Οι Sleaford Mods μιλούν στην ATHENS VOICE

Δύο άνθρωποι που με sprechgesang τεχνική και μινιμαλιστικές λούπες μπορούν να βήξουν, να ουρλιάξουν, να καγχάσουν, να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να βρίσουν, να κάνουν γκαγκ, να κάνουν αμέτρητες σκέψεις, όσες και οι μελωδίες που βρίσκουν για να τις αντηχήσουν, για τον άνθρωπο της εποχής μας. Αυτόν που αναζητά μία δουλειά και κάθε έναν που δουλεύει όλους τους άλλους. Εκείνον που ονειρεύεται μια ζωή με αμέτρητα ψώνια και τα αμέτρητα ψώνια που ονειρεύονται μια ζωή σαν εκείνον.

Οι Sleaford Mods, ο Jason Williamson και ο Andrew Fearn, γνωρίστηκαν σε ένα club του Νότιγχαμ, το «Chameleon», και μόλις βγήκαν θα μπορούσες να σκεφτείς πως αποφάσισαν να τα βάλουν με τους χαμαιλέοντες γύρω τους. Ασυμβίβαστοι, εξεγερσιακοί, παρεξηγημένοι, ζόρικοι, επιλεκτικοί. Το «Spare Ribs», το νέο τους άλμπουμ, κυκλοφορεί στις 15 Ιανουαρίου από τη Rough Trade με 13 κομμάτια ωμής έκφρασης, στον πρώτο σπουδαίο δίσκο του 2021. Κάπου ανάμεσα στο deal για το Brexit και τη νέα χρονιά η φωνή τους, ο Jason Williamson απαντά στην ATHENS VOICE για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα σε μια αποκλειστική συνέντευξη για την Ελλάδα, και αποκαλύπτει για πρώτη φορά τι τον συνδέει με την Αθήνα.

Υπάρχουν καθόλου σημαντικές διάφορες μεταξύ του «Spare Ribs» και των προηγούμενών σας άλμπουμ;
Οι συνεργασίες με τις Billy Νomates και Amy Taylor. Επίσης, όπως και σε όλα τα προηγούμενα άλμπουμ, ο ήχος είναι ελάχιστα πιο σύγχρονος, πιο ακραίος. Αλλά όχι και τόσο πολύ.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης;
Το lockdown. Η παιδική ηλικία και το ότι γέμισε ο τόπος με σκατένιες μπάντες.

Ανάμεσα στους «covidiots» και τους «brexiters» υπάρχει καθόλου χώρος σήμερα, για λογικά επιχειρήματα στην αγγλική κοινωνία;
Όχι.

Ποιο είναι το πιο μισητό πρόσωπο, κατά τη γνώμη σου, στο Ηνωμένο Βασίλειο τώρα; Η Πρίτι Πάτελ; Ο Ματ Χάνκοκ; Ίσως κάποιος άλλος, από τις υπόλοιπες καρικατούρες των Τόριδων, που εικονογραφούνται τόσο καλά στα νέα επεισόδια του «Spitting Image»;
Σύσσωμη η εμπροσθοφυλακή του Συντηρητικού Κόμματος. Για την ακρίβεια και όλοι οι ψηφοφόροι τους.

Ποια είναι η άποψή σου, αυτήν τη στιγμή, για τον Μπόρις Τζόνσον;
Είναι cunt.

Όσον αφορά στον Κιρ Στάρμερ και το Εργατικό Κόμμα;
Χλιαρός.

Πώς σχολιάζεις τα παραληρήματα του Ian Brown στο Twitter, σχετικά με την πανδημία; Έχει νόημα να ακούμε τους επώνυμους όταν γίνονται απροκάλυπτα συνωμοσιολόγοι;
Όχι.

Το δίλημμα «ο τραγουδιστής ή το τραγούδι» επανακάμπτει σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα έπρεπε όντως να κριτικάρουμε μια πολιτισμική φιγούρα βασιζόμενοι στις απόψεις της;
Όχι. Όχι, ακριβώς. Θα πρέπει σίγουρα να αμφισβητηθεί αλλά δεν μπορούμε να καταδικάσουμε κάποιον για πάντα, για αυτόν τον λόγο.

