Dav C: Μια νέα ραπ φωνή σαμπλάρει το «Τραγούδι της ATHENS VOICE»

Mε 195 εκατοστά ύψος, ο Χρήστος Δαράβαλης κυκλοφορεί στην πόλη με ένα σώμα μοιρασμένο στα δύο: τη μέρα στα αμφιθέατρα και τα νοσοκομεία ως τριτοετής φοιτητής Ιατρικής, τη νύχτα ως Dav C μέσα σε beats, samples και στίχους που μοιάζουν περισσότερο με καταγραφές παρά με τραγούδια. Η Αθήνα υπήρχε πριν τη ζήσει. Σαν υπόσχεση. Σαν κάτι μεγαλύτερο από την Πάτρα που τον μεγάλωσε. Στο διπλό single «ΑΤΗΙΝΑ» μαζί με τους Angelos και marmoris αποφάσισε να σαμπλάρει το «Τραγούδι της Athens Voice», που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Πώς γεννήθηκε ο Dav C;

Από μικρός ήμουν δημιουργικός, κάτι που, μέχρι να ανακαλύψω τη μουσική, εκφραζόταν με διάφορους τρόπους. Ως παιδί άλλαζα χόμπι ανά δίμηνο· κατά καιρούς ασχολήθηκα με τη ζωγραφική, τη θεατρική αγωγή, τα βιντεάκια στο YouTube (τα οποία δεν θα βρείτε εύκολα), το skate, τα βιντεοπαιχνίδια, το μπάσκετ (στο οποίο, αν και ψηλός, είμαι ατάλαντος) και πολλά άλλα, που τα παράτησα τόσο γρήγορα ώστε δεν αξίζει καν να τα αναφέρω. Αντίθετα, από τότε που ξεκίνησα να φτιάχνω μουσική, γύρω στα 15, δεν σταμάτησα. ∆εν θα πω ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά – ο έρωτας ήρθε αργότερα, όταν άρχισα να αποκτώ τις τεχνικές δεξιότητες για να εκτελώ τις ιδέες μου. Από τότε και μετά άρχισα να συλλέγω τα συναισθήματά μου, να τα επεξεργάζομαι και να τα εκφράζω μέσα από τη μουσική και τους στίχους. Ίσως γι’ αυτό η μουσική άντεξε και παραμένει η σταθερή μου ασχολία εδώ και σχεδόν επτά χρόνια. Το όνομα Dav C, βέβαια, οφείλω να πω ότι δεν ήταν δική μου ιδέα, αλλά της κοπέλας μου, της Έστας, η οποία ξεκίνησε να με φωνάζει Dav από το επώνυμό μου.

Το όνειρο της Αθήνας

Από μικρός είχα μια ρομαντική σχέση με την Αθήνα. Μεγαλώνοντας στην επαρχία, η Αθήνα αποτελούσε για μένα την πρώτη εικόνα από κάτι μεγαλύτερο. Ερχόμασταν συχνά με τους γονείς μου, καθώς ο θείος μου –ο αδερφός του πατέρα μου– έμενε εδώ, και στο παιδικό μου μυαλό η Αθήνα φάνταζε μυστηριώδης και σαγηνευτικά απέραντη.

Από τα φώτα των διυλιστηρίων της Ελευσίνας που προμήνυαν την άφιξή μας, μέχρι τα κυριακάτικα πρωινά παζάρια στο Μοναστηράκι όπου με πήγαινε ο πατέρας μου, η Αθήνα ήταν γεμάτη εικόνες που τότε με μάγευαν και σήμερα με εμπνέουν. Αργότερα, είχα την τύχη να ταξιδέψω αρκετά στο εξωτερικό με τους γονείς μου και να γεμίσω εικόνες από μεγάλες πόλεις και διαφορετικές κουλτούρες. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι κι εγώ ήθελα να ζήσω σε μια πόλη γεμάτη κουλτούρα, πολυπολιτισμικότητα, εικόνες και ζωή – και η Αθήνα σφύζει από όλα αυτά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, γύρω στο 2021, όταν έδινα Πανελλήνιες. Είχαμε ανέβει Αθήνα με τους γονείς μου και, περπατώντας γύρω στην ώρα της δύσης, στο Θησείο αν δεν κάνω λάθος, κοιτάζοντας την Ακρόπολη, σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι ήθελα να ζήσω στην πόλη με αυτή τη θέα· στην πόλη όπου ο ήλιος δύει κάθε βράδυ πίσω από την Ακρόπολη και τα φώτα ανάβουν σε δρόμους με χιλιάδες χρόνια ιστορίας.

