Η Ανδρομάχη Κοκκινού κάνει βόλτες για texture hunting στην Αθήνα

Συλλέγει και επεξεργάζεται τις υφές της πόλης, μεταφέροντάς τες σε χαρτί ή σε ψηφιακές συνθέσεις. Μέσα από αυτή τη διαδικασία «επαναχαρτογραφεί» το καθημερινό αστικό τοπίο, δίνοντας νέα σημασία σε στοιχεία που οι περισσότεροι προσπερνούν.

Η Ανδρομάχη Κοκκινού ασχολείται με το texture hunting (κυνήγι υφών), μια πρακτική που εστιάζει στην αναζήτηση και καταγραφή των οπτικών ιχνών που αφήνει η πόλη πάνω στις επιφάνειές της. Από πεζοδρόμια και τοίχους μέχρι μεταλλικά αντικείμενα, πινακίδες και φθαρμένα κτίρια, εντοπίζει λεπτομέρειες που συχνά περνούν απαρατήρητες και τις μετατρέπει σε πρώτη ύλη για το έργο της. Μέσα από τη σάρωση, την ψηφιακή επεξεργασία και την ενσωμάτωση αυτών των ευρημάτων σε αφίσες, zines και εκδόσεις, δημιουργεί νέες αφηγήσεις για τον αστικό χώρο, συνδυάζοντας την πειραματική γραφή, το ψηφιακό κολάζ και επιρροές από την ποπ κουλτούρα.

Τη γνώρισα πριν λίγους μήνες όταν, τυχαία, έπεσα σε ένα βίντεό της στα social media, όπου μάζευε αποτυπώματα από τοποθεσίες στην Αθήνα αλλά και τη Σύρο. Ο τρόπος με τον οποίο παρατηρούσε τις υφές της πόλης, μετατρέποντας φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες του αστικού τοπίου σε δημιουργικό υλικό, κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον μου.

Η 35χρονη δημιουργός μεγάλωσε στο Λουτράκι και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Λογοτεχνία στην Αθήνα και την Ολλανδία. Δημιουργεί zines και κολάζ, γράφει και ασχολείται με κάθε μορφή έντυπης δημιουργίας. Η δουλειά της συνδυάζει προσωπικές αφηγήσεις, υλικά που συλλέγει, στοιχεία της ποπ κουλτούρας και τεχνικές όπως τα glitches, οι φωτοτυπίες, οι αναδιπλώσεις και οι χειροποίητες σφραγίδες.

Παράλληλα εργάζεται ως social media manager και δημιουργός περιεχομένου σε εκδοτικό οίκο, ενώ συμμετέχει σε δημιουργικά εγχειρήματα και πολιτιστικά projects. Η σχέση της με το texture hunting συνδέεται και με τις προσωπικές εμπειρίες μετακίνησης και αλλαγής τόπων. Έχοντας ζήσει σε διαφορετικές πόλεις της Ολλανδίας από το 2013 έως το 2020 και έχοντας μετακομίσει πολλές φορές, μέσα από το έργο της αναπτύσσει έναν τρόπο καταγραφής του παρόντος: την ανάγκη να αποτυπώνει όσα βλέπει και βιώνει στον τόπο όπου βρίσκεται κάθε φορά.

- Μεγάλωσες στο Λουτράκι. Πόσο επηρέασε το περιβάλλον εκεί τη ματιά και την αισθητική σου; Τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια; Με ποιες μορφές τέχνης είχες ασχοληθεί;

Αυτό που θυμάμαι έντονα μεγαλώνοντας εκεί είναι η αίσθηση του «είμαι λίγο εκτός». Έβρισκα το περιβάλλον μου, ειδικά τον χειμώνα, αρκετά βαρετό, κι αυτό με έσπρωξε πολύ νωρίς να ψάχνω τρόπους να γεμίζω τον χρόνο μου και να δημιουργώ τους δικούς μου κόσμους. Αυτή η αίσθηση της απόστασης με οδήγησε να αναζητώ διαρκώς ανθρώπους και κοινότητες με παρόμοια ανήσυχη ενέργεια, κάτι που εξακολουθώ να κάνω μέχρι και σήμερα.

