Post Lovers: Pop rock μελωδίες μέσα στο καταχείμωνο

Πού θα θέλατε να δείτε τους Post Lovers στο μέλλον; «Στις καρδιές σας» Κάπως έτσι ξεκίνησε η συζήτηση με την Ελένη Καραγεώργου, το μυαλό και την ψυχή των Post Lovers, της indie pop rock μπάντας από την Αθήνα που τα τελευταία δύο χρόνια έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή της πόλης.

Το δεύτερο άλμπουμ των Post Lovers με τίτλο «Drive», μετά το ομώνυμο άλμπουμ των τελών του 2018, κυκλοφόρησε επίσημα πριν λίγες ώρες από την Inner Ear records (σε βινύλιο και digital μορφή) και φέρνει μία νότα pop rock φρεσκάδας και αισιοδοξίας μέσα στο καταχείμωνο. Με 10 «κοφτά» catchy τραγούδια, πιο ανεβασμένους ρυθμούς –σε αντίθεση με το πιο bedroom pop και lo-fi, αλλά εξίσου πολύ καλό, πρώτο άλμπουμ- και πιο «συμπαγή» παραγωγή, το «Drive» είναι σίγουρα η πιο ολοκληρωμένη δουλειά των Post Lovers. Ίσως σε κάποια άλλη πλευρά του πλανήτη, ελπίζω όχι σε ένα παράλληλο σύμπαν, η Kim Deal, η Kathleen Hanna και ο Calvin Johnson, θα ένιωθαν μουσικά «σκιρτήματα» ακούγοντας το «Drive». Πού ξέρεις;

Η Ελένη Καραγεώργου μίλησε στην ATHENS VOICE για το άλμπουμ «Drive» και τη μουσική δημιουργία εν μέσω πανδημίας.

Δεύτερο άλμπουμ. Για κάποιους το πιο δύσκολο. Τι φέρνει και σηματοδοτεί το «Drive» για τους Post Lovers;
Για εμένα το πρώτο άλμπουμ ήταν πιο δύσκολο, δεν ήξερα καθόλου τη διαδικασία και χρειάστηκε να μάθω πολλά και να πάρω την ευθύνη για όλες τις αποφάσεις. Το «Drive» είναι ένα δεύτερο βήμα για τους Post Lovers, μάλλον λίγο πιο θαρραλέο, οπωσδήποτε πιο σίγουρο.

Αρχίσατε να γράφετε το άλμπουμ πριν την πανδημία και ολοκληρώθηκε στα μέσα του καλοκαιριού. Η συνθήκη-νέα κατάσταση που βιώνουμε με την πανδημία «πέρασε» και μέσα στα νέα τραγούδια;
Μόνο ένα κομμάτι του άλμπουμ γράφτηκε μέσα στην πανδημία και αυτό, θεματολογικά, δεν έχει σχέση με αυτήν. Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown βρήκαμε το χρόνο να κάνουμε τη μίξη και αργότερα το mastering του δίσκου, αυτή ήταν η μόνη επιρροή του άλμπουμ από την πανδημία.

Ποιοι είναι οι συνοδοιπόροι και συντελεστές στο «Drive»;  Ή γράφεις τα πάντα μόνη σου;
Στο άλμπουμ έγραψε το μπάσο και έκανε τη μίξη ο Σταύρος Γεωργιόπουλος, στην ηλεκτρική κιθάρα συμμετείχε ο Νίκος Τσέλιος, ενώ η Δανάη Eco έγραψε τα πλήκτρα στο πρώτο κομμάτι του δίσκου. Και οι τρεις είναι μουσικοί με τους οποίους συνεργαζόμαστε καιρό, συμμετέχουν στα live των Post Lovers και συνδράμουν με όποιο τρόπο μπορούν σε αυτό το project. Όλη η υπόλοιπη μουσική, στίχοι και ενορχήστρωση γίνεται από εμένα.

Είναι η εποχή που ζούμε η πιο δύσκολη για τους μουσικούς, επαγγελματίες και ερασιτέχνες; Πόσο σας λείπουν τα live;
Προφανώς είναι μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδος για τους επαγγελματίες μουσικούς όπως και για όλους όσους έχουν χάσει τη δουλειά τους αυτό το διάστημα. Σίγουρα μας έχουν λείψει τα live, και ως μουσικοί που έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουν τη δουλειά τους και ως ακροατές που ανυπομονούμε να δούμε τους αγαπημένους μας μουσικούς πάνω στη σκηνή. Προσωπικά περιμένω τη μέρα που, μετά από όλη αυτήν την κατάσταση, θα αγοράσω το πρώτο εισιτήριο συναυλίας και θα βρεθούμε ξανά, μαζί, εκεί έξω.

Είναι η πόλη της Αθήνας μία από τις επιρροές σας; Ποια σημεία της πόλης σας αρέσουν;
Η Αθήνα, το κέντρο της, είναι χώρος εργασίας, διασκέδασης, βόλτας, συνδιαλλαγής και επικοινωνίας για μένα, μιας και πάντα κατοικώ λίγο πιο έξω από το γεωγραφικό όριο της. Είναι μια πόλη αχανής, θορυβώδης, ασφυκτική, έντονη, πολύπλευρη, μαγική, απογοητευτική, με λίγα λόγια ενδιαφέρουσα. Τα σημεία που μου αρέσουν στην Αθήνα είναι συνήθως πολύ συγκεκριμένοι δρόμοι, πλατείες, γειτονιές ή ακόμη και κτίρια πολυκατοικιών που με κάνουν να πω «να, αν έβρισκα ένα σπίτι εδώ θα μετακόμιζα αύριο».

Αν είχες μία μηχανή που θα σε πήγαινε πίσω στο χρόνο, σε ποια μουσική χρονική περίοδο θα ήθελες να ταξιδέψεις;
Εάν είχα μια τέτοια ευκαιρία θα την εκμεταλλευόμουν για να ακούσω την Μαρία Κάλλας στα τέλη των 50’s στη σκάλα του Μιλάνου, την Nina Simone και την Aretha Franklin στην Αμερική στα τέλη των 60s να τα βάζουν με το κατεστημένο, την Patti Smith να απαγγέλει το «Horses» και την Marianne Faithfull το «Broken English» στα 70s. Στα 80s θα ακολουθούσα την Kim Deal σε κάποιο tour των Pixies και τη Siouxsie στις pub του Λονδίνου, ενώ στα 90s θα πετύχαινα την Kim Gordon με τους Sonic Youth στα πρώτα live για το «Goo» στη Νέα Υόρκη και τις Bikini Kill με τα riot grrrrls να φωνάζουν «girls to the front» στην Olympia κάπου κοντά στο Seattle.

Το άλμπουμ «Drive» των Post Lovers κυκλοφορεί από την Inner Ear records σε βινύλιο και digital μορφή.