Record Store Day: Γίνε συλλέκτης δίσκων για το καλό σου

➽ Η σεροτονίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής του εγκεφάλου. Σε μεγάλες ποσότητες, δημιουργεί νευρικότητα. Η έλλειψή της φέρνει κατάθλιψη. Λέγεται ότι άνθρωποι με χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης, είναι πιθανό σε κάποια στιγμή της ζωής τους να αγαπήσουν τον τζόγο, το αλκοόλ ή να το ρίξουν σε κάποιο είδος συλλογής. Η σεροτονίνη συσχετίζεται άμεσα με την καλή διάθεση και φαίνεται ότι εμπλέκεται στη ρύθμιση και την εξισορρόπηση της όρεξης, της σεξουαλικής επιθυμίας, της κίνησης, της μνήμης, ακόμη και της κοινωνικής συμπεριφοράς. Τέλος, έρευνες έχουν δείξει ότι η σεροτονίνη συμβάλλει στην επιτάχυνση της διαδικασίας της επούλωσης των πληγών μέσω της συμβολής της στη μετανάστευση των κυττάρων. Ο κόσμος μέσα στον οποίο ζει ένας συλλέκτης ανεβάζει τη σεροτονίνη. Μπορεί να μαζεύεις γραμματόσημα, πεταλούδες, βιβλία, ακόμη και… τηλεκάρτες. Μπορεί να μαζεύεις πίνακες ζωγραφικής ή να μαζεύεις παιδικά παιχνίδια. Μπορεί, τέλος, να μαζεύεις δίσκους.

➽ Σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση, αποκαλείσαι Vinyl Junkie. Στην παιδική μας ηλικία, οι πιο βλαμμένοι από εμάς έλεγαν ότι «αν το βινύλιο έβγαινε σε ένεση, θα βαράγαμε». Ξέρω μερικούς πολύ θλιμμένους από εμάς, που με μόνη αυτή τη σκέψη γλίτωσαν από οτιδήποτε άλλο ενέσιμο ή πόσιμο υπάρχει στον κόσμο τούτο. Και ξέρω, πάνω απ’ όλα, ότι η δική μας πετριά έχει στα σίγουρα ένα είδος προστιθέμενης αξίας. Σε αντίθεση με κάθε άλλη συλλογή που μπορείς να βλέπεις και να αγγίζεις, τον δίσκο τον βλέπεις, τον αγγίζεις κι επιπλέον τον ακούς! Άσε που αρκετοί συλλέκτες λένε ότι και κουφοί να ήταν, θα συνέχιζαν να συλλέγουν δίσκους.

➽ Σ’ όλη αυτή την τρέλα πατάει η υπόθεση της Record Store Day. Με την αναβίωση του βινυλίου, οι ανεξάρτητες δισκογραφικές και τα μικρά δισκοπωλεία αποφάσισαν να τρέχουν χαμηλές ποσότητες ειδικών κυκλοφοριών, που να απευθύνονται στους βλαμμένους που λέγαμε πιο πάνω. Μόλις αυτό το σχέδιο φάνηκε να δουλεύει, μπήκαν στον χορό οι πολυεθνικές και τα μεγάλα δισκοπωλεία (οι αλυσίδες σύμφωνα με τη jargon της δισκογραφίας) και πήξαμε στις κυκλοφορίες. Οι πιο πολλές από αυτές δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Είναι όμως κάποια δισκάκια που τα θέλεις, ειδικά επανεκδόσεις από originals που υπάρχουν λιωμένα στη δισκοθήκη σου: Το “Faith” των Cure για τα φθινοπωρινά απογεύματα του 1985, αμέσως μετά την εξεταστική του Σεπτεμβρίου και λίγο πριν από το ξεκίνημα του τέταρτου έτους. Το “Pearl” της Janis Joplin για τις διακοπές των Χριστουγέννων του 1981, λίγο πριν από τις πανελλήνιες της Β’ Λυκείου. Το “Grand Hotel” των Procol Harum γιατί μπορείς να αγαπήσεις και δίσκους που δεν είναι πολύ rock ούτε πολύ underground κι αυτό είναι μια όψιμη συνειδητοποίηση του καλοκαιριού του 1983 – αγορά την ίδια μέρα με τα ολοκαίνουργια «Τραπεζάκια Έξω» του Διονύση Σαββόπουλου. Την “Different Compilation” των Buzzcocks επειδή είναι Buzzcocks κι επειδή έχουν διαλέξει τα τραγούδια μόνοι τους. Το αλλιώτικο “Morrison Hotel” των Doors, όπως και το αλλιώτικο “Déjà vu” των Crosby, Stills, Nash and Young. Τα remix της Nubya Garcia και της Amy Winehouse. To “Masters Of Reality” των Black Sabbath και τον τρόπο που παίζει η Frankie Rose το “Seventeen Seconds”.

➽ Ύστερα θα καθίσεις δίπλα στο πικάπ, θα ανοίξεις τους καινούργιους δίσκους και θα τους βάλεις έναν-έναν να παίζουν. Θα ανατρέξεις στο χάος της δισκοθήκης σου για να βρεις τις παλιές κυκλοφορίες (στην περίπτωση των επανεκδόσεων), θα μελετήσεις τα εξώφυλλα, θα δακρύσεις για τις εποχές που έχουν περάσει, θα τρομάξεις με την ταχύτητα του περάσματός τους και θα διαλέξεις απ’ όλες τις λειτουργίες της σεροτονίνης, αυτή που αφορά την επούλωση των πληγών ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα δουλέψει.

Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς

Υ.Γ. Οι δίσκοι που αναφέρονται και οι ημερομηνίες με τις οποίες συνδέονται στο συγκεκριμένο κείμενο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική ημερομηνία κυκλοφορίας τους αλλά στην υποκειμενική ανάμνηση. Πάντως, η αναφορά γίνεται σε albums που είτε κυκλοφόρησαν στην πρώτη ημέρα της φετινής Record Store Day (12 Ιουνίου) είτε θα έρθουν στη δεύτερη (17 Ιουλίου).