Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: τι θα δούμε φέτος στην Επίδαυρο

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ανακοίνωσε τον προγραμματισμό του για το καλοκαίρι του 2026. Όπως ανέφερε στην ανακοίνωσή του ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του θεσμού Μιχαήλ Μαρμαρινός, το φετινό πρόγραμμα θα αποτελέσει μέρος από ένα όλον, που θα αναπτυχθεί συνολικά το 2026, το 2027 και το 2028. Η ανακοίνωση του προγράμματος ξεκινά όπως πάντα με το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Πέρα από τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι, που φέρνει την Εθνική Λυρική Σκηνή και πάλι στην Αρχαία Επίδαυρο έπειτα από 65 χρόνια, θα δούμε δυο συμπαραγωγές με το Εθνικό, δυο κωμωδίες, την «Αντιγόνη» σε παράσταση χορού αλλά και τραγωδίες που δεν παίζονται τόσο συχνά όπως ο «Ίωνας», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. 

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: ο προγραμματισμός για το αρχαίο Θέατρο

Με τη σημερινή ανακοίνωση, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 παρουσιάζει την πρώτη έκδοση της σειράς για το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την καλοκαιρινή περίοδο 2026. Όπως επισημαίνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Μιχαήλ Μάρμαρινος στον χαιρετισμό του, «Επειδή το πλήρες πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο αναπτύσσεται εξ ολοκλήρου μέσα και από τις τρεις σε διαδοχή εκδόσεις του (2026 / 2027 / 2028), οι οποίες και ορίζουν μαζί μιαν ολότητα, εδώ έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την πρώτη εκδοχή του. Κάθε έκδοση είναι αυθύπαρκτη, λειτουργεί αυτόνομα ως ενότητα, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεται από τη διαδοχή, τη διάδραση και την πληρότητα των υπολοίπων».

Μιχαήλ Μαρμαρινός: Η ανακοίνωσή του για τον προγραμματισμό στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Ένας πρώτος χαιρετισμός - Ένα μέρος από ένα Όλον
Επειδή το πλήρες πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο αναπτύσσεται εξ ολοκλήρου μέσα και από τις τρεις σε διαδοχή εκδόσεις του (2026 / 2027 / 2028) – οι οποίες και ορίζουν μαζί μιαν ολότητα – εδώ, έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την πρώτη εκδοχή του. Κάθε έκδοση είναι αυθύπαρκτη, λειτουργεί αυτόνομα ως ενότητα, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεται από τη διαδοχή, τη διάδραση και την πληρότητα των υπολοίπων. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου παρουσιάζονται σύγχρονες δραματουργίες και νέες, πολύπτυχες προσεγγίσεις του Αρχαίου Δράματος, με σκοπό τη γονιμοποίησή του μέσα από τη συνάντηση με άλλες παραστατικές μορφές και τέχνες, ενισχύοντας τη διαχρονική του ουσία στο ταραγμένο παρόν και τη δυναμική του στη διεθνή σκηνή. Στην Επίδαυρο, ένα πεδίο συνάντησης, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ιδιαίτερες αναγνώσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, σε γνωστά αλλά και ορισμένα σπανίως παρουσιαζόμενα έργα. Διαφορετικά πεδία των παραστατικών τεχνών – όπως το θέατρο, ο χορός και η όπερα – συνυφαίνουν το φετινό πρόγραμμα, με στόχο την ανάδειξη της διαχρονικής αξίας και της δυναμικής της αρχαίας δραματουργίας. Το φετινό πρόγραμμα της Επιδαύρου περιλαμβάνει και πλαισιώνεται από κάποιες επιπλέον δράσεις, τις οποίες θα έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε σε μεταγενέστερο χρόνο.

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου: Οι παραστάσεις που θα δούμε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Τα Επιδαύρια ανοίγει φέτος η «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι, μια συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή (20 Ιουνίου), η οποία επιστρέφει στην Επίδαυρο έπειτα από 65 χρόνια, για να αναβιώσει τη θρυλική παραγωγή του 1961. Η Μαρία Κάλλας είχε ερμηνεύσει τότε τον ρόλο της Μήδειας, ενώ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου έσπευσαν να την παρακολουθήσουν 17.000 θεατές από όλον τον κόσμο. Η ανασύνθεση της ιστορικής παράστασης γίνεται από τον Παναγή Παγουλάτο, με σκηνικά της Λίλης Πεζανού, κοστούμια της Τότα Πρίτσα και φωτισμούς του Χρήστου Τζιόγκα. Τον ρόλο της Μήδειας ερμηνεύει η Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι, ενώ στο πλάι της εμφανίζονται ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος ως Κρέων, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα ως Γλαύκη. 

Ακολουθούν οι «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη (3&4 Ιουλίου). Η τραγωδία, γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και αναδεικνύεται εδώ ως «θέατρο-ντοκουμέντο», καταγράφοντας την ήττα των Περσών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο Θεοδωρίδης δημιουργεί έναν Χορό-πρωταγωνιστή με 25 ηθοποιούς, που με λόγο, κίνηση και μουσική εκφράζει το συλλογικό τραύμα και την αίσθηση της απώλειας, συνδέοντας το αρχαίο έργο με τις σημερινές κοινωνικές προκλήσεις. Στη διασκευή συμμετέχει η Ιζαμπέλλα Κωνσταντινίδου, τη μουσική συνθέτει ο The Boy. 

