- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- 102.5 FM RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Ο Σόνι Ρόλινς δεν ήθελε Rolling Stones — μέχρι που ο Τζάγκερ τον έπεισε με έναν χορό
Ο θάνατος του Σόνι Ρόλινς στα 95 του χρόνια έφερε ξανά στην επιφάνεια δεκάδες ιστορίες από τη μυθική πορεία του στην τζαζ. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μία από τις πιο απρόσμενες συνεργασίες της καριέρας του: η στιγμή που ο θρύλος του σαξοφώνου βρέθηκε στο στούντιο με τους Rolling Stones για το εμβληματικό «Waiting on a Friend».
Την ιστορία είχε διηγηθεί ο ίδιος ο Μικ Τζάγκερ, παραδεχόμενος ότι στην αρχή δυσκολευόταν να πιστέψει πως ένας μουσικός του βεληνεκούς του Ρόλινς θα δεχόταν να παίξει σε τραγούδι των Stones. «Είχα μεγάλο δισταγμό να δουλέψω με τον Σόνι Ρόλινς. Αυτός ο τύπος είναι γίγαντας του σαξοφώνου», είχε πει χαρακτηριστικά. Όπως θυμόταν ο frontman των Rolling Stones, ακόμη και ο ντράμερ του συγκροτήματος, Τσάρλι Γουότς, θεωρούσε απίθανο το ενδεχόμενο να δεχτεί ο Ρόλινς. «Ο Τσάρλι είπε: “Δεν πρόκειται ποτέ να θέλει να παίξει σε δίσκο των Rolling Stones”. Κι εγώ απάντησα: “Κι όμως θα θέλει”». Τελικά είχε δίκιο. Ο Ρόλινς όχι μόνο συμμετείχε στο «Tattoo You» του 1981, αλλά χάρισε στο «Waiting on a Friend» ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σαξοφωνικά solos στην ιστορία του rock.
Η πιο ιδιαίτερη στιγμή όμως ήρθε μέσα στο στούντιο. Ο Τζάγκερ είχε ρωτήσει τον Ρόλινς αν ήθελε να μείνει μαζί του την ώρα της ηχογράφησης. Και τότε ο σπουδαίος σαξοφωνίστας του είπε κάτι που έμεινε ιστορικό: «Ναι. Πες μου πού θέλεις να παίξω και χόρεψε το μέρος». Ο Τζάγκερ άρχισε να κινείται μπροστά του, δίνοντας ρυθμό με το σώμα, τους ώμους και τις κινήσεις του, ώστε ο Ρόλινς να “αισθανθεί” το groove του κομματιού. «Αυτό είναι πολύ σημαντικό: η επικοινωνία με τα χέρια, με τον χορό, με οτιδήποτε.
Μερικές φορές μια κίνηση του ώμου λέει στον άλλον πότε να μπει στο beat», είχε εξηγήσει αργότερα ο Τζάγκερ. Το αποτέλεσμα ήταν μαγικό: το μελαγχολικό, σχεδόν κινηματογραφικό σαξόφωνο του Ρόλινς έγινε η ψυχή του τραγουδιού και χάρισε στους Rolling Stones μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της καριέρας τους.