- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Στίβεν Πριόβολος: Από το Χόλιγουντ στη «Μητέρα του Νεπάλ»
Στίβεν Πριόβολος - Συνέντευξη: Το ντοκιμαντέρ «Η Μητέρα του Νεπάλ», ο αγώνας της Ανουράντα Κοϊράλα κατά της εμπορίας ανθρώπων, οι συνεργασίες με σταρ του Χόλιγουντ.
Στο σετ του δεύτερου «Χάρι Πότερ», ο Στίβεν Πριόβολος σέρβιρε τσάι και καφέ. Είχε στείλει είκοσι οκτώ γράμματα σε ανθρώπους που θαύμαζε, ενώ γύρω του γελούσαν με την ιδέα ότι κάποιος θα απαντούσε. Κάποιος απάντησε. Ένας νεαρός Έλληνας, που μέχρι πρόσφατα σχεδίαζε να καταλήξει στη NASA, βρέθηκε δίπλα στον Κρις Κολόμπους και στον Κένεθ Μπράνα. Είχε μια κάρτα εισόδου, ελάχιστα χρήματα και δύο εβδομάδες για να ανοίξει τα μάτια του όσο περισσότερο μπορούσε.
Ακολούθησαν ογδόντα χώρες, χρόνια στο Λος Άντζελες, διαφημίσεις για τη Gucci και τη Savage X Fenty, συνεργασίες με τη Lady Gaga, τη Ριάνα, τη Γκουίνεθ Πάλτροου, τον Τζάρεντ Λέτο, τον Ρότζερ Φέντερερ, τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Τζέραρντ Μπάτλερ. Στο εξωτερικό τον ξέρουν ως Steven Priovolos. Σπούδασε θεωρητική φυσική στο Imperial College και κινηματογράφο στο London Film School. Το 2026 ο Στίβεν Πριόβολος επέστρεψε στο Λονδίνο, έχοντας συμπληρώσει περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια πίσω από την κάμερα. Όταν μιλάμε, βρίσκεται στη Γιούτα. Η σύνδεση κολλάει. Οι ιστορίες περισσεύουν.
Μία από αυτές τον έφερε απέναντι στην Ανουράντα Κοϊράλα. Η ιδρύτρια του Maiti Nepal αφιέρωσε τη ζωή της στην προστασία γυναικών και παιδιών από την εμπορία ανθρώπων και τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Το έργο της φτάνει από την πρόληψη και τη διάσωση μέχρι τη στέγαση, την εκπαίδευση και τη δυνατότητα μιας ασφαλούς ζωής. Ο Πριόβολος τη συνάντησε με την κάμερά του και με το αίσθημα ότι, μπροστά της, όλο το Χόλιγουντ χωρούσε ξαφνικά σε μια μικρή γωνιά.
Το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του «Η Μητέρα του Νεπάλ» κάνει ελληνική πρεμιέρα στις 24 Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Είναι η αφορμή για μια κουβέντα που ταξιδεύει πολύ μακρύτερα. Στους σταρ που εμπιστεύονται τον άνθρωπο πίσω από τον φακό. Στη δουλειά που χρειάζεται μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο. Στην αμηχανία να κοιτάς την πατρίδα σου από απόσταση. Και σε έναν ηλικιωμένο στη Ζάκυνθο, που κράτησε μια κινηματογραφική πρεμιέρα ανάμεσα στις τελευταίες καλές αναμνήσεις της ζωής του. Ο Στάθης θυμάται το παιδί που κουβαλούσε καφέδες. Ευτυχώς.