Σε μικρή ηλικία αντέγραφα μανιωδώς διάφορα καρτούν, κρατούσα φανατικά ημερολόγιο και έγραφα παραμύθια, τα οποία διάβαζα στην αδερφή μου. Κάπως έτσι γεννήθηκε και το αυτοβιογραφικό μου zine «Ο εξωγήινος», που επιστρέφει ακριβώς σε αυτή την αίσθηση του να μην ανήκεις πλήρως κάπου, αλλά και η ιστορία μου «The Purple House», την οποία έγραψα στην Ολλανδία, όχι τυχαία, αφού κι εκεί ένιωθα διαρκώς ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους.

- Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης στην οικογένειά σου;

Είμαι κυρίως αυτοδίδακτη σε ό,τι έχει να κάνει με την τέχνη, αλλά μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον που μου έδινε ερεθίσματα, μέσα από βιβλία, ταινίες, επισκέψεις σε μουσεία κ.ά. Σημαντική επιρροή για μένα υπήρξε ο θείος μου, ο αδερφός της μητέρας μου, που είναι πολύ καλός ζωγράφος (χωρίς να το ασκεί επαγγελματικά) και μεγάλος σινεφίλ.

- Έχεις σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία και Λογοτεχνία σε Αθήνα και Ολλανδία. Τι κράτησες από αυτές τις σπουδές και πώς επηρεάζουν σήμερα τη δουλειά σου;

Έμαθα να διαβάζω τη λογοτεχνία σε όλο της το εύρος, με τις συνδέσεις της με άλλους τομείς όπως η ψυχολογία, η κοινωνιολογία, οι εικαστικές τέχνες. Πρόσφατα, μια φίλη μου, η Ανθή Κοσμά (@anthoskosmos), παρατήρησε ότι έχουμε πολύ διαφορετικό σημείο εκκίνησης στο πώς προσεγγίζουμε τις εκδόσεις, επειδή εκείνη έχει αρχιτεκτονικό υπόβαθρο. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι για μένα η αφετηρία είναι πάντα η αφήγηση. Έτσι δημιουργήθηκε και μια σειρά εργαστηρίων με τίτλο «Εκδόσεις του Παράξενου», όπου άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και καλλιτεχνικές πρακτικές έκαναν από ένα session. Στα zines μου υπάρχει συνήθως μια κεντρική φιγούρα, ένας «πρωταγωνιστής», ακόμη κι αν η ιστορία είναι αποσπασματική ή πειραματική. Με ενδιαφέρει να χτίζεται ένας εσωτερικός κόσμος γύρω από αυτό το πρόσωπο.

Σκέφτομαι πολύ οπτικά και γρήγορα, και συχνά νιώθω ότι οι λέξεις από μόνες τους δεν μου αρκούν, σαν να μην προλαβαίνουν τη σκέψη μου. Οπότε η εικόνα προέκυψε αρκετά φυσικά, όχι σαν κάτι ξεχωριστό από τη γραφή, αλλά σαν προέκτασή της. Ακόμη και η ποίηση που γράφω είναι συνήθως οπτικοποιημένη.

- Υπάρχει κάποιο βιβλίο ή λογοτεχνικό ρεύμα που έχει επηρεάσει άμεσα τον τρόπο που δημιουργείς εικόνες και αφηγήσεις;

Σίγουρα έχω επιρροές από τα κινήματα της avant-garde στις αρχές του 20ού αιώνα. Όσον αφορά τη λογοτεχνία, έχω μεγάλη αγάπη για τη γοτθική, ειδικά για το αμερικανικό γκόθικ. Από τις αγαπημένες μου συγγραφείς είναι η Σίρλεϊ Τζάκσον.

