Ανδρέας Λουκάκος: Τα τραγούδια του Σαββόπουλου, που με μεγάλωσαν

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο, υποχρεωτικά. Τα ταξίδια που κάναμε με το αυτοκίνητο στις διακοπές είχαν πάντα Σαββόπουλο, Κηλαηδόνη και Χάρρυ Κλυνν. Πολλά σημεία της παιδικής μου ηλικίας –τόποι, στιγμές, εικόνες– έχουν μέσα τους τα τραγούδια του. Για παράδειγμα, η Πρωτομαγιά για μένα είναι το πίσω μέρος μιας παραλίας στο Πόρτο Χέλι· ήμουν βέβαιος ότι γι’ αυτή μιλούσε το τραγούδι. Υπάρχουν πολλές τέτοιες συνδέσεις που σε μεταφέρουν αμέσως αλλού, σε πολύ συγκεκριμένες μνήμες. Ακούς ένα τραγούδι και σκέφτεσαι έναν άνθρωπο, ένα μέρος – ακριβώς έτσι.

Στην εφηβεία, όταν προσπαθείς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους, να ενταχθείς στον κόσμο, να καταλάβεις ποιοι είναι «δικοί σου» και ποιοι όχι, ένιωθα μεγαλύτερη οικειότητα με όσους αγαπούσαν τον Σαββόπουλο και τον ήξεραν από τους γονείς τους. Καταλάβαινα ότι ταιριάζαμε περισσότερο, ότι είχαμε κοινά βιώματα, κι ίσως και μια κοινή αίσθηση καλοσύνης ή κάποιων αξιών που έβγαιναν μέσα από τη μουσική του.

Συνέχισα να τον ακούω ως φοιτητής, και μέχρι σήμερα τον ακούω πολύ συχνά, κυρίως στο αυτοκίνητο, όταν είμαι μόνος. Μου σκάει στο μυαλό ξαφνικά ένα τραγούδι, χωρίς λόγο, και το βάζω. Είναι φοβερή η διαχρονικότητα που έχει στα αυτιά μου ο Σαββόπουλος –και ο Κηλαηδόνης–, αυτοί οι δύο είναι οι αγαπημένοι μου. Περνούν τα χρόνια, και τραγούδια που τα πρωτάκουσα πέντε χρονών τα ακούω ξανά και χαίρομαι.

Στη ζωή μας οι σταθερές είναι λίγες, και αυτά που μένουν μαζί μας ακόμα λιγότερα: η οικογένεια, ίσως, αν είμαστε τυχεροί, ένας δύο φίλοι. Για μένα μια σταθερά είναι και ο Σαββόπουλος. Οι στίχοι του εξήγησαν το μέσα μου, οι μουσικές του ομόρφυναν τις στιγμές που τις συνάντησαν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν «φεύγουν». Είναι πάντα εδώ, σε κάθε στίχο και σε κάθε νότα που έγραψαν.