Στάθης Δρογώσης: Ξέρω ότι στα 40 μου πήγα να καταρρεύσω

Η Αθήνα είναι το μέρος που γεννήθηκε. Μετρήθηκε με τους πρώτους φόβους του στα Πατήσια και στην Κυψέλη. Τραγούδησε για τον ήλιο του μεσημεριού που λούζει με όνειρα την πόλη, με το συγκρότημα Τα Φώτα Που Σβήνουν. Βρήκε μελωδίες για τις αϋπνίες και τις ταραγμένες νύχτες της κρίσης. Μας πήγε μία χειμωνιάτικη νύχτα στο Παγκράτι πριν ανατείλει ο ήλιος. Οι ζωές των ανθρώπων της πόλης πρωταγωνιστούν συχνά στα τραγούδια του Στάθη Δρογώση.

Προετοιμάζοντας το νέο του άλμπουμ που αναμένεται το φθινόπωρο, ο τραγουδοποιός Στάθης Δρογώσης κυκλοφόρησε το καλοκαίρι τη νέα του σύνθεση «Κάνω Όνειρα». Μία Αθήνα που λαμπυρίζει τα βράδια μέσα από τα χιλιάδες φώτα της και δύο άνθρωποι που γίνονται μία αγκαλιά σε έναν από τους λόφους της, πρωταγωνιστούν στη φωτογραφία που επιλέχθηκε ως εξώφυλλο του single. Φορτισμένος συναισθηματικά χωρίς να γίνεται γλυκερός, αναζητώντας διέξοδο σε 52 λευκά και 36 μαύρα πλήκτρα κι ενορχηστρώνοντας με τη ζηλευτή αμεσότητα των Beatles και τη βοήθεια του Βαγγέλη Μαρκαντώνη, του Μανώλη Φάμελλου και του Βασίλη Κορρέ αντί να ξεπατικώνει με πλήξη τα 60s, ο Στάθης Δρογώσης απαντά με το νέο του τραγούδι «Κάνω Όνειρα» στην ερώτηση «Πώς μπορείς να καταλάβεις αν κάτι το ζεις στ’ αλήθεια ή απλά το ονειρεύεσαι;». Ένα τραγούδι που έρχεται να προστεθεί -μετά τις πρώτες ακροάσεις- στην καλοκαιρινή λίστα που πιθανόν θα φτιάξουμε στο Spotify, και απέκτησε βιντεοκλίπ μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Γεράνιου.

Λίγο πριν το ερμηνεύσει ζωντανά στο φετινό «Λιπάσματα Street Art Festival» στα Λιπάσματα Δραπετσώνας, που συμβαίνει με ελεύθερη είσοδο την Κυριακή 31 Ιουλίου, εξομολογείται μερικές από τις στιγμές που οδήγησαν στη δημιουργία του.

Στάθης Δρογώσης: Πώς προέκυψε το νέο μου τραγούδι «Κάνω Όνειρα»

«Πολλοί ακροατές θέλουν να μάθουν αν τα τραγούδια μας είναι αληθινά. Αν οι ατυχίες, οι απογοητεύσεις, τα “λοβ στόρι” μας στα κουπλέ και στα ρεφρέν υπήρξαν πραγματικά ή απλά τα επινοήσαμε.

Εγώ πηγαίνω στον λόφο κάπου στα νότια αρκετές φορές και προσπαθώ να θυμηθώ αν την γνώρισα ή όχι. Και πότε γνωρίζεις κάποιον; Όταν τον ξέρεις χρόνια ή όταν τον περιμένεις στη ζωή σου χρόνια; Ήμουν χάλια, ναι. Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε. Θυμάμαι να περπατάω χιλιόμετρα κάθε μέρα ακούγοντας συμφωνίες του Σιμπέλιους και του Μάλερ και να διαβάζω ποίηση και να παραγγέλνω κρέπες. Ναι, κρέπες. Μήπως δούλευε εκεί; Ερωτευόμαστε κάπου διάβασα αυτούς που μας μοιάζουν. Αλλά στο μυαλό μου εκείνη ήταν πολύ πιο ανθρώπινη από εμένα. Χωρίς πολλά λόγια , ουσιαστική. Η ζωή μου διαλυόταν και εγώ έψαχνα να αγοράσω τάβλι πριν τη δω για να παίξουμε. Όμως δεν θυμάμαι πολλά. Μήπως πήγαινα μόνος μου στον λόφο; Και στο νησί; Μάζεψα όσο κουράγιο είχα και μετά από συναυλία πήρα το πλοίο και πήγα. Αλλά ήμουν μόνος στο πλοίο. Εκείνη με συνάντησε εκεί; Έγινε στ’ αλήθεια αυτό; Μουσικές και γκρεμοί και εκδρομές, όλα γυρίζουν στο μυαλό μου και δεν μπορώ  να απαντήσω αν τα έζησα ποτέ ή αν τα έγραψα σε ένα καινούργιο σπίτι χρόνια μετά. “Είσαι τρελός” θα μου πείτε. “Πάρε την τηλέφωνο να βεβαιωθείς”. Φαντάσου να σε παίρνει κάποιος για να σε ρωτήσει αν υπήρξες… Όχι. Δεν ξέρω τίποτα. Ξέρω ότι στα 40 μου πήγα να καταρρεύσω, ότι απομακρύνθηκα από όλους και από όλα και κρατήθηκα από τον Μάλερ και τον Τζόνι Κας. Και ναι, μπορεί να τον άκουγα τον δίσκο μόνος ή μαζί της. Δεν θυμάμαι αλήθεια. Πάντως το τραγούδι μου την παρουσιάζει όπως ήταν. Στα όνειρά μου…»