Στο Νεπάλ η κάμερα έρχεται δεύτερη
–Τι σε έκανε να πεις ότι η ιστορία της Ανουράντα Κοϊράλα έπρεπε να γίνει ταινία;
Είχα πάει ήδη στο Νεπάλ για ένα άλλο ντοκιμαντέρ γύρω από την εμπορία ανθρώπων. Είχα επισκεφθεί χωριά των Ντάλιτ, ανθρώπων της χαμηλότερης κάστας, και είχα ακούσει ιστορίες κοριτσιών που με είχαν σημαδέψει. Το θέμα ήταν πολύ κοντά στην καρδιά μου. Όταν μου μίλησαν για την Ανουράντα και μου πρότειναν να γυρίσουμε κάτι γι’ αυτήν, η απάντησή μου ήταν: «Πότε φεύγουμε; Δεν έχετε χρήματα; Δεν πειράζει. Πότε πάμε;». Ήταν πολύ εύκολη απόφαση. Αυτές οι ιστορίες σε καλούν, κάπως σε πιάνουν και σε πηγαίνουν εκεί.
Κατά βάση είμαι διευθυντής φωτογραφίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ανέλαβα και τη σκηνοθεσία, επειδή δεν είχαμε πολλά χρήματα, κάποιος έπρεπε να το κάνει και το θέμα με ενδιέφερε βαθιά. Είχα ήδη σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ και ένιωθα πιο άνετα να το δοκιμάσω ξανά.
–Πώς ζητάς από έναν άνθρωπο που έχει κακοποιηθεί να σου εμπιστευτεί την ιστορία του;
Κάθεσαι μαζί του. Του κρατάς το χέρι, τον κοιτάς στα μάτια, θέλεις να τον ακούσεις. Όταν ξέρουν ότι έχεις έρθει από την άλλη άκρη του κόσμου, χωρίς να ζητάς κάτι, για να ακούσεις ως συνάνθρωπος, αρχίζει να χτίζεται μια σχέση. Πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν τις έχει ακούσει κανείς.
Τους λες επίσης κάτι συγκεκριμένο: «Πριν δει ο κόσμος την ιστορία σου, θα σου δείξω τι θέλουμε να παρουσιάσουμε. Θα μου πεις πώς νιώθεις και αν είσαι εντάξει να το δείξουμε». Αυτό παίζει τεράστιο ρόλο. Ο σεβασμός, το ότι ρωτάς και δίνεις σημασία σε όσα έχουν να πουν, ανοίγει μια πόρτα εμπιστοσύνης.
–Υπήρξαν στιγμές που το βάρος όσων άκουγες σε ξεπερνούσε;
Ζω πολύ με την ευγνωμοσύνη. Σκέφτομαι: είμαι ένα παιδί από την Αθήνα, βρίσκομαι σε ένα χωριό στο Νεπάλ, τέσσερις πτήσεις μακριά από εκεί που ξεκίνησα, και μου δίνεται η ευκαιρία να ακούσω αυτούς τους ανθρώπους. Οι ιστορίες τους θα σου σπάσουν την καρδιά. Θα πονέσεις μαζί τους. Αλλά νιώθω τιμή που με διάλεξαν να βρίσκομαι εκεί.
Η δυσκολία για μένα είναι η ευθύνη. Να πεις την ιστορία σωστά, με ειλικρίνεια. Να έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη τους ώστε να ακούσεις την ολοκληρωμένη ιστορία και να δείξεις όλη την εικόνα. Με αυτό δυσκολεύομαι: με την ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο που σου ανοίγεται.
–Τι θα έλεγες σε κάποιον στην Αθήνα που νιώθει ότι όλα αυτά συμβαίνουν πολύ μακριά του;
Ο πλανήτης μας είναι πια πολύ μικρός και, με έναν τρόπο, είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Καταλαβαίνω απόλυτα ότι όσα συμβαίνουν τόσο μακριά μπορεί να μοιάζουν ξένα προς τη δική μας καθημερινότητα. Όταν όμως βρίσκεσαι εκεί και ακούς μικρά κορίτσια να μιλούν για την κακοποίηση που έχουν βιώσει μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, συνειδητοποιείς ότι ο ανθρώπινος πόνος δεν γνωρίζει σύνορα. Και τότε νιώθεις μια βαθιά ανάγκη να μεταφέρεις αυτές τις ιστορίες, με την ελπίδα ότι θα αγγίξουν κι άλλους ανθρώπους.
