Οι Duran Duran στο Release Athens 2024: Ένα ταξίδι στον χρόνο

Μέσα Ιανουαρίου και ενώ είμαι στο γραφείο ανάμεσα σε excel, υπολογισμούς, πλάνα για το νέο έτος κλπ, αρχίζει το κινητό να βγάζει διαφορετικούς ήχους όλων των διαφορετικών chat app.

«Πλινκ-πλινκ, πλοπ, τόινγκ, καμπούμ…», τύφλα να ’χει το 112.

«Tι έγινε, ρε παιδιά;» αναρωτιέμαι ως άλλος Σπύρος Παπαδόπουλος στους «Απαράδεκτους».

Τι έγινε; ΤΙ ΕΓΙΝΕ;

Ανακοινώθηκε απλά, ότι το καλοκαίρι στο φεστιβάλ Release Athens 2024 θα εμφανιστούν live οι Duran Duran! Απλά; Όχι απλά!

Φίλοι και γνωστοί, μόλις το έμαθαν, έσπευσαν να με ενημερώσουν, γιατί ξέρουν πολύ καλά, τι σημαίνει αυτό για μένα. Οι Duran Duran είναι στο dna μου. Έχει εισχωρήσει σε όλα τα ζευγάρια ΧΧ χρωμοσωμάτων, που μάλλον έχουν γίνει DD χρωμοσώματα.

Οι φίλοι ξέρουν, ότι από τα παιδικά - εφηβικά χρόνια δεν ήμουν απλά μία fan, που λάτρευε τα τραγούδια του συγκροτήματος (και ήταν ερωτευμένη με τον John Taylor).

Ήμουν εκείνο το κορίτσι στο χωριό, που αναζητούσε όλα τα μουσικά περιοδικά της εποχής για να μαθαίνει νέα τους. Εκείνο το κορίτσι, που ήξερε όλη την ιστορία τους, γνώριζε απέξω την ταχυδρομική διεύθυνση τους στο Birmingham, τι μάρκα αυτοκίνητο είχε ο John, με τι σάλτσα έτρωγε το φιλέτο του και  με ποια διαφορετική πανέμορφη μοντέλα είχε σχέση (με όσες κατάρες κι αν συνόδευα την είδηση), που μετά από χίλια παρακάλια στον μπαμπά είχα κάνει εγγραφή στο members club, που όταν ήρθε στο χωριό ο πρώτος φάκελος με σφραγίδες UK, o ταχυδρόμος φώναξε «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Θα ηρεμήσουμε από τις ερωτήσεις της!», η μάνα μου έκανε τηγανήτες να κεράσει τη γειτονιά κι  εγώ ήμουν κλεισμένη στο δωμάτιό μου φωνάζοντας «Δεν το πιστεύω - δεν το πιστεύω», ενώ άκουγα “Wild Boys!”.

Ήμουν εκείνο το κορίτσι που φορούσε κονκάρδες με τις φωτογραφίες τους, ενώ είχε καλύψει κάθε σπιθαμή του τοίχου με αφίσες και εξώφυλλα του συγκροτήματος.

Ήμουν εκείνο το κορίτσι, που ΚΑΘΕ απόγευμα άκουγε στο τέρμα όλα τα τραγούδια (είχα κάνει καλή εκπαίδευση στα γειτονόπουλα), που στα ολιγόλεπτα μουσικά διαλείμματα της κρατικής τηλεόρασης, έτρεχα να προλάβω να μην χάσω δευτερόλεπτο στην περίπτωση που θα έπαιζε κάποιο video clip (μη φανταστείτε, το ίδιο έδειχνε κάθε φορά). Δεν υπήρχε YouTube να δεις στο repeat, να παγώσεις την εικόνα, δεν υπήρχαν social media, παρά μόνο ένα «Μουσικόραμα» με το Νίκο Γκούτη και αργότερα το «Μουσικό Καλειδοσκόπιο» με τον Κώστα Σγόντζο και «Μουσική Βιντεοθήκη» του Λευτέρη Κογκαλίδη. Εάν ήθελες να δεις, πως είναι σε κίνηση (ζωντανός) ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης και όχι μόνο σε μία σταθερή φωτογραφία, έπρεπε να είσαι εκεί μπροστά στην οθόνη στο ραντεβού την ώρα της εκπομπής.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, που κάποια Χριστούγεννα η κρατική τηλεόραση είχε προγραμματίσει να προβάλει τη συναυλία “Arena” των Duran Duran, που έχει μείνει στη μουσική ιστορία ως μία από τις  επιτυχημένες συναυλίες της καριέρας τους και κυκλοφόρησε σε LP και σε video.

