Loreen: Όταν μπήκα στον χώρο της μουσικής, οι δυνατές γυναίκες δεν ήμασταν ο κανόνας

Πρώτη φορά εμφανίστηκε στις οθόνες μας σαν αερικό, φορώντας ρούχα που ακολουθούσαν κάθε της κίνηση και ένα τραγούδι που μπόρεσε να ξεσηκώσει ένα ολόκληρο στάδιο στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Το 2012 ήταν η χρονιά που η Σουηδέζα καλλιτέχνιδα Loreen κατέκτησε την πρώτη θέση στη Eurovision με το Euphoria και έντεκα χρόνια μετά βρέθηκε ξανά στην κορυφή με το Tattoo. Κάπως έτσι, έγινε επισήμως η δεύτερη ερμηνεύτρια, μετά τον Τζόνι Λόγκαν, που κερδίζει τον διαγωνισμό δύο φορές, και η πρώτη γυναίκα που το καταφέρνει.

Ωστόσο, η Loreen είναι μια καλλιτέχνιδα που κινείται αρκετά διακριτικά, μια και όλα αυτά τα χρόνια, λίγες είναι οι φορές που έχει εμφανιστεί έντονα στα media. Μια «απόσταση» η οποία δεν είναι τυχαία, καθώς την τελευταία δεκαετία, αφιερώθηκε στη δημιουργία του άλμπουμ «Wildfire», το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, στις 27 Μαρτίου. Με αφορμή την ολοκλήρωση αυτού του ιδιαίτερου πρότζεκτ, εξηγεί στην Athens Voice γιατί χρειάστηκε δέκα χρόνια, τι δεν θα ξεχάσει από τη Eurovision και τι σημαίνει τελικά να είσαι γυναίκα σε μια ανδροκρατούμενη βιομηχανία.

Συνέντευξη: Η Loreen μιλάει στην Athens Voice για το νέο της άλμπουμ, τη Eurovision και τη μουσικη βιομηχανία


Δευτέρα μεσημέρι, το λάπτοπ ανοιχτό, αναμονή για σύνδεση Ελλάδας με Σουηδία, και η Loreen εμφανίζεται στην οθόνη με τα κυματιστά μαύρα μαλλιά της, τα εντυπωσιακά μακριά νύχια της και ένα τεράστιο χαμόγελο. Είναι από τα άτομα που σου μεταδίδουν απευθείας την ενέργειά της και που παρατηρούν τα πάντα, με την πρώτη της φράση να είναι η εξής: «Βλέπω ότι στον τοίχο σου έχεις μια αφίσα της Ροζαλία. Εγώ, όμως, πού είμαι;». Ξεσπάμε σε γέλια και ξεκινάμε τη συνέντευξη.

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρχε πολλή μουσική στο σπίτι», λέει. «Η μητέρα μου άκουγε όλα τα είδη, είχε πάντα ένα βινύλιο να παίζει. Και τραγουδούσε. Πάντα μου έλεγε ότι τη φωνή μου την πήρα από εκείνη».

Κι όμως, η ίδια η Loreen δεν ήταν το εξωστρεφές παιδί που θα φανταζόσουν. Ήταν ντροπαλή, είχε ανάγκη τον χώρο της και θα την έβρισκες να τραγουδάει μόνη, κυρίως, στο μπάνιο. «Η μουσική ήταν για εμένα σαν καταφύγιο», εξηγεί.

Στη σχέση της με τη μουσική, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η οικογένειά της, συγκεκριμένα, μια φράση που άκουσε από τη γιαγιά της. «Δεν μοιραζόμουν τη μουσική μου με κανέναν, την κρατούσα για τον εαυτό μου. Και τότε η γιαγιά μου, είπε κάτι που με ξύπνησε: “Όταν έχεις μια φωνή, ένα χάρισμα, δεν είναι μόνο για σένα”. Δεν κατάλαβα τότε τι εννοούσε. Αλλά με έκανε να αρχίσω να σκέφτομαι τη σημασία του να μοιράζεσαι».

Και κάπου εκεί ξεκινά το ταξίδι της: από το εσωστρεφές παιδί που τραγουδούσε μόνο, στην περσόνα που γνωρίζουμε σήμερα. «Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να ανοιχτώ. Δεν ήταν κάτι που έγινε από τη μια μέρα στην άλλη».

