποκομίζετε από αυτή τη σχέση με τους θεατές;
Κάθε πόλη, κάθε χώρος και κάθε κοινό είναι διαφορετικά. Προσπαθώ να προσαρμόζω κάθε εμφάνιση στο μέρος όπου βρίσκομαι. Στην Ιαπωνία, για παράδειγμα, η απόλυτη σιωπή κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας θεωρείται η μεγαλύτερη ένδειξη σεβασμού. Στη Βρετανία συναντάς ένα πιο εξωστρεφές κοινό, γεμάτο ενέργεια. Αυτό που με γοητεύει είναι να ανακαλύπτω τι είναι αυτό που αγγίζει τους ανθρώπους σε διαφορετικές χώρες και γιατί καλλιτέχνες όπως ο Marvin Gaye, ο Bill Withers ή η Erykah Badu καταφέρνουν να μιλούν σε κοινά σε όλο τον κόσμο.

Θα ακούσουμε τραγούδια και από το τελευταίο σας άλμπουμ; Πείτε μας λίγα λόγια γι’ αυτό.
Μετά την πλήρη παρουσίαση του I Want You θα ακολουθήσει ένα μικρό σετ με δικά μου τραγούδια, όπως το Trouble, τα οποία έχουν επηρεαστεί άμεσα από τον Marvin Gaye. Ο τελευταίος μου δίσκος, 1978: Revenge of the Dragon, είναι μια εξερεύνηση της disco και της νυχτερινής σκηνής της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Περιλαμβάνει διασκευές σε τραγούδια των Rolling Stones, του Herbie Hancock, των Bee Gees και του Michael Jackson. Είναι ένας δίσκος γεμάτος ενέργεια και διασκέδαση.

Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σας και τι θέση έχει σήμερα στην καθημερινότητά σας;
Νιώθω ευγνώμων γιατί η μουσική υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Η πρώτη μου ανάμνηση είναι μουσική. Μεγάλωσα στη Μινεάπολη, λατρεύοντας τον Prince, ενώ ο Michael Jackson ήταν το μεγάλο μου είδωλο. Άκουγα τα πάντα: hip-hop, grunge, pop, R&B και φυσικά τζαζ. Και εξακολουθώ να ακούω μουσική κάθε μέρα, γιατί πάνω απ’ όλα είμαι φαν της μουσικής. Όπως έλεγε και το σύνθημα της Tower Records: «No Music, No Life».

INFO
Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, 7 Ιουλίου
Δείτε περισσότερα για την εκδήλωση στον city guide της Athens Voice