Την αγαπήσαμε, και εξακολουθούμε να την αγαπάμε, τη μουσική. Για ποιον λόγο να τσακωθούμε με κάποιον άνθρωπο;
Είναι δύσκολο όσο ζωές βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι άνθρωποι πρέπει να προσπαθήσουν να αντιμετωπίζουν την αγανάκτησή τους με πιο λογικό τρόπο και να αντιλαμβάνονται το επίπεδο της νοημοσύνης των παρανοϊκών αυτών φιλοσόφων.

Η μουσική –είτε είναι δημοφιλής είτε είναι underground– έχει κάποιο ρόλο να παίξει μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό κλίμα;
Φυσικά.

Εξακολουθεί να αποτελεί δύναμη γνώσης και αλλαγής;
Της γνώσης, ναι. Της αλλαγής; Δεν είμαι σίγουρος.

Τι πρέπει να γίνει με το πλήθος των ανθρώπων που εργάζονται στη μουσική βιομηχανία, κατά τη διάρκεια της κρίσης της πανδημίας; Από τους τεχνικούς ηχογράφησης μέχρι τους roadies, ένα μέρος έμεινε στο ταμείο ανεργίας ή τους ζητήθηκε να κάνουν επανεκπαίδευση. Σε θυμώνει αυτή η κατάσταση;
Είναι πολύ σοβαρό. Αλλά μία δεξιά κυβέρνηση δεν θα ενδιαφερθεί να προστατεύσει την ελεύθερη σκέψη στη δημιουργικότητα, που η μουσική κατά κύριο λόγο είναι αυτό το πράγμα. Είναι πολύ θλιβερό.

Τι έκανες κατά τη διάρκεια του lockdown; Ξεκίνησες κάποιο χόμπι;
Ξεκίνησα να ζωγραφίζω λίγο. Επίσης, άρχισα να ξαναπαίζω κιθάρα.

Τι χαρακτηριστικά πιστεύεις ότι θα έχει η post-covid εποχή;
Μία εκ νέου επίθεση κατά των φτωχών. Πέρα από αυτό είναι πολύ δύσκολο να προβλέψω. Πραγματικά είναι δύσκολο να προβλέψω.

Θυμάσαι ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;
Το «Something Else» του Sid Vicious.

Από τα εφηβικά σου χρόνια, τότε που αγόραζες δίσκους, μέχρι σήμερα στην ψηφιακή εποχή, έχεις παρατηρήσει αλλαγές στη μουσική βιομηχανία;
Όχι ιδιαίτερα. Εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα ίδια κόλπα. Ενδεχομένως να είναι πιο εύκολο πλέον να κυκλοφορήσεις αυτόνομα έναν δίσκο, αλλά μέχρι εκεί.

Πήγες σε δραματική σχολή; Θα μας μιλήσεις για αυτό;
Στην πραγματικότητα δεν πήγα σε δραματική σχολή. Προσπάθησα. Δεν τα κατάφερα.

Τι κάνεις για να φορτίσουν οι δημιουργικές σου μπαταρίες;
Αφήνω τον χρόνο να περάσει.

Έχεις μιλήσει συχνά σε συνεντεύξεις σου για το γεγονός ότι είσαι νηφάλιος εδώ και μερικά χρόνια. Πώς σε επηρεάζει η νηφαλιότητα ως καλλιτέχνη;
Με έκανε πιο παραγωγικό.

Ποιο είναι το ομορφότερο μέρος που έχουν δει τα μάτια σου;
Η Αυστραλία. Και η νυχτερινή Αθήνα. Η γιαγιά μου είναι Ελληνίδα.

Θυμάσαι το πρώτο σου ταξίδι στην Ελλάδα; Πώς ήταν;
Ναι. Περίπου το 1980. Επισκέφτηκα την οικογένεια της γιαγιάς μου στην Αθήνα για πρώτη φορά. Ήταν μαγικά.

Ποια είναι η τέλεια «συνταγή» για ένα τέλειο πάρτι;
Χαχά. Έλα, τώρα. Πολλά ναρκωτικά.

Πώς ορίζεις την επιτυχία;
Σεβασμός.

Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη προκατάληψη που έχει ο κόσμος κατά των Sleaford Mods;
Η ηλικία.