Έχοντας κάνει μια σύντομη αναδρομή στη μικρή Loreen, η συζήτηση περνάει στο ποια είναι σήμερα, μιλώντας για το άλμπουμ που κουβαλά μέσα του χρόνια αναζήτησης.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το «Wildfire», ένα project που χτίστηκε μέσα σε μια δεκαετία. Πώς έχεις αλλάξει αυτά τα δέκα χρόνια και γιατί τώρα είναι η στιγμή να το μοιραστείς;

Ο τρόπος που λειτουργεί η ζωή, και νομίζω ισχύει για όλους μας, είναι ότι πιστεύουμε πως έχουμε τον έλεγχο. Στην πραγματικότητα, όμως, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που κατευθύνει τα πράγματα. Με αυτή την έννοια, για κάποιο λόγο, όλα κύλησαν όμορφα. Ήταν σαν να συνέβησαν φυσικά, χωρίς πίεση. Οι σωστοί άνθρωποι ήρθαν στη ζωή μου τη σωστή στιγμή. Και στο στούντιο, δουλεύοντας είτε με άλλους είτε μόνη μου, ένιωθα σαν να έρχονταν πληροφορίες μέσα από μένα.

Αν με ρωτήσεις γιατί τώρα, η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν ξέρω. Αλλά αν κοιτάξεις τον κόσμο γύρω μας, μοιάζει να είναι η κατάλληλη στιγμή για αυτά που θέλει να πει αυτό το άλμπουμ. Γιατί αφορά την αλήθεια. Το σκοτάδι και το φως, το πώς αυτά τα δύο συνυπάρχουν. Και αυτή είναι μια συζήτηση που είναι πιο σημαντική από ποτέ. Συμβαίνει μέσα μας, αλλά και γύρω μας. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια δύναμη μέσα στους ανθρώπους που ξυπνά. Μια επίγνωση. Και αυτό, ουσιαστικά, είναι και το σύμβολο αυτού του άλμπουμ.

Γιατί χρειάστηκαν 10 χρόνια; 

Αν ήταν στο χέρι μου, θα έβγαζα ένα άλμπουμ κάθε εβδομάδα. Αλλά το σύμπαν είχε άλλη άποψη σαν να μου έλεγε «όχι ακόμα, δεν είσαι έτοιμη. Και εγώ αναρωτιόμουν συνέχεια «γιατί». Όποιος κι αν είναι ο λόγος, αυτό που έχει σημασία είναι ότι τώρα νιώθω πραγματικά χαρούμενη. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό, γιατί πρόκειται για ένα πολύ προσωπικό πρότζεκτ. Και είναι όμορφο να μπορώ να νιώθω περήφανη και πλήρης.

Το άλμπουμ σου κλείνει με το τραγούδι «True Love». Τι είναι τελικά για εσένα αληθινή αγάπη;

Η αγάπη είναι η αποδοχή του ποια πραγματικά είσαι και το να ζεις μέσα στην αλήθεια σου. Αυτό είναι αληθινή αγάπη. Γιατί, στην πραγματικότητα, αναζητάμε συνεχώς επιβεβαίωση και αγάπη από τους άλλους, και αυτό είναι απόλυτα ανθρώπινο. Αλλά συμβαίνει επειδή δεν έχουμε μάθει πώς να αγαπάμε τον εαυτό μας. Τη στιγμή που αποδέχεσαι τον εαυτό σου γι’ αυτό που είναι, με όλα τα φωτεινά και τα σκοτεινά κομμάτια, τότε είναι που μαθαίνεις πραγματικά να αγαπάς και κάποιον άλλον. Είναι όμως μια πολύ δύσκολη διαδικασία. Και δεν είναι καν δικό μας λάθος. Ζούμε σε ένα περιβάλλον που δεν μας επιτρέπει να το μάθουμε αυτό. Μας λένε συνεχώς πώς «πρέπει» να είμαστε, τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, πώς να δείχνουμε, πώς να υπάρχουμε. Δεν μας δίνεται ο χώρος να είμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε. Γιατί στην ουσία, είμαστε αγάπη.