Για τις 10 και 11 Ιουλίου δεν υπάρχει ακόμα κάποια ανακοινώσιμη παραγωγή. Θα υπάρξουν νεότερα σύντομα. 

Στις 17 και 18 Ιουλίου το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει την τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Η παράσταση αποτελεί μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο, εξετάζοντας τη διαρκή αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και στην απροσδόκητη κωμικότητα. Ο Άδμητος θα σωθεί μόνο εάν κάποιος άλλος πεθάνει στη θέση του, και η Άλκηστη προσφέρει τον εαυτό της σε μία πράξη που σήμερα μπορεί να ερμηνευθεί και ως γυναικοκτονία, με δημόσια έκθεση και κοινωνικό αντίκτυπο. Η μουσική και η κίνηση συνυφαίνονται σε ένα σκηνικό πείραμα, ενώ οι ηθοποιοί –μεταξύ των οποίων η Ηρώ Μπέζου στον ρόλο της Άλκηστης και ο Γιάννης Νιάρρος στον ρόλο του Άδμητου– αναδεικνύουν την ένταση και την τραγικότητα του έργου.

Ακολουθεί μια κωμωδία, η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου (24 και 25 Ιουλίου). Πρόκειται για ένα πανηγύρι του λαϊκού ανθρώπου, μια γιορτή ενός αγροτικού κόσμου που χάθηκε και ένα ακατανίκητο επιχείρημα ενάντια στον πόλεμο. Η παράσταση συνδυάζει τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά και μουσική συνεργασία με τον Άγγελο Τριανταφύλλου. Ένας μεγάλος θίασος ηθοποιών θα μεταφέρει επί σκηνής την κωμωδία του Αριστοφάνη. Ανάμεσά τους: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Ζωγράφος. 

Στη συνέχεια, έχει προγραμματιστεί άλλη μια συμπαραγωγή με το Εθνικό Θεάτρο, τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου (31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου). Ένα σύνολο 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, ζωντανεύει το ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο. Η παράσταση επικεντρώνεται στο γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας και στην αδυναμία του να παραμείνει ανέπαφο μέσα στις συνέπειες του πολέμου, ενώ ζωντανή μουσική συνοδεύει τη δράση επί σκηνής.

Ο Αύγουστος ξεκινά με χορό. Στις 7 και 8 Αυγούστου, η Ελλάδα θα φιλοξενήσει για πρώτη φορά την παράσταση «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία και χορογραφία Alan Lucien Øyen, εμπνευσμένη από το έργο του Σοφοκλή. Η παράσταση, με τη συμμετοχή της καλλιτεχνικής ομάδας winter guests και σημαντικών συνεργατών από το Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, προσεγγίζει την Αντιγόνη ως μια βαθιά ανθρώπινη και ριζοσπαστική επανερμηνεία, συνδέοντας την ποίηση της κίνησης με τον λόγο και τον προφορικό λόγο. Μέσα από βίαιες και λυρικές σκηνές, το έργο θέτει το διαχρονικό ερώτημα για το νόημα της ηθικής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όταν οι νόμοι και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν. Οι ερμηνευτές –μεταξύ των οποίων οι Enoch Grubb, Douglas Letheren, Pascal Marty και άλλοι– δημιουργούν μια παράσταση απαιτητική και καθηλωτική, όπου η πολιτική και η λυρική διάσταση συνυπάρχουν αρμονικά.

Στις 21 και 22 Αυγούστου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη. Η παράσταση αναδεικνύει τον βαθύ πολιτικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της κωμωδίας, εστιάζοντας στη στιγμή που μια κοινωνία εξαντλημένη από τον πόλεμο αναζητά έναν νέο τρόπο οργάνωσης. Η αποχή από τον έρωτα, που επιλέγουν οι γυναίκες της Λυσιστράτης, δεν λειτουργεί τιμωρητικά, αλλά ως πράξη αναστολής της εντροπίας, επιτρέποντας την επανεκκίνηση του κοινωνικού συστήματος. Η παράσταση συνδυάζει χιούμορ και λυρική σοβαρότητα, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα αλλαγής ακόμη και στις πιο φθαρμένες κοινωνίες, με τους ηθοποιούς Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και Παναγιώτη Πετράκη να ενσαρκώνουν τον συλλογικό αγώνα.

Τέλος, στις 28 και 29 Αυγούστου, ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσιάζει τον «Ίωνα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, ένα από τα πιο αινιγματικά έργα της αρχαίας δραματουργίας. Το έργο κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, θέτοντας στο επίκεντρο την ταυτότητα και το ανήκειν. Η δράση εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, με τον νεαρό Ίωνα να προσπαθεί να συγκροτήσει την ταυτότητά του μέσα από σπαράγματα πληροφοριών, ενώ το κοινό γνωρίζει ήδη την αλήθεια. Η παράσταση μετατρέπει τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού, όπου η ταυτότητα παραμένει ανοιχτή, ρευστή και αγωνιώδης, φωτίζοντας τα σύγχρονα διλήμματα του ανήκειν.