Ο Γιώργος Φλωράκης επιλέγει 12 τραγούδια για το καλοκαίρι του 2023
TheKinks, «SunnyAfternoon». «Και μ’ αρέσει να ζω τόσο όμορφα, να περνάω τη μέρα μου μέσα στην πολυτέλεια, τεμπελιάζοντας αυτό το ηλιόλουστο μεσημέρι». Κι όλα αυτά παρότι «Ο έφορος μου είπε ότι θα έρθει αύριο το πρωί». Ναι, αυτό το μεγάλο θερινό τραγούδι (πίεσης εκ μέρους των οικονομικών υπηρεσιών) των Kinks το έχει τραγουδήσει και ο Τόνυ Πινέλλι με τους Storks.
Μαρία Παπαγεωργίου, «Μόχα». Η Μαρία τα πάει απίστευτα με τα τραγούδια του Παυλίδη. Έχει παίξει στην κιθάρα κι έχει τραγουδήσει καταπληκτικά τον «Κηπουρό» και τη «Λευκή Καταιγίδα» αλλά αυτός εδώ, ο «Μόχα» έχει στο background τα τζιτζίκια κι ακούγεται τόσο θερινός, που είσαι έτοιμος να πάρεις το πρώτο καράβι που φεύγει για κάποιο νησί κι όσο πιο μακρινό είναι το νησί, τόσο καλύτερα.
Jonathan Richman, «That Summer Feeling». Ατμόσφαιρα από τα fifties, η naive στιχουργική του Jonathan Richman κι ένα καλοκαιρινό συναίσθημα που σε κατακλύζει σαν νοσταλγία ταυτόχρονα και λαχτάρα για τα καλοκαίρια που άφησες πίσω, για εκείνα που θα έρθουν, μα πιο πολύ για αυτό που μόλις ξεκίνησε.
Kepler Is Free feat. Λεξ, «Spike Lee». Εξαιρετικό από τον Λεξ στο «Μετρό», απίστευτα καλύτερο με την επέμβαση των Kepler is Free, απίστευτα καλοκαιρινό επίσης: «42 βαθμοί εκεί έξω σαν το νούμερό μου στα Nike / Είπα, δεν ξέρω τι είναι καλό και κακό, κάνω το σωστό σαν τον Spike Lee».
Bob Marley, «Three Little Birds». Αυτό είναι ένα από τα μη κοινωνικά τραγούδια του Marley, χαλαρό και χαλαρωτικό, έρχεται στον ίδιο δίσκο («Exodus») με το αριστουργηματικό «Natural Mystic» κι έρχεται προτελευταίο καθώς ο δίσκος κλείνει με το «One Love». Ναι, ξυπνάς το πρωί και την ώρα που ο ήλιος ανατέλλει, τρία πουλάκια κάθονται (sic) στην όμορφη αυλή σου. Καλοκαίρι λέμε!
Καίτη Χωματά, «Μια αγάπη για το καλοκαίρι». Σπανός, Παπαστεφάνου και μια ερμηνεύτρια που αγαπούσε πολύ ο πατέρας μου, έτσι όπως τη γνώριζε από μικρή στην Πλάκα – όπου ζούσαν και οι δύο. Επιπλέον, η Χωματά είχε παίξει και στις «Σκιές στην άμμο», που είχε γυριστεί στη Νάξο, απ’ όπου καταγόταν η Καίτη κι επιπλέον είχε γεννηθεί ο πατέρας μου. Θυμάμαι –πάντα καλοκαίρι– να ακούγεται από το Δεύτερο στο ραδιόφωνο του σκαραβαίου που μας πηγαινόφερνε στη θάλασσα, και ξέρω ότι αυτή δεν είναι μια αντικειμενική επιλογή.
BeachBoys, «Kokomo». Να ένα τραγούδι αρκετά μεταγενέστερο (1988) και με απίστευτες επιρροές από τους Beach Boys της χρυσής εποχής των early sixties. Εκτός που εκεί στα Florida Keys ΔΕΝ υπάρχει μια παραλία που να λέγεται Kokomo, το πιο περίεργο στοιχείο αυτού το τραγουδιού είναι ότι το λένε οι… Beach Boys. Εντάξει, κάτι πάει λάθος εδώ – άσε που ο απόλυτος Beach Boy, ο Brian Wilson, ΔΕΝ συμμετέχει στην ηχογράφηση.
Alkyone, «Genesis». Ένα τραγούδι που δεν είναι καλοκαιρινό. Ολόκληρο το «Exit Sign» της Alkyone είναι περισσότερο φθινοπωρινό –ενδεχομένως και χειμερινό– παρά οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή όμως, είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει μέσα στη χρονιά, οπότε το «Genesis» μπαίνει σε όλες τις λίστες.
JJCale, «Tijuana». Τρώει τα σύμφωνα, μασάει τα φωνήεντα, φτύνει τις λέξεις, ένας μπλαζέ θεός των κάκτων, ’ντάξει, ξέρεις, Tijuana, land of broken dreams, με senoritas που χορεύουν στο φεγγαρόφωτο. 45 βαθμοί και μόλις που σ’ αφήνει ο ήλιος ν’ ακούσεις τις δυο πρώτες λέξεις: «Hey Gringo»…
Διονύσης Σαββόπουλος, «Καλοκαίρι». Δεν κρίνω την καλλιτεχνική αξία από τις πολιτικές απόψεις και δεν μ’ ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις κανενός σ’ αυτόν τον κόσμο. Καταφέρνεις, φίλε, να βάλεις σ’ ένα τραγούδι τις εικόνες του καλοκαιριού; Τέλος. Δεν καταφέρνεις; Πάλι τέλος.
HarryStyles, «WaternelonSugar». Δεν τα πάω πολύ καλά με την ακραία pop –αν υπάρχει τέτοιο είδος στο σύμπαν–, τέλος πάντων εννοώ ότι ο Harry είναι υπερβολικά popular για τα γούστα μου. Still, αυτό το τραγούδι μοιάζει να προσφέρει, στα 3 λεπτά που διαρκεί, όλους τους καλοκαιριάτικους χυμούς που μπορείς να φανταστείς. «I want your belly / And that summer feelin’ / I don’t know if I could ever go without».
Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς
Φοίβος Δεληβοριάς, «Το καλοκαίρι θα έρθει». Κι όταν θα βγάζεις σε μια σου βουτιά το μαγιό, «θα ’σαι στον κόσμο η μόνη». Φοίβο, και όλ@, καλό καλοκαίρι!
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επέστρεψε για μια ακόμη χρονιά στον αγαπημένο αρχαιολογικό χώρο, όπου η Καμεράτα ερμήνευσε την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη» του Γκλουκ, υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου
17°
