Λονδίνο, Φεβρουάριος 2026: See It, Say It, Sorted

Αν στη δεκαετία του ’90 ο πρώτος τίτλος που θα ερχόταν στο μυαλό σου έπειτα από ένα πενθήμερο στο Λονδίνο θα ήταν το «Mind The Gap», σήμερα η επαναλαμβανόμενη προφορική ανακοίνωση της BTP (British Transport Police) έχει επισκιάσει τα πάντα.

Αν μετακινείσαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, από κάποιο σημείο και μετά, κουνάς τα χείλη σου απόλυτα πειστικά –εν είδει τραγουδιστή σε χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα του ΕΙΡΤ στα σέβεντις–, τονίζοντας μάλιστα με τον μεγαλύτερο στόμφο εκείνο το –σχεδόν εφιαλτικό– «sorted». Ο Τζόναθαν Κόου ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν το χρησιμοποιούσε περιπαικτικά στο πιο πρόσφατο βιβλίο του «Η απόδειξη της αθωότητάς μου» (μετ. Άλκηστις Τριμπέρη, εκδόσεις Πόλις).

Δεν είναι ιδιαίτερη είδηση ότι στο Λονδίνο βρέχει συχνά, ειδικά τον Φεβρουάριο. Είναι όμως είδηση ότι ο ήλιος βγήκε για λίγες ώρες την τρίτη από τις μέρες που βρέθηκα στην πόλη, τη μέρα της μεγάλης πρωινής βόλτας στο Νότινγκ Χιλ. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή κι ας ξεκινήσω από τις νύχτες.

Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για τον Νότο… (not), καθώς το Water Rats είναι αρκετά πιο βόρεια σε σχέση με τα μέρη όπου συνήθως κινούμαι στο Λονδίνο. Εκεί έπαιζε τη Δευτέρα το βράδυ ο Γκάρι Λόρις. Τoν γνώρισα ως έναν από τους δύο βασικούς συνθέτες των Jayhawks, της μπάντας που είχε κάνει τρία ή τέσσερα πολύ καλά άλμπουμ για την American του Ρικ Ρούμπιν. Αν και έχουν περάσει δεκαετίες από τον αγαπημένο μου δίσκο τους, το «Hollywood Town Hall» (1992) αλλά και από το «Ready For The Flood» (2008), που είχε κάνει μαζί με τον Μαρκ Όλσον, παλιό του σύντροφο στους Jayhawks, πήρα το ρίσκο να ανηφορίσω προς το club.

Μια ακουστική κιθάρα με καλά alternative country παιξίματα, μια κουρασμένη αλλά μπαρουτοκαπνισμένη φωνή και τριών ειδών υλικό: καλοπαιγμένες διασκευές, τραγούδια των Jayhawks –από τα πολύ καλά τους– και πρόσφατο προσωπικό υλικό, δυστυχώς αρκετά αδύναμο, θα τολμούσα να πω, βαρετό. Υπό την ταλαιπωρία του ταξιδιού που είχε προηγηθεί, οι μέτριες στιγμές έμοιαζαν περισσότερες από τις καλές κι έτσι εγκατέλειψα τον χώρο πριν εγκαταλείψει ο Γκάρι τη σκηνή. Η βραδιά πάντως –τώρα, πια– μου έχει αφήσει γλυκιά γεύση.

Τα Corsica Studios, πάλι, είναι αρκετά πιο νότια. Η αγαπημένη μου ιέρεια των σκοτεινών εποχών, η Λίντια Λαντς, συνάντησε εκεί τον Τζέιμς Τζόνστον και τον Ίαν Γουάιτ των Gallon Drunk υπό το όνομα των Big Sexy Noise, το σχήμα με το οποίο είχαν ηχογραφήσει και δυο-τρία άλμπουμ από το 2010 μέχρι το 2016. Είχα δει πολλές φορές τη Λίντια Λαντς στη σκηνή, με τη δική της μπάντα αλλά και δίπλα στην Κιμ Γκόρντον ως Harry Crews στα τέλη των 80s. Θα έλεγα ότι το ύφος των Big Sexy Noise βρίσκεται κάπου κοντά στις Harry Crews, χωρίς σπουδαίες συνθέσεις, αλλά με αγριεμένο ήχο και τσαμπουκαλεμένη παρουσία από τη Λίντια, που είναι πια στα 66 της, λιγότερο κινητική απ’ ό,τι παλιά αλλά τόσο συγκινητικά no wave, που είσαι έτοιμος να κάνεις πέρα όλα τα υπόλοιπα και να ιδρώσεις μαζί με καμιά πεντακοσαριά πυροβολημένους Άγγλους που γουστάρουν τρελά.

Ο Τζος Φρανκ, που έχει εργαστεί ως σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης και συνθέτης και τώρα διευθύνει το Blue Starlite Mini-Urban Drive-In Movie Theatre στο Όστιν του Τέξας, έχει συνδυάσει την κωμωδία του Μπάστερ Κίτον «Sherlock Jr» (1924) με μερικά αποσπάσματα από τα «Monster» και «New Adventures in Hi-Fi» των R.E.M. από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Πρόκειται για μέρος του πρότζεκτ «Silents Synced» του Φρανκ, ο οποίος έχει παρουσιάσει την αρχική έκδοση του «Nosferatu» του 1922 με τη μουσική των Radiohead.

Καθώς αγαπάω τον Μπάστερ Κίτον όσο και τους R.E.M., πήγα στην πρεμιέρα της ταινίας στον –112 ετών– κινηματογράφο Gate στο Νότινγκ Χιλ. Δεν ξέρω τι ήθελε να πετύχει ο Φρανκ, εκείνο που ξέρω είναι ότι ο κινηματογράφος δεν είχε περισσότερους από μια ντουζίνα ανθρώπους, τη φωνή του Στάιπ δεν την άκουσα καθόλου –ακούστηκαν μόνο ορχηστρικά μέρη– και επρόκειτο για δύο απολύτως διαφορετικά πράγματα, που στα δικά μου αυτιά και μάτια δεν τέμνονταν πουθενά. Καθώς το «Sherlock Jr» έχει διάρκεια μόνο 45 λεπτά, ο Φρανκ πρόσθεσε το 22λεπτο «The Balloonatic» του Κίτον, με techno υπόκρουση από τον Έιμον Τόμπιν. Η αλήθεια είναι ότι είδα λιγότερο από δύο λεπτά από τη δεύτερη αυτή ταινία, ήδη φευγάτος για την επόμενη συναυλία και προσπαθώντας να καταλάβω γιατί στο καλό αποφάσισα να τη δω.

(To be continued…)