Είχα την τύχη να το καταφέρω, αφού πέρασα στην Ιατρική Αθηνών και μετακόμισα μόνιμα εδώ. Νομίζω πως ένιωσα την Αθήνα σπίτι μου από την πρώτη στιγμή· εκείνη με αγκάλιασε κι εγώ την ερωτεύτηκα. Εδώ βρήκα παρέες, ανακάλυψα μέρη που με εκφράζουν και στήνω μέσα στους δρόμους της μια ζωή πολύ πιο κοντά σ’ αυτήν που επιδιώκω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, νομίζω πως θα έχω πάντα ως βάση την Αθήνα. Όπως λέει και το τραγούδι: «Ακόμα κι αν φύγεις για τον γύρο του κόσμου, θα ’σαι πάντα δικός μου, θα ’μαστε πάντα μαζί».

Η πρώτη μου επαφή με την ATHENS VOICE

Η πρώτη μου επαφή με την Athens Voice είμαι σχεδόν σίγουρος πως έγινε σε πολύ μικρή ηλικία, σε κάποιο CDάδικο ή σε κάποιο Everest, όπου έπεσε το παιδικό μου μάτι στη στοίβα με τα περιοδικά δίπλα στην είσοδο. Πάντα μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι μπορούσες απλώς να πάρεις δωρεάν το τεύχος.

Αργότερα, άκουσα από τον πατέρα μου –ο οποίος έχει και συλλογή από τεύχη– ιστορίες για το πάρτι στην Κλαυθμώνος το 2005, για το οποίο έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης το «Τραγούδι της Athens Voice», αλλά και για ένα πρωινό του 2003, όταν περίμενε με φίλους στο Everest της Τσακάλωφ για το πρώτο τεύχος.

Η Athens Voice δεν ήταν ένα free press· ήταν μια πυξίδα για μια πόλη γεμάτη ομορφιές. Όσοι έζησαν στην Αθήνα στα 00s και τα 10s είδαν τη ζωή τους να γράφεται μέσα στις σελίδες της: από τις εξόδους τους μέχρι τις γνωριμίες τους και τις δουλειές τους. Είναι μια εφημερίδα-συντροφιά που ενώνει την κουλτούρα και τον πολιτισμό με την καθημερινότητα των Αθηναίων και, πάνω απ’ όλα, από το 2003 μέχρι σήμερα, το κάνει με ιδιαίτερη καλαισθησία.

Αυτή τη στιγμή έχω μπροστά μου μερικά από τα τεύχη του πατέρα μου και, μόνο από τα εξώφυλλα, καταλαβαίνεις πως δεν έχεις να κάνεις απλώς με ένα περιοδικό, αλλά με τη φωνή της τέχνης και της κουλτούρας της Αθήνας. Είμαι ένα από τα παιδιά που μεγάλωσαν μαζί της.

Το sample από Σταμάτη Κραουνάκη και Σπείρα-Σπείρα

Ο Σταμάτης Κραουνάκης και η τεράστια δισκογραφία του αποτελούν ένα από τα βασικότερά μου ακούσματα. Μου έχει μείνει χαρακτηριστικά χαραγμένο στη μνήμη το εξώφυλλο του «Πόσο σ’ αγαπώ» — θυμάμαι να βλέπω αυτό το μωρό και το καρπούζι στο CD που είχε ο πατέρας μου στο αυτοκίνητο. ∆εδομένου ότι κυκλοφόρησε το 2007, στην ανάμνηση που έχω δεν θα ήμουν πάνω από πέντε χρονών.