Η Ελλάδα έχει πολύ δρόμο ακόμη στα δικαιώματα των γυναικών και σε τόσα άλλα. Παράλληλα, ξεχνάμε εύκολα όσα έχουμε. Το ότι γεννηθήκαμε σε μια χώρα με δημοκρατία, με δυνατότητες που άλλοι άνθρωποι στερούνται. Και όταν μπορείς να βοηθήσεις, ακόμη και με πέντε ευρώ, γιατί να μην το κάνεις; Ένας καφές είναι. Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τη δική μας καθημερινότητα.
Ο ΜακΓκάιβερ, τα γράμματα και ο Χάρι Πότερ
–Ξεκίνησες από τη θεωρητική φυσική. Πώς βρέθηκες να κυνηγάς ιστορίες με μια κάμερα;
Αγαπούσα τη φυσική από έντεκα χρονών. Ήθελα να γίνω ΜακΓκάιβερ! Να σώσω τον κόσμο με τις γνώσεις μου. Το σχέδιο ήταν έτοιμο: Imperial, μετά MIT, μετά NASA. Εγώ τα είχα σχεδιάσει όλα αυτά. Βέβαια, όταν αρχίζεις να σπουδάζεις, συνειδητοποιείς ότι η δουλειά του ΜακΓκάιβερ δεν υπάρχει.
Στην Ελλάδα όπου μεγάλωσα υπήρχε και η εικόνα του «φτωχού καλλιτέχνη». Το να γίνεις σκηνοθέτης ή φωτογράφος ακουγόταν σαν να διάλεγες μια ζωή ταλαιπωρίας. Στο Λονδίνο ανακάλυψα ότι, αν αγαπάς κάτι και έχεις διάθεση να δουλέψεις σκληρά, μπορείς να το κάνεις. Αγαπούσα πάντα το να λέω ιστορίες. Εκεί σκέφτηκα ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
Το συζήτησα με τη μητέρα μου. Η κακομοίρα έκλαιγε μια εβδομάδα. Τελικά μου είπε: «Αν βρεις τα χρήματα, δοκίμασέ το». Το Ίδρυμα Λεβέντη με βοήθησε, με τον όρο να πάρω άριστα στη φυσική, και έτσι μπόρεσα να σπουδάσω στο London Film School.
–Ο φυσικός υπάρχει ακόμη μέσα στον κινηματογραφιστή;
Υπάρχει η περιέργεια. Μικρός ήθελα να καταλάβω πώς λειτουργεί ο κόσμος, τι είναι η βαρύτητα. Μεγαλώνοντας με ενδιέφερε περισσότερο το βάθος του ανθρώπου. Συνεχίζω να διαβάζω για την επιστήμη, αλλά δεν ήθελα να αφιερώσω τη ζωή μου στο να ανακαλύψω εγώ κάτι εκεί.
Το να κάθεσαι με έναν άνθρωπο που έχει ελάχιστα, σε μια παραγκούπολη στην Ινδία, είναι σχολείο. Μαθαίνεις για την ανθρώπινη φύση και για τον εαυτό σου. Φτάνεις σε αυτό το «γνώθι σαυτόν». Για μένα έχει άλλη γλύκα αυτή η αναζήτηση.
–Πώς ανοίγει η πόρτα του «Χάρι Πότερ» σε έναν Έλληνα φοιτητή;
Έστελνα γράμματα στους ανθρώπους που θαύμαζα. Στον Σπίλμπεργκ, στον Κόπολα, στον Σκορσέζε. Με κορόιδευαν όλοι: «Ναι, θα σου απαντήσει ο Σπίλμπεργκ!». Εγώ συνέχιζα. Ένας από τους παραλήπτες ήταν ο Ρότζερ Πρατ, διευθυντής φωτογραφίας στο «Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά».
