Penny, Ladele, Nael: Ραπ ψυχάρες γένους θηλυκού

Τα κορίτσια το κάνουν σεμνότερα, σε αντίθεση με τα αλάνια, τα γκάνια, τα μπρόσκι, τους μπαρίγκους, τους Θεσσαλονικιούς ράπερ και drillάδες, δηλαδή, που αν μάθαιναν τη μαγκιά και τα έπη τους οι ήρωες του Wired και του Top Boy, ή οι φλώροι N.W.A και οι Public Enemy, θα λούφαζαν από ντροπή. Γι’ αυτό και προτιμώ τα ραπ κορίτσια του Βορρά, ο λόγος τους είναι πιο αληθινός, το attitude πιο ανθρώπινο, βρίσκω τις λέξεις και το flow της Penny, της Nael και της Ladele πιο freewheellin’ και λιγότερο σκηνοθετημένο. Βέβαια, και αυτές καμιά φορά πέφτουν στην κλισέ ρίμα της «μαγκιάς», αφού αλλιώτικα μοιάζει ότι δεν σε δέχεται η μάτσο αρένα. Στους κριμινάλε τύπους εκεί έξω καμιά φορά θέλω να τρολάρω, «αλάνια, κατουρήστε και λίγο» ή «δεν είναι εδώ το Compton», γι’ αυτό και συστήνω τρία αγαπημένα τραγούδια από κορίτσια που κι αυτά ρολάρουν στην πόλη, η πόλη κυλά στο αίμα τους, οι δρόμοι είναι το σπίτι τους, αλλά το εκφράζουν με άλλο τρόπο. 

Ξεκινώ με την Penny στο Rotonda: «Άδεια πάρκα, πλατείες, οι δικές μου κυρίες / Δεν φοβούνται τον κίνδυνο, η Ροτόντα ξέρει από περιπολίες…/ Μόνη αράζω, τα Κάστρα ακούνε τη σκέψη μου / Τη Σαλούγκα κοιτάζω για να νιώσει πως θα εννοώ κάθε λέξη μου». Βρίσκω τις εικόνες που γεννά η ρίμα της γλυκό δείγμα νεο-urban ρομαντισμού, ενώ στο άλλο της, το Vasilissis (λείπει το Όλγας!), η Penny καταθέτει το μανιφέστο των Σαλούγκα girls, καθώς προσπαθούν να ελιχθούν μέσα στη βαρβατίλα, το χουλιγκανιλίκι και την εκατοντάκιλη μαγκιά των αρσενικών συναδέλφων: «Θα γράφω γι’ αυτά που τα σκέφτεσαι όταν γυρίζεις από Βασιλίσσης / Θα γράψω για εκείνες που μόνες με αγώνα, αλλάξαν ετών συνειδήσεις». Λίγο παρακάτω το κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρο: «Τον στίχο με ρωτάει ο χαζούλης αν όντως τον έγραψα μόνη μου / Το ραπ κατοικεί στο μυαλό, στο πνευμόνι μου / Τραγουδάνε το ραπ δυνατά, αντηχεί μες στην πόλη, μ’ ακούν στο σαλόνι / Θα με νιώθουν σαν ήχο στο βάθος, ή θα μ’ακούν στα ηχεία τους / Δεν με αγχώνει ο πάτος κι αν βρεθώ χαμηλά θα χαθώ εναντίον τους / Δεν θα γίνω ποτέ μου η λεία τους / δεν ανήκω εγώ στην πατρίδα τους / Τονταρό η βρομιά μας ανήκει / Σαλονίκη η βροχή σου μου ανήκει».

Μου αρέσει πολύ επίσης και το τσαμπουκαλίκι, το πείσμα και το χωσίδι της Θεσσαλονικιάς με νιγηριανές ρίζες Ladele στο Maestro, που την θεωρώ καλλιτεχνάρα: «Κάθε μέρα λουπάρει / Ζακέτα πάρε, έχει Βαρδάρη / Προχωρώ κατευθείαν με περίσσιο καμάρι, που με τόσο αέρα δεν έχω ντελαπάρει / Που να πάρει, πάλι κόκκινο φανάρι… Κατεβαίνω downtown, με πιάνει breakdown / Ξεκίνα το countdown να παραλάβω το crown / Φύλαγε τα μούτρα σου, είναι smack down / Κουβέντα στην κουβέντα, καταλήξαμε να λέμε πως ραπάρω γαμησέ τα / Κι εγώ με τη φαλτσέτα, ακονίζω το γραπτό μου να το γράψω στην κασέτα / Δεν κάνω πίσω τώρα, προχωρώ στη Σαλονίκη σαν να είναι πασαρέλα / Πίσω λένε πολλά, κι εγώ το πηγαίνω στο τέρμα / Με ακουστικά, στυλό, γόμα, καπέλο/ Βγαίνω κάνω τον μαέστρο κι από τον Λευκό εκπέμπω». 

Μου αρέσει πολύ και η Nael, «Ποια είσαι όταν στέκεσαι μόνη; / Ποια είσαι όταν φτάνεις στο σπίτι; Δεν αστειεύονται οι δρόμοι / Συνήθεις ύποπτοι στη Σαλονίκη / Μέσα στη φρίκη φτιάχνω την τύχη / Παίζω μόνο για τη νίκη / Όταν βραδιάσει στον τόπο μου βγαίνουν οι λύκοι / Κι έχω μια αδελφούλα να λέει “Κορίτσαρε πέσ’ τους, γιατί έχουν ξεφύγει”». Τίτλος Kill Bill, τραγούδι που σαν εικόνα ξεκινά από Επτάλοφο - Αμπελόκηπους για το κέντρο, με τη δικιά μας ζωσμένη με σπαθί Κατάνα σαν την Ούμα Θέρμαν με το κοφτερό Χατόρι Χάνζο της στου Ταραντίνο. «Φτάνει και πάλι πρωί / Στη γύρα από δω κι από κεί / Πάντα σε βατή περιοχή / Τι θέλεις και ποιος είσαι εσύ; / Νομίζουνε παίζω για πλάκα / Βράζει το αίμα, γυαλίζουν τα μάτια / Θέλουν να μάθουν πώς είναι τα πάρκα / Και πιάνονται μέσα στη φάκα / Χαμένη Ατλαντίδα τη βρήκανε μες στον Θερμαϊκό / Μ’ αρέσει να βγαίνω τα βράδια όπως η κοκκόνα σου και το μυαλό / Κάνω βουτιά στον ιστό από την Επτάλοφο στη λάμδα-ρο / Ξέρουν καλά τα παιδιά για ποιους γράφω, θα τα γράφω και θα τα εννοώ / Την πόλη σειρήνες και κόφτες, ναρκωτικά και βαβούρα / 2310 καψούρα, σούρα στη σούρα, τζούρα στη τζούρα / Ξέρω καλά, πίστεψέ με ποιοι θα είναι εκεί να με σώσουν στα σκούρα / Ξημέρωμα, επιστροφή και η Εγνατία γυρίζει σαν σβούρα».