Διονύσης Σαββόπουλος: Ένα πουλάκι λαλεί

«Κανένα πουλί δεν έχει το κουράγιο να τραγουδά μέσα σε μια αγκαθιά από ερωτήσεις», έγραψε κάποτε ο ποιητής Ρενέ Σαρ. Ωστόσο το πουλί που συνόδεψε με το τραγούδι του τη δική μου γενιά, από τα πρώτα παιδικά χρόνια ως την ωριμότητα και πέρα απ’ αυτήν, τολμούσε να χώνεται μέσα σ’ αυτή την αγκαθιά και ίσως να ματώνεται, για να γευτεί τις ράγες της και να τραγουδήσει πιο δυνατά. Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν, είναι, αυτό το πουλί.

Ήξερα όλα τα τραγούδια, τα τραγουδούσα στο σχολικό, στις εκδρομές, στο δωμάτιό μου. Χούντα, δύσκολη εφηβεία, παράδερνα κι εγώ σε μια πυκνή αγκαθιά. Έψαχνα να βρω την έξοδο με τον «Μεγάλο ερωτικό», το «Reflections», το «Βρώμικο ψωμί, τον «Μπάλλο», τα βιβλία. Και σε άλλα δωμάτια, το ήξερα, κάτι τέτοιο μαστορευόταν. Υποστυλώματα για να μην τρίζει το όνειρο, σκαλωσιές προς τον ουρανό στήνονταν εκεί μέσα, στη μοναξιά μιας γκρίζας εποχής, στην προσδοκία της γιορτινής συνάντησης, που το ξέραμε, δεν θ’ αργούσε.

Τώρα που μεγάλωσα κι εγώ μαζί μ’ εκείνον, και διαλέγομαι, όσο να ’ναι, με το παρελθόν, προσωπικό και πολιτικό, χωρίς να έχω μαλλιά και μούσια να κουρέψω ούτε πολλούς ρόλους ν’ αλλάξω, σκέφτομαι εκείνο το πουλί που δεν φοβήθηκε ποτέ την αγκαθιά, να πεταρίζει εναντιοδρομώντας, κόντρα στην κατακραυγή που πάει να το παρασύρει, κάνοντας πάντα του κεφαλιού του κι έτσι απογυμνώνοντας, πρώτα τον εαυτό του και μαζί όλους εμάς, από τις αυταπάτες και τα ψεύδη μας, φανερώνοντας την ασκήμια και την πλάνη μας. Μα και την ομορφιά και τη στιλβηδόνα μας – κυρίως αυτά. Πρώτο στα πανηγύρια και στις χαρές μας. Ένα πουλάκι που λαλεί σπαθίζοντας τις πίκρες, ένα αηδόνι που κελαηδεί ακατάβλητο και πολύτροπο μες στα φυλλώματα της κερασιάς, ώσπου να «διαλυθεί στον φθόγγο τον οξύ». Παρηγορητικό και μυθολόγο, νοσταλγικό και μνήμον, ειρωνικό μα καλόγνωμο, μαγκούρα γέρου δάσκαλου και τρυφερή παλάμη που χαϊδεύει, φωνή της χαράς και της δυσφορίας μας, ηχώ των ματαιώσεων και των ελπίδων μας.