Ο άνθρωπος που είχε τη θέση πριν από μένα είχε γυρίσει ένα βράδυ μεθυσμένος, είχε χάσει τα κλειδιά του και προσπάθησε να σκαρφαλώσει στο μπαλκόνι. Έπεσε και έσπασε το πόδι του. Έψαχναν κάποιον τελευταία στιγμή και βρήκαν το παιδάκι που έστελνε εκείνα τα τρελά γράμματα, με κεφαλαία, υπογραμμίσεις, «I love you».
Πήγα για δύο εβδομάδες να σερβίρω τσάι και καφέ. Αλλά ήμουν εκεί! Είχα κάρτα εισόδου σε αυτό το τεράστιο σετ. Δίπλα μου ήταν ο Κρις Κολόμπους, ο Κένεθ Μπράνα. Ήμουν φοιτητής, πριν λίγο σπούδαζα φυσική, και ξαφνικά ζούσα όλο αυτό. Είχα στείλει είκοσι οκτώ γράμματα. Ένας απάντησε. Έφτανε.
–Και όταν έφτασες στο Λος Άντζελες, τι χρειάστηκε για να βρεις τη θέση σου;
Μια γνωστή μού κανόνισε να συναντήσω τον Τσάρλι Σκούρα, παραγωγό στο «Desperate Housewives». Μου είπε ότι το Λος Άντζελες χρειάζεται δύο, τρία χρόνια για να σου ανοίξει τις πόρτες. Και μου έδωσε μια συμβουλή: αν ζητήσεις κάτι και δεν απαντήσουν, ξαναζήτησέ το γλυκά. Με σεβασμό. Μέχρι είτε να σε βαρεθούν είτε να ανοίξει μια πόρτα.
Έστελνα λοιπόν μηνύματα σε εταιρείες παραγωγής: «Έφτασα, είμαι αυτός, είμαι Έλληνας, αυτή είναι η δουλειά μου. Αν χρειαστείτε κάποιον, πείτε μου». Έναν μήνα μετά ξαναέστελνα. Ξεκινάς με μικρές δουλειές, σε γνωρίζουν, σε εμπιστεύονται. Παίζει ρόλο η τύχη, αλλά χρειάζονται υπομονή και καλή διάθεση. Σε έναν χώρο γεμάτο ταλαντούχους ανθρώπους, πιστεύω ότι αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι η διάθεση να δουλεύεις σκληρά και να δημιουργείς μια ευχάριστη ατμόσφαιρα στο σετ. Τελικά, τα τρία χρόνια που μου είπε ο Σκούρας έγιναν περίπου πέντε.
Σιγά σιγά βρίσκεσαι δίπλα σε σκηνοθέτες που σε εμπιστεύονται. Εκείνους τους εμπιστεύονται οι σταρ και έτσι προχωράς μαζί τους. Δεν θυμάμαι κάθε βήμα της διαδρομής μου. Μια μέρα συνειδητοποιείς ότι είσαι στο σετ με τη Ριάνα, τη Lady Gaga, τον Ράιαν Ρέινολντς. Γι’ αυτό, αν με ρωτούσε ένας νέος σκηνοθέτης στην Ελλάδα τι να κάνει, θα του έλεγα: «Ρώτα. Με καλή διάθεση, με σεβασμό και όρεξη για δουλειά». Ένας στους εκατό να απαντήσει, μπορεί να φτάνει. Ποτέ δεν ξέρεις.
«Στη διαφήμιση προσπαθείς να πουλήσεις κάτι που δεν είναι απαραίτητα η αλήθεια. Χρησιμοποιείς όσα ξέρεις για το φως, τους φακούς, τα φίλτρα, για να πετύχεις το αποτέλεσμα που θέλει ο πελάτης. Στο ντοκιμαντέρ όλα αφορούν την αλήθεια. Εγώ και η κάμερα πρέπει να κάνουμε όσο γίνεται πίσω» – Στίβεν Πριόβολος
Η Lady Gaga με ένα κουτί ντόνατς
–Ανάμεσα στους μεγάλους σταρ που έχεις κινηματογραφήσει, ποιος σε ξάφνιασε ως άνθρωπος;
Η Lady Gaga. Κάναμε διαφημιστικά για τη Haus Labs, την εταιρεία καλλυντικών της. Ήταν το αφεντικό. Αν δεν ήξερα πώς μοιάζει, από τον τρόπο που μπήκε στο δωμάτιο δεν θα καταλάβαινα ότι αυτή ήταν το αφεντικό.