Κάπως έτσι, ίσως ωθούμενος από τη νοσταλγία μου, την περασμένη άνοιξη και το καλοκαίρι βρέθηκα σε μια φάση επανανακάλυψης των δίσκων του Σταμάτη, πλέον με μεγαλύτερη ωριμότητα. Το συγκεκριμένο τραγούδι, μάλιστα, παρότι δεν το θυμόμουν συνειδητά, μόλις το άκουσα ξανά, πριν από περίπου έξι μήνες, το ασυνείδητό μου «χτύπησε» αμέσως: η μελωδία δεν μου ήταν απλώς γνώριμη, αλλά και φορτισμένη με μια ανεμελιά άλλης ηλικίας και δεκάδες εικόνες μπήκαν στο μυαλό μου. Αργότερα, μέσα στον Αύγουστο, το έβαλα στο αμάξι με τον πατέρα μου κι αυτός ξεκίνησε να μου εξηγεί τους στίχους και την ιστορία του τραγουδιού. Αυτό που με κέρδισε, όμως, νομίζω ήταν η στήλη «Σε είδα» της εφημερίδας, στην οποία αναφέρεται το τραγούδι, και με ενθουσίασε με τον ρομαντισμό που έβγαζε και τη χαμένη αθωότητα μιας περασμένης εποχής. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να το κάνω sample κι έτσι και έγινε.

Γύρω στον Οκτώβριο, όταν δούλευα –πέρα από τα κομμάτια των δίσκων που ετοιμάζω– και κάποια τραγούδια με έναν φίλο μου, τον Άγγελο Ντόντσεφ, του μετέφερα την ιδέα και καταλήξαμε να φτιάχνουμε ένα πεντάλεπτο κομμάτι, κάνοντας sample διαφορετικά μέρη του τραγουδιού ο καθένας.

«ΑΤΗΙΝΑ» σε δύο πλευρές

Όπως προείπα, το τραγούδι, πριν «σπάσει» στα δύο, ήταν ένα ενιαίο κομμάτι. Στη συνέχεια το χωρίσαμε σε Side A και Side B, ως ένα reference σε μια εποχή της μουσικής που έχει περάσει – τότε που οι κασέτες και τα βινύλια είχαν δύο πλευρές κι έπρεπε να τα γυρίσεις για να τα ακούσεις. Κάτι βαθιά ριζωμένο όχι μόνο στις μνήμες των ανθρώπων που έγραφαν και άκουγαν κασέτες, αλλά και στην κουλτούρα του hip-hop, στις εποχές που οι ράπερ μοίραζαν τις κασέτες τους στα πεζοδρόμια και οι DJs έπαιζαν δίσκους.

Στο Side A, πιο στοχευμένα και δυναμικά, με πιο δεμένο production και ουσιαστικούς στίχους εμπνευσμένους από την Athens Voice, τον Κραουνάκη και τα ακούσματά μου, μιλάμε για την Αθήνα στο σήμερα αλλά και στο παρελθόν, μέσα από τη μουσική που καθόρισε τις νύχτες και τις μέρες της. Είναι ένα κομμάτι που αναπνέει σε μοντέρνο trap ρυθμό, αλλά μιλά για τη μουσική κουλτούρα και ιστορία της πόλης που μας εμπνέει. Βασικό ερέθισμα –και ίσως ο πρώτος στίχος που έγραψα (ή μάλλον δανείστηκα)– ήταν το «Σ’ είδα, λέει, σ’ είδα, λέει, στην Athens Voice…». Τον στίχο αυτόν τον πήρα από το τραγούδι του Σταμάτη, τον έραψα στα μέτρα μου και φαντάστηκα πως ζούσα στα 00s, όταν η στήλη «Σε είδα» του περιοδικού λειτουργούσε σαν ένας καθρέφτης του ρομαντισμού της πόλης, σαν ένα social media πριν τα social media.