Παρ’ όλα αυτά, οι επιρροές μου δεν προέρχονται μόνο από βιβλία. Με έχουν επηρεάσει πολύ η ποπ κουλτούρα, τα παιχνίδια, οι διαδικτυακές κοινότητες και γενικά οι διαφορετικοί τρόποι αφήγησης που συναντάμε σήμερα. Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι υβριδικές αφηγήσεις και οι διαδραστικές ιστορίες. Αγαπώ τ@ Claude Cahun, τις σουρεαλίστριες Leonora Carrington και Remedios Varo.

Γενικά με αφορά πολύ η μικρή φόρμα: το flash fiction, η ποίηση, τα διηγήματα. Μου αρέσει η ιδέα ότι μπορείς να πεις πολλά χρησιμοποιώντας λίγες λέξεις και να αφήσεις χώρο στον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά.

- Πώς γεννήθηκε η σχέση σου με τα φανζίν και την ανεξάρτητη έκδοση; Θυμάσαι το πρώτο σου zine;

Το πρώτο μου zine, μπορεί κανείς να πει ότι το έφτιαξα ως παιδί. Πριν αρχίσω να διαβάζω και να γράφω με άνεση, έφτιαχνα ζωγραφιές, τις έδενα σαν βιβλία κι έλεγα στη μητέρα μου τι να γράψει μέσα.

Πιο συνειδητά όμως, αυτό άρχισε γύρω στο 2014. Είχα πάει στο Zine Camp, ένα zine fair στο Ρότερνταμ, και παρακολούθησα κάποια δωρεάν εργαστήρια. Ενθουσιάστηκα και άρχισα να φτιάχνω μικρά zines από κόλλες Α4.

Μερικά χρόνια αργότερα, κατέληξα να ζω στο Ρότερνταμ. Εκεί εργάστηκα στο WORM Rotterdam, κυρίως στο αρχείο του, που είναι γεμάτο παλιά μουσικά φανζίν, avant-garde ταινίες κ.ά., ενώ παράλληλα οργάνωνα κι ένα zine club.

- Το texture hunting μοιάζει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην τέχνη, την παρατήρηση και την εξερεύνηση της πόλης. Τι ακριβώς είναι για σένα;

Είναι μια δημιουργική διαδικασία που με επαναφέρει στο τώρα και με γειώνει, γιατί όπως είπα και παραπάνω «τρέχω» πιο γρήγορα με τη σκέψη. Όπως και με τα zines, ψάχνω διαρκώς τρόπους δημιουργίας που ικανοποιούν την ανάγκη μου να βλέπω άμεσο αποτέλεσμα. Αγαπώ και τα χαρακτικά, με τα οποία ασχολούμαι εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο, ενώ θέλω να επεκταθώ στη μεταξοτυπία και άλλες τεχνικές. Κάπου εκεί εντάσσεται και το texture hunting: ένα αποτύπωμα, ένα άλλο είδος «χαρακτικού» που μπορώ να έχω σχεδόν άμεσα, με ελάχιστο έλεγχο πάνω στο τελικό αποτέλεσμα. Μου αρέσει πολύ αυτό το στοιχείο της έκπληξης. Κάποιες φορές, τα πιο απλά πράγματα –μια ψάθινη καρέκλα, ένα πεζοδρόμιο, ένα ανάγλυφο τζάμι– δίνουν τα πιο ενδιαφέροντα σχέδια.

Όταν συλλέγω και επεξεργάζομαι υφές της πόλης, τις μεταφέρω σε χαρτί και τις επανατοποθετώ σε νέα συμφραζόμενα, αναλογικά ή ψηφιακά, κατά κάποιον τρόπο επαναχαρτογραφώ το καθημερινό περιβάλλον.