Πιστεύεις ότι ο τίτλος «Wildfire» σχετίζεται περισσότερο με την έννοια της αναγέννησης ή της καταστροφής;

Μου αρέσει όταν οι άνθρωποι δίνουν τη δική τους ερμηνεία, είναι πολύ όμορφες οι σκέψεις που έκανες. Στην πραγματικότητα, είναι όλα αυτά μαζί. Όταν είπα ότι ήθελα να δουλέψω με τη λέξη fire, δηλαδή φωτιά, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το πνεύμα που είμαστε εμείς, δεν είναι το φυσικό μας σώμα. Είναι φως. Και τι είναι το φως; Είναι φωτιά. Για μένα, η φωτιά σημαίνει μεταμόρφωση. Αλλά είναι και κάτι άλλο: το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι άγριος. Είναι επίσης η κατανόηση του πόσο ισχυροί είμαστε ως άνθρωποι. Νομίζω ότι συχνά πιστεύουμε ότι δεν έχουμε δύναμη. Αλλά, αν το συνειδητοποιήσεις, μόνο με το πώς νιώθεις μπορείς να επηρεάσεις τα πάντα γύρω σου, σαν ντόμινο.

Ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ είναι το «Tattoo», που σε έκανε επίσημα την πρώτη γυναίκα που κέρδισε δύο φορές τη Eurovision.

Αυτό το τραγούδι σημαίνει τα πάντα για εμένα. Δεν πίστευα ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο ότι η Eurovision θα ερχόταν ξανά στη ζωή μου. Και όντως ήρθε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το τραγούδι, η ιδέα του, αυτό που συμβολίζει, όλα έχουν να κάνουν με την αγάπη και τη σύνδεση. Θυμάμαι, όταν στεκόμουν στη σκηνή ήμουν τόσο συγκινημένη, αλλά όχι για για τη νίκη. Έβλεπα τον κόσμο και ένιωθα ότι όλοι ήμασταν ένα. Ήταν μια στιγμή επίγνωσης. Σαν να ήμουν παιδί ξανά. Κάτι πέρα από μένα, κάτι που ανήκε σε όλους μας.

Έχοντας μια επιτυχημένη πορεία στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, η οποία εξακολουθεί να είναι ανδροκρατούμενη, πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα να έχει τον έλεγχο στην καριέρα της;

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Επειδή στο σπίτι μου, μεγάλωσα από μια πολύ δυνατή μητέρα, είχα μάθει να συναναστρέφομαι με ισχυρές γυναικείες φιγούρες. Όταν ξεκίνησα στον χώρο της μουσικής, δεν ήταν συνηθισμένοι σε αυτό. Όταν μπήκα στον χώρο της μουσικής, οι δυνατές γυναίκες δεν ήμασταν ο κανόνας. Αυτό, είναι τρομακτικό από πολλές απόψεις. Υπήρχαν προσδοκίες από τις γυναίκες να είναι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, κάπως σέξι, κάπως γλυκές, κάπως αλλιώς. Εγώ όμως, μεγάλωσα με γυναίκες που πολέμησαν για την ελευθερία τους. Ήταν ένας πραγματικός αγώνας για αυτές, αλλά, κατάφεραν να φτάσουν εκεί που ήθελαν. Έτσι, για μένα, είμαι απλώς η επόμενη γενιά αυτού.

Ποιο θα είναι το επόμενο πρότζεκτ σου;
Ας περιμένουμε 11 χρόνια. (γέλια). Προφανώς αστειεύομαι. Δεν μπορώ να πω ακόμα πολλά, αλλά, η διαδικασία της επόμενης φάσης έχει ήδη ξεκινήσει.

Πέρυσι ήρθες στην Ελλάδα και μας άρεσε πολύ. Θα έρθεις ξανά;
Θα το ήθελα πολύ. Ειλικρινά, αγαπώ την Ελλάδα. Υπάρχει ένα βάθος στους ανθρώπους της. Μπορείς να τους μιλήσεις για τα πάντα και αυτοί τα νιώσουν, να τα κατανοήσουν αμέσως. Είναι εντυπωσιακό. Ελπίζω να σας δω σύντομα.