Έδιωξα την οικογένεια από το σπίτι, έσβησα τα φώτα, κάθισα μπροστά στην τηλεόραση και για 90 λεπτά δεν κούνησα τα μάτια μου από την οθόνη, μην και χάσω στιγμή (ναι, δεν είχαμε ακόμη video).

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πόσο πολύ έκλαψα μόλις τελείωσε έχοντας ένα βαθύ πόνο-παράπονο, γιατί λαχταρούσα να βιώσω (όχι απλά να ζήσω) μια συναυλία τους από κοντά. Δεν μπορούσα. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να οργανώσεις να παρακολουθήσεις μια συναυλία στο εξωτερικό. Πόσο μάλιστα, για ένα παιδί στο χωριό.

Δεν υπήρχε το internet να πληκτρολογήσεις μία διεύθυνση και να αγοράσεις εισιτήριο συναυλίας. Βασικά, δεν μάθαινες εύκολα πληροφορίες για μία συναυλία. Πολλές φορές διαβάζαμε για τις συναυλίες, αφού είχαν γίνει. Αλλά ακόμη κι αν το μάθαινες πριν, πώς θα αγόραζες εισιτήριο; Πόσο άμεσα; Ταχυδρομικά; Και πώς θα συντόνιζες όλα τα υπόλοιπα απαιτούμενα για το ταξίδι; Αεροπορικά, ξενοδοχεία κλπ.

Κακά τα ψέματα, ένα ταξίδι για συναυλία στο εξωτερικό, φάνταζε κάτι άπιαστο για τους έφηβους της γενιάς μου.

Ονειρευόμουν, πότε θα έρθουν στην Ελλάδα, το οποίο έγινε το 2005. 

Θα έπρεπε να γράψω βιβλίο για τα συναισθήματα, τα βιώματα, τα όνειρα και όλα όσα σημαίνουν οι Duran Duran για μένα αλλά και για όλα τα κορίτσια και αγόρια εκείνης της γενιάς, που μπορούσαν να κοιτούν για ώρες μία αφίσα στον τοίχο, να τραγουδούν “Please, please, tell me now! Please, please, tell me now!” και να μεταφέρονται με τη φαντασία τους σε αυτά τα τεράστια γήπεδα γεμάτα με κόσμο που χορεύει και τραγουδά.

Χαίρομαι πολύ, που οι Duran Duran συνεχίζουν να είναι όχι απλά παραγωγικοί αλλά και πολύ δραστήριοι και χαίρομαι ακόμη περισσότερο, γιατί σε ελάχιστες ημέρες βρίσκονται στην Αθήνα και θα ξετρελαθεί και εκείνο το κορίτσι από το χωριό που ζει μέσα μου και κάνει άπιαστα όνειρα.

Εσείς δεν ξέρω, πού θα βρίσκεστε την Πέμπτη 18 Ιουλίου. Εγώ ξέρω, ότι θα βρίσκομαι στο Release Athens στην Πλατεία Νερού μπροστά στη σκηνή! Αριστερά, γιατί εκεί είναι η θέση του John πάντα.

Θα τα πούμε εκεί ή τουλάχιστον… θα τα πείτε. Εγώ θα παραληρώ.