Νομίζω πως η πρακτική συνδέεται, σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, και με το γεγονός ότι έχω μετακομίσει πολλές φορές στη ζωή μου. Έχω αφήσει πίσω αντικείμενα, σπίτια, ολόκληρες περιόδους, γιατί δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Έζησα στην Ολλανδία από το 2013 μέχρι το 2020, σε διαφορετικές πόλεις της, οπότε υπάρχουν κομμάτια της ζωής μου που κανείς από τον περίγυρό μου σήμερα δεν έχει μοιραστεί μαζί μου – είναι κάτι που κουβαλάω μόνη μου, σαν φάντασμα. Ίσως γι’ αυτό έχω τόσο έντονη ανάγκη να λέω «εδώ ζω τώρα, αυτό βλέπω μπροστά μου».

- Πότε άρχισες να βλέπεις τις υφές της πόλης ως υλικό για τη δουλειά σου; Ποια είναι τα πιο ιδιαίτερα αποτυπώματα που έχεις συλλέξει;

Σκανάρω πράγματα που μεταλλάσσω, «γκλιτσάρω» και χρησιμοποιώ στα έργα μου. Το να χρησιμοποιήσω και υφές της πόλης ήταν λοιπόν θέμα χρόνου. Μέχρι σήμερα έχω συλλέξει αποτυπώματα από την Ερμούπολη, τα Πετράλωνα, την Κυψέλη, το κέντρο της Αθήνας, τη Βιέννη: πόρτες, πινακίδες, μπάζα, πατώματα, διακοσμητικά, ακόμη και σημεία του σώματος. Ένα από τα πιο ιδιαίτερα ήταν μια σκαλιστή σαύρα πάνω σε πόρτα στην Ερμούπολη της Σύρου.

- Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι «διασώζεις» κομμάτια της πόλης μέσα από αυτές τις υφές;

Κατά κάποιον τρόπο ναι, ειδικά όταν πρόκειται για πιο εφήμερα ή παραγνωρισμένα κομμάτια της πόλης. Η Αθήνα έχει πολλά σημεία που αλλάζουν ή εξαφανίζονται συνεχώς. Δεν το βλέπω όμως τόσο ρομαντικά. Δεν νομίζω ότι «διασώζω» ακριβώς κομμάτια της πόλης. Περισσότερο φτιάχνω μια δική μου εκδοχή της – την πόλη όπως τη φαντάζομαι, όχι απαραίτητα όπως είναι, αλλά ως ιδέα, μέσα από την υλικότητά της. Η οπτική μου αυτή φαίνεται και μέσα από τα zines μου, όπως το πρόσφατο «Τα όνειρα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας».

Επίσης, πρόκειται για αποτυπώματα του δημόσιου χώρου. Εδώ και χρόνια χρησιμοποιώ υλικό από το public domain στην τέχνη μου, άλλωστε τα αποτυπώματα της πόλης είναι κι αυτά μια προέκτασή του.

- Η διαδικασία σου συνδυάζει αναλογικές και ψηφιακές τεχνικές. Πού βρίσκεται η ισορροπία ανάμεσα στο χειροποίητο και το digital στοιχείο;

Η διαδικασία προέκυψε πολύ οργανικά, κυρίως από ανάγκη. Επειδή είμαι αυτοδίδακτη, πολύ συχνά έβρισκα και βρίσκω εμπόδια – κυρίως στο πώς θα αποδώσω αυτό που έχω στο μυαλό μου.

Οπότε η ισορροπία ανάμεσα στο αναλογικό και το ψηφιακό δεν είναι κάτι «θεωρητικό», αλλά κάτι καθαρά πρακτικό. Κάποιες φορές είναι πολύ πιο εύκολο να δουλέψω ψηφιακά για να φτάσω γρήγορα στο αποτέλεσμα που φαντάζομαι. Άλλες φορές πάλι χρειάζεται να επιστρέψω στο χειροποίητο κομμάτι, γιατί εκεί υπάρχει μια υλικότητα που δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Γι’ αυτό αγαπώ και τα κόλπα με τους εκτυπωτές και τα σκάνερ. Είναι σαν glitches της πραγματικότητας! Σκανάρω σκουπιδάκια, πλαστελίνη, σφουγγάρια…