Τη δεύτερη μέρα βρήκε ένα μαγαζί στη γειτονιά και μας έφερε ντόνατς. Φαντάσου τη Lady Gaga με τα τακούνια να περπατάει στο σετ και να μοιράζει ντόνατς στον βοηθό κάμερας, στον άνθρωπο που της φέρνει τον καφέ. Στο Χόλιγουντ δεν το βλέπεις συχνά αυτό. Με εντυπωσίασε πόσο προσγειωμένη ήταν.
–Όταν τους προτείνεις κάτι, πόσο χώρο σου αφήνουν;
Σε έχουν επιλέξει επειδή ξέρεις να κάνεις κάτι καλύτερα από εκείνους. Εγώ καταλαβαίνω το φως, τον φακό, τη γωνία. Αυτή είναι η δουλειά μου. Θα ρωτήσουν, θα ακούσουν, θα δοκιμάσουν την πρότασή σου. Δεν θα συμφωνήσουμε πάντα, αλλά υπάρχει εμπιστοσύνη. Είναι πολύ όμορφο αυτό.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τρομερή πειθαρχία. Δεν φτάνεις εκεί τυχαία. Στο σετ είναι επαγγελματίες ακόμη κι όταν η κάμερα δεν γράφει. Η πίεση είναι μεγάλη, ο χρόνος τους ελάχιστος, αλλά υπάρχει συνεργασία.Και αυτό δεν είναι κάτι που το συναντάς μόνο στο εξωτερικό. Πριν λίγους μήνες, μετά από περισσότερα από 15 χρόνια που δεν είχα κάνει κάποια μεγάλη δουλειά στην Ελλάδα, συνεργάστηκα με τον Κωνσταντίνο Μουσούλη στο «Φίλοι για πάντα» και είδα ηθοποιούς και συνεργείο που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν σε επαγγελματισμό από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι έξω.
–Τι εξακολουθεί να σε συναρπάζει σε ένα διαφημιστικό γύρισμα;
Η ομάδα. Βρίσκεσαι σε ένα σετ με ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, με εντελώς διαφορετικές διαδρομές. Είναι η Ριάνα, ο δημιουργικός διευθυντής που πέταξε από το Λος Άντζελες, εγώ, ένα παιδί δεκαεννέα χρονών που φέρνει καφέδες και προσπαθεί να μάθει. Και όλοι έχουμε έναν κοινό σκοπό.
Αυτή η συνάντηση διαφορετικών βιωμάτων και ιδεών είναι μαγική. Κάποιος κάθεται μόνος σε ένα δωμάτιο, γράφει μια ιστορία και κάποια χρόνια αργότερα βρίσκονται πεντακόσιοι άνθρωποι μαζί για να την κάνουν εικόνα. Σκέψου τον «Χάρι Πότερ». Ακόμη και σε δύσκολα γυρίσματα λέω: «Πόσο τυχερός είσαι; Πληρώνεσαι για να παίζεις με κάμερες και να γνωρίζεις ανθρώπους». Γι’ αυτό με δυσκολεύει η γκρίνια στο σετ. Καταλαβαίνω την κούραση, αλλά αυτό που κάνουμε παραμένει υπέροχο.
