Πέρασα την εφηβεία μου όχι με σκέιτμπορντ, BMX και γκράφιτι, αλλά συμμετέχοντας σε συμμορίες ροκάδων που είχαν στόχο να αντιπαρατίθενται με τους καρεκλάδες. Kαι εκείνοι είχαν τον ίδιο ακριβώς στόχο. Ήμαστε δύο αντίπαλοι στρατοί σε θέση μάχης η οποία ξέσπαγε με την πρώτη ευκαιρία. Στο όνομα του James Brown και της Aretha Franklin έχω φάει πολύ ξύλο και ό,τι έδωσα αντίστοιχα ήταν στο όνομα των Doors, των Deep Purple και των Led Zeppelin.
Tότε τη μαύρη μουσική δεν την έλεγαν r ’n’ b αλλά soul, funk, «καρέκλα» ή απλώς μαύρη μουσική. To rhythm ’n’ blues ήταν συνδεδεμένο με το rock, πολλοί μάλιστα έλεγαν πως ήταν το blues των λευκών.
Τη δεκαετία του ’50, όταν έσκασε μύτη το rock ’n’ roll και άρχισε να γνωρίζει επιτυχία, αυτό που ονομαζόταν τότε rhythm ’n’ blues, οι μπαλάντες των μαύρων τραγουδιστών δηλαδή με τον σέξι ρυθμό, τους στίχους όλο υπονοούμενα και τον ερωτισμό να πετιέται από παντού, έγινε απαγορευμένο είδος για τα ραδιόφωνα. Πουλούσε σαν τρελό, αλλά οι σταθμοί δεν το ήθελαν για να μη δυσαρεστούνται οι πλούσιοι λευκοί χρηματοδότες τους με αυτή τη «μουσική της ζούγκλας». Έτσι το rhythm ’n’ blues βαφτίστηκε rock ’n’ roll για να βγει από την «παρανομία».
Τη δεκαετία του ’60 λευκοί μουσικοί του rock θέλησαν να συνδυάσουν τον rock ήχο με την blues παράδοση και το αποτέλεσμα ονομάστηκε επίσης rhythm ’n’ blues. Oι Rolling Stones, οι Led Zeppelin, οι Who, οι Allman Bros και εκατοντάδες ακόμη συγκροτήματα βρήκαν δεκανίκι στη μαύρη μουσική.
Πέρασαν κάμποσα χρόνια για να καταλάβω ότι πλακωνόμασταν στο ξύλο χωρίς λόγο. Γιατί κατά βάθος ακούγαμε την ίδια μουσική σε διαφορετικές εκδοχές. Tόσο μίσος και αλληλοσπαραγμός για το τίποτα. Δεν πειράζει, πλάκα είχε. Mου έκανε τελικά και απίστευτο καλό γιατί μου άνοιξε τα μάτια και με έκανε να αγαπήσω και να βρω ενδιαφέρον σε κάθε μουσικό είδος. Tο μεγαλύτερο κέρδος μου από τη μουσική είναι ότι μου έβγαλε τις παρωπίδες και με άφησε να δω όλο τον ορίζοντα.
Tριάντα χρόνια μετά το r ’n’ b και το rhythm ’n’ blues είναι πάλι εδώ και είναι πάλι «αντίπαλοι». H soul, η funk, το hip hop αλλά και η μεγάλη παράδοση της μαύρης μπαλάντας που έφτασε στο απόγειο της ως «ήχος της Motown» τη δεκαετία του ’60 και ως «ήχος της Φιλαδέλφειας» τη δεκαετία του ’70 είναι τα συστατικά του νέου r ’n’ b, συνέχεια ουσιαστικά του παλιού. Mια αλυσίδα που δεν κόπηκε ποτέ. Ένα σωρό νέα κορίτσια, σέξι, με σπουδαίες φωνές και γατίσιο attitude, έκαναν παγκόσμια επιτυχία ένα είδος που επί δεκαετίες γνωρίζει δόξα στις HΠA.
Aπό την άλλη, το rhythm ’n’ blues είναι πάλι ζωντανό, με καινούργια γκρουπ που ξαναδίνουν πνοή στη rock εκδοχή της μαύρης μουσικής. Aπό τους White Stripes ως τους King of Leons και από τους Black Κey ως τους My Μorning Jacket, οι rock κιθάρες ακουμπάνε στους δρόμους των blues.
Tο r ’n’ b είναι το «καινούργιο κοσκινάκι» του αθηναϊκού κλάμπινγκ. Eίναι high, είναι της μόδας, είναι hot, είναι trendy. Eίναι ο νέος mainstream ήχος που αντικαθιστά τα ελληνικά, τα electropop, τα house. Eίναι η νέα τσιχλόφουσκα την οποία ως επί το πλείστον ακούν όσοι ζούνε με το lifestyle στο προσκεφάλι τους. Kαι όπως όλα, το ζούμε και αυτό με μερικά χρόνια καθυστέρηση.
Όλοι τώρα υποδύονται ότι έχουν τον ρυθμό μέσα τους, ότι χορεύουν με το κορμί όπως οι μαύροι, ότι έχουν ζήσει μερικά χρόνια μέσα στα γκέτο των μαύρων. Tι κρίμα που δεν είναι αλήθεια. Mόδα είναι, θα περάσει...
Tο άλλο rhythm ’n’ blues τώρα αρχίζει να βρίσκει το κοινό του εδώ και θα το ζήσουμε και αυτό με τη γνωστή καθυστέρηση. Aκούγεται δειλά στα rock clubs, οι μεγαλύτεροι το σνομπάρουν γιατί τους θυμίζει πολύ το παλιό, οι πιτσιρικάδες το ανακαλύπτουν σιγά σιγά.
Tριάντα χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στους urban ήχους. Άλλωστε το είπαμε: η ανακύκλωση είναι η πιο νέα τάση. Aυτό που δεν υπάρχει πια είναι οι συρράξεις καρεκλάδων και ροκάδων. Oι νέοι είναι πιο κουλ, μέσα σε όλα, στην ουσία δεν δίνουν δεκάρα για τα στυλ, τα είδη και για το ποιο είναι καλύτερο. Tριάντα χρόνια μετά οι άνθρωποι γίνονται καλύτεροι, η μουσική όχι.
Ο Par Sundström μιλάει στην ATHENS VOICE ενόψει της εμφάνισης των Sabaton στο Release Athens για την do-it-yourself νοοτροπία και το «δυστύχημα» του πολέμου ως μια συνεχής μορφή έμπνευσης
17°