- Πώς λειτουργεί τεχνικά το texture hunting; Τι υλικά χρησιμοποιείς και ποια είναι τα στάδια από τη συλλογή μέχρι την τελική αφίσα ή έκδοση;

Χρησιμοποιώ πλαστελίνη, μελάνι, χαρτί. Η πλαστελίνη τύπου Play-Doh έχω παρατηρήσει ότι λειτουργεί καλύτερα, καθώς και τα μελάνια τύπου archival, που μπορούν να τυπώσουν και σε άλλες επιφάνειες πέρα από χαρτί. Πατάς με την πλαστελίνη πάνω στο σημείο που σε ενδιαφέρει, μετά στο ταμπόν με το μελάνι και τέλος στο χαρτί. Μετά σκανάρω και επεξεργάζομαι.

Πάντα βέβαια χρησιμοποιώ κοινή λογική για το τι είναι εντάξει να αποτυπώσω (δεν θα έκανα κάτι τέτοιο στον Παρθενώνα π.χ.!).

- Έχει υπάρξει στιγμή που κάποιος σε είδε να παίρνεις αποτυπώματα στον δρόμο και αντέδρασε περίεργα;

Online έχω λάβει κάποια αρνητικά σχόλια, αλλά στον δρόμο όσοι παρατηρούν τη διαδικασία συνήθως εκδηλώνουν ενδιαφέρον, έστω και από περιέργεια. Χαρακτηριστικά, πρόσφατα ήμουν στην Κυψέλη με μια ομάδα ατόμων για να μαζέψουμε αποτυπώματα και μας πλησίασε ένα ζευγάρι με το μωρό τους. Στην αρχή νόμιζα ότι θα αντιδρούσαν περίεργα, γιατί κοντοστάθηκαν αρκετή ώρα, αλλά τελικά έγινε το αντίθετο: μου είπαν ότι έχουν δει online βίντεο, ότι τους φαίνεται πολύ ωραία ιδέα, μάλιστα ρώτησαν αν έχω σκεφτεί να οργανώσω και βόλτες-ξεναγήσεις.

Αρχίσαμε να μιλάμε πιο αυθόρμητα για την πόλη, αφού μπροστά μας υπήρχε ένα άγαλμα και εξηγούσα την ιστορία του σε κάποια άτομα της ομάδας που δεν μιλούσαν ελληνικά. Κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε σαν μια «περίεργη» δράση στον δημόσιο χώρο, κατέληξε σε μια πολύ ζωντανή ανταλλαγή με την πόλη και τους ανθρώπους της.

- Το texture hunting τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και περισσότερο στο εξωτερικό. Σε ποιες χώρες ή πόλεις βλέπεις να αναπτύσσεται πιο έντονα;

Έχω δει αρκετά βίντεο κυρίως από Γερμανία, Ισπανία και Γαλλία. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, υπάρχουν designers που χρησιμοποιούν αποτυπώματα της πόλης για πιο «επαγγελματικό» σκοπό. Υπάρχουν ακόμα και branding όπου το λογότυπο μιας επιχείρησης προκύπτει από ένα texture της γειτονιάς της, σαν να γίνεται η πόλη μέρος της οπτικής της ταυτότητας.

Στη Γερμανία βλέπω δημιουργία έργων μεγαλύτερου μεγέθους, όπως αποτυπώματα από καπάκια φρεατίων ή υφές από πεζοδρόμια που μεταφέρονται με μπογιά πάνω σε ύφασμα ή χαρτί. 

- Από πού έμαθες γι’ αυτή την πρακτική; Υπήρξε κάποιος καλλιτέχνης ή κοινότητα που σε ενέπνευσε;

Είδα την Bre (@brattyxbre), μια δημιουργό zines με έντονη παρουσία στα social, η οποία έκανε ένα zine από αποτυπώματα αντικειμένων που βρήκε στο σπίτι της: ρούχα, κοσμήματα, ακόμη και τα δόντια της. Μου άρεσε πολύ, ξεκίνησα κι εγώ μέσα στο σπίτι και στην πορεία επεκτάθηκα και στον δημόσιο χώρο.