Το φως στην υπηρεσία της ιστορίας
–Από τη διαφήμιση στο ντοκιμαντέρ, πώς αλλάζει η σχέση σου με την όμορφη εικόνα;
Στη διαφήμιση προσπαθείς να πουλήσεις κάτι που δεν είναι απαραίτητα η αλήθεια. Χρησιμοποιείς όσα ξέρεις για το φως, τους φακούς, τα φίλτρα, για να πετύχεις το αποτέλεσμα που θέλει ο πελάτης. Στο ντοκιμαντέρ όλα αφορούν την αλήθεια. Εγώ και η κάμερα πρέπει να κάνουμε όσο γίνεται πίσω. Να αφήσουμε την ιστορία να μιλήσει. Όσο λιγότερο επιβάλλω τον εαυτό μου στο πλάνο, τόσο καλύτερα.
Με ρωτούν ποια είναι η καλύτερη κάμερα στον κόσμο. Απαντάω: «Για ποια δουλειά;». Αν γυρίζεις μια μεγάλη ταινία με τον Τομ Κρουζ, χρειάζεσαι έναν συγκεκριμένο εξοπλισμό. Αν όμως μπεις με αυτόν σε ένα μικρό σπίτι στο Νεπάλ, μπορεί να τρομάξεις τον άνθρωπο που θέλεις να σου ανοίξει την καρδιά του. Μια μικρή Sony FX3, με έναν μικρό φακό, μπορείς να την αφήσεις στη γωνία και σε πέντε λεπτά να την έχουν ξεχάσει. Αυτό μετράει: τι υπηρετεί την ιστορία.
–Μπορεί λοιπόν ένας μεγάλος σταρ να χρειάζεται περισσότερο σκοτάδι παρά φως;
Σκέψου τον «Νονό». Ο Γκόρντον Γουίλις άφησε τα μάτια του Μάρλον Μπράντο στη σκιά. Έχεις έναν από τους μεγαλύτερους σταρ στον κόσμο και δεν του φωτίζεις τα μάτια! Κι όμως, για μένα αυτή η επιλογή μιλά για τον χαρακτήρα. Δείχνει κάτι από το πόσο νεκρός είναι μέσα του αυτός ο άνθρωπος. Δούλεψε επειδή εξυπηρετούσε την ιστορία που ήθελαν να πουν. Οπότε και στην ερώτηση «ποιος είναι ο καλύτερος φωτισμός;» πάλι εκεί επιστρέφω. Στη διαφήμιση μπορεί να χρειάζεσαι την ομορφιά και την ψευδαίσθηση. Στο ντοκιμαντέρ χρειάζεσαι την αλήθεια. Από εκεί ξεκινάς για να αποφασίσεις τι θα κάνεις με το φως.
–Με την τεχνητή νοημοσύνη να παράγει πειστικές εικόνες, πώς θα διατηρηθεί η εμπιστοσύνη στο ντοκιμαντέρ;
Δεν έχω εύκολη απάντηση. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια αληθινή ιστορία, αλλά το να πείσεις ότι κάτι είναι αληθινό θα γίνεται δυσκολότερο. Στις διαφημιστικές καμπάνιες έχει αποκτήσει μεγάλη σημασία το υλικό από τα παρασκήνια: να δείξεις ότι πήγαμε πράγματι σε αυτό το μέρος, ότι υπήρχε κάμερα. Στο μέλλον θα μπορεί να είναι ψεύτικο κι αυτό.
Πιστεύω ότι θα μετράει όλο και περισσότερο ποιος είναι ο δημιουργός. Τι έχει κάνει, ποια είναι η πορεία του, ποιοι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι βρέθηκε εκεί. Θα χρειάζεται μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του ανθρώπου πίσω από το έργο. Θέλω να πιστεύω ότι, όταν ξεκαθαρίζω πως κάτι είναι πραγματικό, ο κόσμος θα με εμπιστεύεται γνωρίζοντας τη δουλειά και τη στάση μου.
«Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι το Χόλιγουντ της Ευρώπης. Έχει φως, καιρό, απίθανα τοπία σε πολύ μικρές αποστάσεις, αλλά και εξαιρετικούς επαγγελματίες στον χώρο μας» - Στίβεν Πριόβολος
Η επιστροφή στην Ευρώπη και η Ελλάδα από μακριά
–Επέστρεψες στο Λονδίνο το 2026. Τι αναζητούσες έπειτα από τόσα χρόνια στην Αμερική;
Περισσότερο είχε να κάνει με τον τρόπο που θέλω να ζω. Πήγα στην Αμερική, δούλεψα με ωραίους ανθρώπους, έζησα πολλά χρόνια στο Λος Άντζελες, έγινα και Αμερικανός πολίτης. Για όποιον θέλει να βγάλει χρήματα, θεωρώ ότι παραμένει το καλύτερο μέρος στον κόσμο.
Εμένα όμως μου αρέσει περισσότερο η ευρωπαϊκή απλότητα, η ευρωπαϊκή κουλτούρα. Η ανατολική ακτή, η Νέα Υόρκη και η Βοστώνη, μου φαίνονται πιο κοντά στην ευρωπαϊκή κουλτούρα. Στη δυτική ακτή ένιωθα περισσότερο πόσο μακριά ήμουν από αυτόν τον τρόπο ζωής. Μου αρέσει να βρίσκομαι τρεις ώρες από την Ελλάδα. Θέλω να δουλέψω περισσότερο εδώ και είναι πολύ πιο εύκολο να έρχομαι από το Λονδίνο. Αυτή η εγγύτητα έχει σημασία για τη ζωή που θέλω τώρα.
–Τι βλέπεις καθαρότερα στην Ελλάδα όταν επιστρέφεις;
Τις χαμένες ευκαιρίες. Αν μπορούσα να κάνω εδώ όσα κάνω έξω, θα έπαιρνα το επόμενο αεροπλάνο. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι το Χόλιγουντ της Ευρώπης. Έχει φως, καιρό, απίθανα τοπία σε πολύ μικρές αποστάσεις, αλλά και εξαιρετικούς επαγγελματίες στον χώρο μας.
Έχω κάνει ράφτινγκ σε πολλά μέρη του κόσμου. Αυτό που έζησα στην περιοχή του Βίκου ήταν συγκλονιστικό. Περνάς δίπλα σε έναν τεράστιο κάθετο βράχο και νιώθεις ότι βρίσκεσαι στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» επί εκατό. Και πόσο το γνωρίζει ο κόσμος; Σκέφτομαι την Αμερική, όπου έχτισαν το Λας Βέγκας στην έρημο και το έκαναν παγκόσμιο προορισμό. Εμείς έχουμε τόσα πράγματα και δυσκολευόμαστε να τα αναδείξουμε.
Έχουμε φιλοξενία, φαγητό, φυσική ομορφιά. Χρειάζεται όμως δουλειά. Δεν αρκεί να λέμε ότι είμαστε απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Αυτό ήταν πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Με στενοχωρεί ότι μια χώρα με τόσες δυνατότητες αφήνει ανθρώπους να ανησυχούν για το επόμενο γεύμα τους.
Η πρεμιέρα που έμεινε μέχρι το τέλος
–Από το «Life Will Smile» και τη διάσωση των Εβραίων της Ζακύνθου μέχρι την Ανουράντα, τι σε τραβά σε αυτές τις ιστορίες;
Αποφάσισα ότι ήθελα κάποτε να δοκιμάσω τον κινηματογράφο όταν είδα τη «Λίστα του Σίντλερ». Ένας άνθρωπος ανακαλύπτει την ανθρωπιά του και καταλαβαίνει ότι το να σώσει άλλους είναι σημαντικότερο από τα χρήματα και τη δύναμή του. Αυτό το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής με συγκινεί.
