Κινηματογραφος

The Hunger Games: Η ανατολή του θερισμού - Ντέρμπι χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον

Μια ιστορία που ακολουθεί την πεπατημένη, και μάλιστα με βαριεστημένη διάθεση.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης
ΤΕΥΧΟΣ 1019
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Κριτική για την ταινία «The Hunger Games: Η ανατολή του Θερισμού» σε σκηνοθεσία Φράνσις Λόρενς. Πρωταγωνιστούν: Ελ Φάνινγκ, Γκλεν Κλόουζ, Ίρις Άπατοου, Τζέσι Πλέμονς, Κίραν Κάλκιν, Μάγια Χοκ, Ρέιφ Φάινς

 Η προσωπική ιστορία του Χέιμιτς Έιμπερναϊθ, πολύ πριν γίνει ο μέντορας της Κάτνις και του Πίτα. Όταν ακόμη ήταν ένας ιδεαλιστής νέος, που είχε λάβει μέρος στους Αγώνες Πείνας και είχε έρθει σε σύγκρουση με τον δημιουργό τους.

Η λογική του πρίκουελ στο νέο «Hunger game» μπορεί να προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη – και ιδιαίτερα για το πώς οι πρώην επαναστάτες μετατρέπονται σε όργανα του αυταρχικού καθεστώτος. Όμως το εν λόγω σενάριο δείχνει πως η κύρια μέριμνα αφορά το επίπεδο της συναισθηματικής έντασης. Είναι βέβαιο ότι ο Φράνσις Λόρενς (που έχει υπογράψει τα περισσότερα φιλμ του franchise) γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά τους κώδικες της μελλοντολογικής αλληγορίας, που προέρχεται από τη λογοτεχνική φλέβα της Σούζαν Κόλινς. Χορταστική δράση, εφετζίδικο θέαμα, ψήγματα δράματος ανακατεμένα με πολιτικά συνθήματα. Όλα όμως στον αυτόματο πιλότο και με την οικεία συνθήκη να γίνεται πιο ρουτινιάρικη από ποτέ. Η πανομοιότυπη πλοκή δείχνει κορεσμένη, οι πρωταγωνιστές μοιάζουν με κλώνους των ηρώων του παρελθόντος και με δυσκολία μπορεί να εντοπίσει κανείς φρέσκες ή ενδιαφέρουσες ιδέες σε μια ιστορία που ακολουθεί την πεπατημένη, και μάλιστα με βαριεστημένη διάθεση.