Bryan Ferry: Αυτός που τσαλακώνει το κοστούμι

Ούτε μια, ούτε δυο, μα δώδεκα είναι οι φορές που μας έχει γ(ο)ητεύσει από σκηνής τούτος ο αειθαλής Δανδής της Art Pop εντός συνόρων. Τις δέκα από αυτές ως solo καλλιτέχνης με πιο πρόσφατη αυτή στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού το 2018 (διαβάστε εδώ την αποκαλυπτική συνέντευξή του Bryan Ferry στην ATHENS VOICE), τις άλλες δυο με τους πρωτοπόρους εξερευνητές Roxy Music εν έτει 1982 και 2006.

Με το πολυαναμενόμενο «Live at Royal Albert Hall 1974» στα χέρια μας, τη ζωντανή ηχογράφηση που σηματοδότησε την πρώτη του προσωπική περιοδεία, ελάτε να θυμηθούμε την αξιομνημόνευτη παράστασή του στο αξιομνημόνευτο Θέατρο του Λυκαβηττού, που τόσο πολύ μας λείπει παραμένοντας κλειδαμπαρωμένο, αδίκως!

Ήταν ουσιαστικά στo πλαίσιo της εκτεταμένης περιοδείας για τις ανάγκες της προώθησης του «Frantic» που έλαμψε ανάμεσα στους βράχους προσκαλεσμένος του τότε ετήσιου Electron Festival, σε μια ανάπαυλα από τις ανάλογες υποχρεώσεις του με τους επανενωμένους από το 2001 Roxy Music. Στον δίσκο αυτό συνέβαλαν τα μέγιστα και δυο άλλοι ήρωές μας, ο David A. Stewart των Eurythmics και ο πατέρας της Ambient, Brian Eno. To άλμπουμ ήταν μια μίξη νέων πρωτότυπων συνθέσεων και διασκευών, πράγμα που ο πρωταγωνιστής είχε να επιχειρήσει από το «The Bride Stripped Bare» του 1978. To 2004 τον ήθελε επίσης να συμμετέχει στο «The Porter», τη μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη Jan Wentz, υποδυόμενος τον πιανίστα σε μπαρ.    

Bryan Ferry: Η συναυλία του στο Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα, Δευτέρα 7 Ιουνίου 2004

Εξαιρουμένων των δυο συναυλιών που έδωσε με τους Roxy Music όπου απουσίαζα λόγω εργασιών -ακόμη το φυσώ και δεν κρυώνει!- ήμουν παρών στα photo pits σε όλες τις υπόλοιπες εμφανίσεις του αμετανόητου jeune premier, οπότε ήξερα τι να περιμένω. Ο Ferry έχει αμέτρητους αμετανόητους οπαδούς στη χώρα μας. Από κάθε κοινωνική τάξη, όλων των ηλικιών. Έτσι λοιπόν και τούτη τη ζεστή καλοκαιρινή βραδιά το Θέατρο Λυκαβηττού γέμισε ασφυκτικά, θα ήμασταν πάνω από 3.500 συνολικά, και τούτο παρότι η επομένη ήταν εργάσιμη. Αφήνοντας συνειδητά στην άκρη τις πιο jazz - crooning στιγμές του, έχτισε ένα setlist που μονάχα πλήρες μπορεί να χαρακτηριστεί, μοιάζοντας με best of από τη δική του κυρίως πορεία, μα και με κάποιες «αναγκαίες πινελιές» από όσα απλόχερα μας χάρισε δίπλα στους Manzanera/Eno/MacKay.  

Έτσι λοιπόν η αυλαία άνοιξε με την τριπλέτα «Re-Make/Re-Model», «Ladytron» & «While My Heart Is Still Beating» για να περάσει μεταξύ άλλων από τα αγαπημένα «Prairie Rose», «Both Ends Burning», «Avalon», «Pyjamarama»… Και ήταν στο άκουσμα του «Jealous Guy» του τιτάνιου John Lennon που έλαμψαν τα μάτια μας υγρά, που τα σηκωμένα χέρια μας κουνήθηκαν σα κύματα πέρα-δώθε…

Όμως ο πιπεράτος και ανατρεπτικός Bryan δεν είχε σκοπό να μας αφήσει θλιμμένους για πολύ. Ο καταιγισμός ραδιοφιλικών hits που ακολούθησε μας ήθελε στην τσίτα μονομιάς. Τα «Slave To Love», «Virginia Plain», «Love Is The Drug», «Do The Strand» βρήκαν τουλάχιστον εμάς τους μπροστινούς καταϊδρωμένους. Όσο για το παραδοσιακό encore, οι διάσημες διασκευές των «Let’s Stick Together» και «Wooly Bully» μας έστειλαν σπιτάκι μας χαμογελαστούς και συνάμα υποκλινόμενους.

Πολυπληθής ο θίασος επί σκηνής. Θα ήταν καμιά δεκαριά πλάκα-πλάκα οι συνεργάτες του, και όλοι ένας κι ένας εκ του αποτελέσματος. Όμως οφείλω να σταθώ στον κιθαρίστα εξ αριστερών του, αφού δεν ήταν άλλος από τον πανταχού παρών Chris Spedding, τον κιθαρίστα που οι περισσότεροι διάσημοι performers διεκδικούν δίπλα τους ωσάν Ωραία Ελένη με ξίφη και κοντάρια! Και δε μιλώ για τον «καθένα». Ο ασταμάτητος Chris έχει χαρίσει τις εύστοχες έως και ευφυείς ενορχηστρώσεις του σε τιτάνες όπως οι Paul McCartney (μήπως να σταματήσω εδώ ρε;), Elton John, Tom Waits, Donovan κ.α. Λογικό και επόμενο λοιπόν να έχω/έχουμε τα μάτια μας καρφωμένα στα δάκτυλα του, τα αυτιά μας ορθάνοιχτα με το που έβγαινε μπροστά υπό το περήφανο βλέμμα του εργοδότη του. Ok. Ο άνθρωπος ζωγράφισε κανονικά! Κι αν η εκτίμησή μου υπήρξε μια ζωή τεράστια για αυτόν τον μουσικοσυνθέτη, έπρεπε να του πάρω συνέντευξη το 2014 ώστε να ανακαλύψω πόσο ταπεινός στέκει, ως Γίγας των παρασκηνίων.

Όσο για αυτόν καθαυτό τον τιμώμενο της μόνιμης στήλης, υπήρξε για πολλοστή φορά… (παίρνω μια βαθιά ανάσα) σαγηνευτικός, συναρπαστικός, πολυθέλγητρος, κοκέτης και αξιέραστος. Μη λέμε τα αυτονόητα. Ο τύπος με το που πάτησε το πόδι του στη σκηνή με το μαύρο, γκλαμουριάρικο κουστούμι του, κέρδισε αυτομάτως το βλέμμα και την απόλυτη προσοχή του γυναικείου μα και του αντρικού πληθυσμού, για λόγους διαφορετικούς φυσικά.

Μαύρο ήταν αυτό που διάλεξε για το πρώτο τραγούδι. Σιγά μη σταματούσε εκεί. Το δεύτερο ήταν ασημίζων γκρι, «περλέ», ώστε να κάνει παιχνίδια με τους ηδονόβλεπους προβολείς. Το τρίτο έτσι, το τέταρτο γιουβέτσι. Μα όλα όσα κι αν φόρεσε, ήταν ξανά ο τρόπος που τα φορά, που τα κουνά, που τα πηγαινοφέρνει μοναδικά επί σκηνής.

Ο τρόπος που τα τσαλακώνει.

Ανέκαθεν.