- Πιστεύεις ότι η Ελλάδα έχει αρκετό χώρο για πειραματικές DIY μορφές τέχνης όπως τα zines και οι ανεξάρτητες εκδόσεις;

Υπάρχουν πολλά εγχειρήματα, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι εξ ολοκλήρου προϊόντα χρόνου, κόπου και πάθους ατόμων σαν εμένα, που τους είναι αδύνατο να κάτσουν στ’ αυγά τους – τρωγόμαστε όλη την ώρα γεμάτοι ιδέες. Η πραγματικότητα είναι αρκετά δύσκολη, ο χρόνος είναι περιορισμένος, καθώς για πολλούς από εμάς η τέχνη και τα εκδοτικά εγχειρήματα δεν είναι η βασική μας δουλειά. Παράλληλα, δεν υπάρχει αντίστοιχη εκδοτική κουλτούρα για τέτοιες πειραματικές μορφές – εν μέρει καταλήγουμε στο DIY για να δημιουργήσουμε τον χώρο που δεν υπάρχει, με δικά μας presses, DIY φεστιβάλ κ.ά.

- Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα ένας νέος δημιουργός που δουλεύει ανεξάρτητα; Πόσο δύσκολο είναι να ζεις αποκλειστικά από την καλλιτεχνική δημιουργία στην Ελλάδα;

Πολύ δύσκολο. Προσωπικά κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Νιώθω τυχερή που η σταθερή μου εργασία ταυτίζεται σε πολλά σημεία με τα ενδιαφέροντα και τις κλίσεις μου και μου δίνει ερεθίσματα. Παράλληλα κάνω και άλλες συνεργασίες, αλλά το να ζεις αποκλειστικά από την καλλιτεχνική δημιουργία είναι κάτι που απαιτεί γερά νεύρα και ένα «οικονομικό μαξιλαράκι».

Αρκετοί από εμάς μοιραζόμαστε τις δεξιότητές μας και με τη διοργάνωση εργαστηρίων τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά. Άλλωστε υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για το αναλογικό, μετά από τόσο ψηφιακό περιεχόμενο που καταναλώσαμε οι Μillennials αλλά και οι νεότερες γενιές.
Νομίζω η μεγαλύτερη δυσκολία σήμερα για έναν ανεξάρτητο δημιουργό είναι ότι χρειάζεται να είσαι ταυτόχρονα πολλά πράγματα: δημιουργός, promoter, content creator, όλα μαζί. Και αυτό συχνά αφήνει λίγο χώρο για το καθαρά δημιουργικό κομμάτι, που είναι και το πιο σημαντικό.

- Ποια είναι η σχέση σου με το αστικό τοπίο; Νιώθεις ότι κάθε πόλη έχει τη δική της «υφή»;

Βιώνω μια αντιθετική εμπειρία. Από τη μία, είμαι πολύ ευαίσθητη στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και μια πόλη μπορεί να γίνει πολύ overwhelming, από την άλλη νιώθω ότι ανήκω στις πόλεις. Όσο όμορφο και να είναι ένα φυσικό τοπίο, για μένα η παρουσία μου εκεί έχει τα όριά της. Δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σε ένα μικρό μέρος, έχω ανάγκη το απροσδόκητο. Αν ποτέ σκεφτώ να ζήσω σε μικρό μέρος, θα πρέπει να έχει έναν πιο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, σαν την Ερμούπολη, για παράδειγμα. Εκεί μάλιστα γύρισα και το πρώτο βίντεο με υφές που έγινε viral.