Όταν κάθεσαι απέναντι στην Ανουράντα, από όπου κι αν έρχεσαι, νιώθεις πολύ μικρός μπροστά σε αυτό που κάνει. Και σου λέει εκείνη «ευχαριστώ». Της λες: «Εμείς ευχαριστούμε που άφησες όλα όσα κάνεις για να μας πεις την ιστορία σου». Είναι τιμή να περνάς χρόνο με αυτούς τους ανθρώπους και να μπορείς να μεταφέρεις κάτι από τη ζωή τους στον υπόλοιπο κόσμο.
–Πότε νιώθεις ότι μια τέτοια ταινία πέτυχε τον σκοπό της;
Η Ανουράντα ένιωσε ότι παρουσιάσαμε με όμορφο τρόπο την ιστορία και τη δουλειά της. Αυτό για μένα έχει ήδη μεγάλη αξία.
Στο «Life Will Smile», όπου ήμουν παραγωγός και διευθυντής φωτογραφίας, ο Χαΐμ, ένας από τους Εβραίους που σώθηκαν στη Ζάκυνθο, μας αφηγήθηκε όσα έζησε. Λίγο πριν πεθάνει, στο νοσοκομείο, είπε στις κόρες του πόσο ωραία είχε περάσει στην παγκόσμια πρεμιέρα που κάναμε στη Ζάκυνθο. Σκέψου το. Από μια ολόκληρη ζωή, μία από τις τελευταίες αναμνήσεις που διάλεξε να μοιραστεί ήταν κάτι που είχαμε κάνει εμείς. Κανείς άλλος να μην είχε δει την ταινία, να την είχαμε δει μόνο εκείνος, η οικογένειά του κι εγώ, αυτό θα μου έφτανε. Τι άλλο θέλεις;
–Και τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από τη «Μητέρα του Νεπάλ»;
Να πάει σπίτι και να νιώσει ευγνωμοσύνη. Μπορεί να μην έχει το σπίτι του διπλανού ή το εξοχικό της ξαδέλφης του, αλλά έχει πολλά. Να κρατήσει αυτή τη σκέψη όσο περισσότερο γίνεται.
Όταν βλέπω κάποιον να βασανίζεται επειδή δεν μπορεί να αγοράσει ένα παπούτσι ή επειδή ο καφές του δεν είχε τη θερμοκρασία που ήθελε, στενοχωριέμαι γι’ αυτόν. Δεν τον κρίνω. Όλοι έχουμε μεγαλώσει διαφορετικά, όλοι κουβαλάμε τα δικά μας πράγματα. Στενοχωριέμαι που κοιτάζει κάτι τόσο μικρό και ταλαιπωρείται, ενώ υπάρχουν τόσα γύρω του που δεν βλέπει. Τα ταξίδια και οι συναντήσεις με αυτούς τους ανθρώπους με κάνουν να σκέφτομαι πόσο εύκολα ξεχνάμε την τύχη μας. Θα ήθελα και η ταινία να μας βοηθήσει να το θυμηθούμε.
Και, αν μπορεί, να βοηθήσει. Τα κορίτσια φτιάχνουν πράγματα, τσάντες, κοσμήματα. Αγοράζοντας κάτι ή στηρίζοντας έναν οργανισμό που κάνει τέτοια δουλειά, προσφέρεις με πολύ μικρό κόστος. Υπάρχει και κάτι ακόμη: οι άνθρωποι εκεί μαθαίνουν ότι κάποιος στην Αθήνα εκτίμησε τη δουλειά και τον κόπο τους. Ότι αυτό που έφτιαξαν ταξίδεψε. Έχει πολλή ομορφιά αυτή η σύνδεση μεταξύ μας.
Η ελληνική πρεμιέρα
Η «Μητέρα του Νεπάλ» προβάλλεται την Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Διοργάνωση: Sonja Kill Foundation, με την υποστήριξη του Ιδρύματος. Η Μάγια Τσόκλη θα μοιραστεί την εμπειρία της από τη γνωριμία της με την Ανουράντα Κοϊράλα. Θα ακολουθήσουν συζήτηση με τους συντελεστές και ενημέρωση για το έργο των δύο οργανισμών. Πληροφορίες: info@sonjakillstiftung.de