Το Side B, από την άλλη, είναι πιο αφηρημένο: το instrumental είναι πιο λιτό και οι στίχοι πιο συνειρμικοί. Εκεί, με έναν φίλο μου, τον Τάσο (GRTZKY) συνεχίζουμε να μιλάμε για την Αθήνα, αλλά δεν κοιτάμε πια την ιστορία της – μιλάμε για το τώρα. Για τις βροχές που έπεφταν όταν το γράφαμε, κάπου στη Μεσογείων, κοντά στη σχολή μας· για τις νύχτες που περνούσαμε στο κέντρο ή στο Κολωνάκι, ξύπνιοι μέχρι πολύ μετά το ξημέρωμα· και για τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς της ηλικίας μας.

Προσωπικά, με απασχολεί πολύ το πού πηγαίνω, προς τα πού κατευθύνομαι και τι θα καταφέρω. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαλέξει ακόμη μια ξεκάθαρη πορεία: από τη μία είμαι προσγειωμένος στην πραγματικότητα μέσω της σχολής μου, της Ιατρικής, βλέποντας μέσα στα νοσοκομεία τη ζωή και την απώλειά της από πρώτο χέρι· κι από την άλλη, το μυαλό μου βρίσκεται συχνά στον αιθέρα, στον κόσμο της τέχνης και της μουσικής, όπου ιδέες με ταλανίζουν και με ωθούν προς κάτι μεγαλύτερο από εμένα.

«Τα κάνω όλα για το μέλλον»

Ό,τι κάνω το κάνω για το μέλλον. Έχω πολλή μουσική έτοιμη και μια ανεξάντλητη πηγή ιδεών. Πριν μπει το 2027, θα έχω κυκλοφορήσει δύο καινούργιους δίσκους και αρκετά singles, τα όποια έχω ήδη αρχίσει να κυκλοφορώ, με το «Jackie O», ένα χορευτικό, disco τραγούδι, να ξεχωρίζει ανάμεσά τους.

Ο πρώτος, με τίτλο «Στον Θάνο, στο ροκ, στη στάχτη», είναι δουλειά των τριών τελευταίων χρόνων. Πρόκειται για ένα project αφιερωμένο στη ροκ μουσική, στον θείο μου –που με έκανε ροκά με τα τραγούδια που μου έβαζε και που πρόσφατα ήρθε αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας– αλλά και στην Αθήνα και το χάος της, που τόσο με εμπνέει και καθορίζει τη ζωή μου.

Ο δεύτερος, με τίτλο «Το τέλος θα έρθει, έχει σημασία πότε;» είναι ένας δίσκος που βγήκε από μέσα μου τους τελευταίους μήνες. Ένα project που δεν σκόπευα να φτιάξω και να κυκλοφορήσω τόσο γρήγορα, αλλά σχηματίστηκε τόσο οργανικά και συνεκτικά από τα βιώματά μου των τελευταίων μηνών, που θα ήταν άσκοπο να το αφήσω ακυκλοφόρητο.

∆εν ξέρω πώς θα ακουστεί, αλλά θέλω να χτίσω κάτι μεγαλύτερο από εμένα. Ελπίζω πως, όταν κάποτε έρθει το τέλος, θα υπάρχει κόσμος που θα μ’ ακούει – που ίσως θα νιώθει κάτι και θα αντλεί κάτι από τη μουσική μου, τα γραπτά μου, τις φωτογραφίες μου και γενικότερα από τη δουλειά και τη ζωή μου.

Θεωρώ πως η ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος του καλλιτέχνη βρίσκεται ακριβώς εδώ: είναι ένα επάγγελμα που δεν τελειώνει όταν αφήσεις κάτω την κιθάρα, την κάμερα ή το πινέλο. Ο καλλιτέχνης εκθέτει όχι μόνο τα έργα του, αλλά ολόκληρη τη ζωή του.

Για το μέλλον, λοιπόν, ετοιμάζομαι να συνεχίσω να ζω. Κάθε μέρα, κάθε τι που κάνω –είτε πάω στη σχολή μου είτε βγω για ένα ποτό, είτε δουλεύω τη μουσική μου είτε γράφω κάτι– βάζω ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο έργο που θ’ αφήσω πίσω μου. Και ελπίζω αυτό το έργο να αφήσει ένα αντίκτυπο: μια αληθινή και, ίσως, όμορφη ιστορία. Έναν μύθο.