Το hip hop είναι σήμερα η πιο ζωντανή μουσική

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή εξαιρετικές κυκλοφορίες σε κάθε μουσικό ιδίωμα ανά τον κόσμο. Όμως σε κανένα ιδίωμα δεν υπάρχουν τόσο πολλές μαζεμένες σημαντικές κυκλοφορίες, όσες στο hip hop. Επιπλέον, σε κανένα ιδίωμα δεν υπάρχει τόσο ισχυρό underground όσο στο hip hop. Και αυτό συμβαίνει τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Στην παρούσα στιγμή, οι καλλιτέχνες του hip hop δείχνουν να έχουν απίστευτο πάθος κι επιπλέον έχουν τον τρόπο να μιλήσουν για τη σημερινή πραγματικότητα χρησιμοποιώντας λόγο που προέρχεται από εκείνη, λόγο που μπορεί να την περιγράψει με τον πιο ζωντανό τρόπο. Πρόσφατα, στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν μερικοί σπουδαίοι δίσκοι: Το «Cash Out» του Μικρού Κλέφτη, το «Arte Povera» του Beatz Pliz με Bloody Hawk, Dani Gambino, Ethismos, Hawk, ΛΕΞ, Μικρό Κλέφτη, Sadam, Vlospa, Wang, τα «Ακάρεα» του Taf Lathos, το «Θράcοc» του Νέγρου του Μοριά. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας από εμάς με κάποια μπορεί να συμπλεύσει καλύτερα απ’ ότι με κάποια άλλα. Έτσι, παρότι δεν θεωρώ ότι το «Arte Povera» ενώνει την κλασική μουσική με το rap, ωστόσο το ότι βάζει στο παιχνίδι μια ορχήστρα εγχόρδων, μια ορχήστρα πνευστών και μια χορωδία είναι μια εξαιρετική αρχή. Επιπλέον, ο Beats Pliz στήνει πολύ καλά beats και κάνει απλή αλλά πανέξυπνη παραγωγή στις φωνές. Πρόκειται για έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Ο Taf Lathos κάνει επίσης σπουδαίο δίσκο, απλοποιώντας κι αυτός κάποιες από τις ενορχηστρώσεις που παρουσιάζονταν παραφορτωμένες σε προηγούμενο στάδιο. Τέτοιο παράδειγμα είναι η «Μαύρη Ύλη», που στη νέα της εκδοχή είναι super, έτσι όπως βγαίνει προς τα έξω η παιδική χορωδία που έχει επιστρατεύσει. Ο Μικρός Κλέφτης σκάει με πολύ μοντέρνα δουλειά στα beats και ο Νέγρος του Μοριά –αν και δεν ανήκω τόσο στον κόσμο του– κάνει αναμφισβήτητα ένα πολύ καλό album. Τρεις είναι οι κυκλοφορίες του είδους που μου άρεσαν πολύ τον τελευταίο καιρό στο εξωτερικό: το «Time & Place» του Juga-Naut, που κάνει καριέρα ως παραγωγός και emcee αλλά και ως chef, η απίθανη δισκάρα «Raw Lessons» του Spectacular Diagnostics από το Σικάγο, που έχει συνεργαστεί από τα καλόπαιδα της Griselda (Westside Gunn, Conway the Machine, Benny the Butcher) μέχρι τον Billy Woods και τέλος –το καλύτερο– το «Maps» του Βilly Woods με τον Kenny Segal, που αναμένεται να είναι ένα από τα καλύτερα της χρονιάς.

Εντάξει, τι να λέμε, σκάει βιβλίο του Alan McGee, ναι της Creation, κι έχει τίτλο «How To Run A Record Label». Και, ναι, υπάρχουν υπογεγραμμένα αντίτυπα στο Rough Trade. Κλέβω από το οπισθόφυλλο όπου –φίλε– λέει: «Η μουσική δεν μοιάζει με καμία άλλη δουλειά. Έχει να κάνει με το να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή, να ακολουθείς τη μύτη σου και να βουτάς μέχρι τον λαιμό. Κανείς δεν αιχμαλώτισε το άγριο πνεύμα των early nineties καλύτερα από τον Alan McGee, πράγμα που τον έχει καταστήσει μία από τις σημαντικότερες περσόνες της μουσικής. Πιο άγριος από τις μπάντες του, πιο ανεξέλεγκτος από τον πιο τρελό τραγουδιστή του, πιο ορμητικός από τους συγχρόνούς του, έφτιαξε την Creation, μια εταιρεία που υπέγραφε ανθρώπους και όχι απλά μουσική. Ο McGee κατάλαβε ότι η λειτουργία μιας ανεξάρτητης εταιρείας έχει να κάνει κυρίως με το χάρισμα, την αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού, την εικόνα και τη δημιουργία ενός σοβαρού αφηγήματος. Σήμαινε καταρχήν να μην είσαι ποτέ βαρετός! Η Creation μάς έφερε τους Primal Scream, τους My Bloody Valentine, τους Teenage Fan Club και τους Ride πριν κατακτήσει τη δεκαετία του 1990 με το μεγαλύτερο συγκρότημα στον κόσμο, τους Oasis. Ο Alan McGee αφηγείται με μοναδικό τρόπο την ιστορία της εταιρείας του, δηλαδή την προσωπική του ιστορία».

Από τα λάφυρα της Record Store Day: το picture disc για το ντεμπούτο των Violent Femmes που συμπληρώνει 40 χρόνια κυκλοφορίας και το single με το «Τυχερό μου αστέρι» του Κ. Βήτα με τη φωνή του Γιάννη Παλαμίδα στην πατρινή Veego. Προσεχώς και μερικά ακόμη μέσω ταχυδρομείου.

Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς

Y.Γ: Μην ξεχάσω να παραγγείλω το υπό έκδοση –τον Ιούλιο– «The Greater Wings» της Νεοϋορκέζας Julie Byrne. Επιστροφή μετά από 6 χρόνια…