- Έχεις παρουσιάσει δουλειά σου στο Athens Art Book Fair. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία και τι feedback πήρες από τον κόσμο;

Εξαιρετική εμπειρία! Δήλωσα συμμετοχή και για το επόμενο, που θα γίνει σε νέο χώρο στο Καπνεργοστάσιο, και ελπίζω να είμαι κι εκεί. Η επιλογή εκθετών είναι υψηλού επιπέδου και η διεθνής παρουσία έντονη. Βρίσκεις φανταστικά πράγματα και είναι στ’ αλήθεια μια γιορτή. Με συγκίνησε η υποστήριξη που δέχτηκα, καθώς ήταν η πρώτη μου συμμετοχή αυτόνομα, με δικό μου τραπέζι (https://www.instagram.com/athensartbookfair).

- Επόμενη στάση ήταν η Βιέννη. Τι παρουσίασες εκεί και τι «σύλλεξες» από την πόλη;

Συμμετείχα στο Fanzineist Vienna, το μεγαλύτερο zine & art book fair στην Ευρώπη. Για τρεις μέρες το ιστορικό κτίριο του Semperdepot γέμισε με χιλιάδες επισκέπτες που ήρθαν να δουν τη δουλειά μας – συνολικά ήμασταν 185 εκθέτες. Σίγουρα «συνέλεξα» εμπειρίες και φανταστικές συναντήσεις με ανθρώπους που πλησίασαν τον πάγκο μου. Με κάποια άτομα καταλήξαμε να μιλάμε για ώρες, ανταλλάξαμε στοιχεία και δώσαμε ραντεβού στα επόμενα.

- Πόσο διαφορετικό είναι να κάνεις texture hunting σε μια ξένη πόλη σε σχέση με την Αθήνα;

Σε ξένες πόλεις η αμηχανία μου είναι μεγαλύτερη, γιατί δεν γνωρίζω τους κώδικες επικοινωνίας. Δεν μπορώ να κινηθώ με την ίδια άνεση ή ταχύτητα. Από την άλλη, αυτό ανοίγει χώρο για περισσότερη παρατήρηση. Βρίσκω στοιχεία που δεν περιμένω και υπάρχει μια πιο έντονη αίσθηση περιπέτειας.

- Υπάρχει κάποιο μέρος στον κόσμο που θεωρείς «όνειρο» για texture hunting;

Η Ιαπωνία.

- Αν μπορούσες να αφήσεις ένα αποτύπωμα της δουλειάς σου στο μέλλον, τι θα ήθελες να μείνει;

Θέλω να αναπτύξω ένα αναγνωρίσιμο στιλ, να λένε «αυτό το έφτιαξε η Ανδρομάχη» ή «μοιάζει με τη δουλειά της Ανδρομάχης». Νομίζω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

- Όνειρα και σχέδια;

Θέλω να είμαι υγιής και να έχω τις αντοχές να συνεχίζω να δημιουργώ. Στα σχέδια τώρα, ελπίζω να εκδώσω ένα μικρό βιβλίο που έχω γράψει για τη Shirley Jackson, σε συνεργασία με ένα αγαπημένο μου ανεξάρτητο press. Παράλληλα, θέλω να συνεχίσω με περισσότερα δημιουργικά εργαστήρια – ήδη στις 17 Ιουνίου οργανώνω ένα εργαστήριο δημιουργίας ιδιαίτερων σελιδοδεικτών σε συνεργασία με τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Αυτή τη στιγμή βρίσκει κανείς τα περισσότερα έντυπά μου στο βιβλιοπωλείο Κομπραί στα Εξάρχεια, αλλά σχεδιάζω να επεκταθώ και αλλού. Θέλω επίσης να δουλέψω πάνω σε μια έκδοση εξ ολοκλήρου από αποτυπώματα, ιδανικά για το Athens Art Book Fair.

- Τι άλλο είναι σημαντικό να ξέρουμε για σένα;

Κάνω μικρές βόλτες με ομάδες ατόμων, όπου συλλέγουμε αποτυπώματα και υφές από τον δημόσιο χώρο. Αποφεύγω μέχρι στιγμής να δώσω εμπορικό χαρακτήρα σε αυτή τη διαδικασία, οπότε απλώς συζητώ με το κοινό μου στο @___andromache___ και βρίσκουμε μαζί την ώρα και το μέρος.