Βλέποντας την ταινία «Wild Horse Nine»

Κυριακή απόγευμα, στο Όπερα στην Ακαδημίας. Πολλές γυναίκες. Γυναικαριό. Οι γυναίκες γεμίζουν τα σινεμά και τα θέατρα, είναι γνωστό αυτό. Μόνες, με φίλες – κι εγώ μια φίλη περιμένω, να δούμε το «Wild Horse Nine». Απλά και μόνο επειδή άκουσα ότι είναι καλό. Και επειδή αποφάσισα να κόψω το Netflix, το Ertflix και τα υπόλοιπα και να ξαναπιάσω τις αίθουσες. Λένε ότι όταν βλέπεις ταινίες στην οθόνη του λάπτοπ χάνεις πολλά. Εγώ πιστεύω ότι χάνεις ένα κυρίως πράγμα: τον σεβασμό που απαιτείται να επιδείξεις προκειμένου να εστιάσεις επί δύο συνεχόμενες ώρες όλη σου την προσοχή σε κάτι που κάποιος κάθισε και έφτιαξε. Χωρίς να σηκώνεσαι όποτε σου καπνίσει για νερό, καφέ, ψυγείο, επειδή πιάστηκες, ζεστάθηκες, κρύωσες, ή επειδή έχεις ADHD και σου ’ρθε να τσεκάρεις τα μέιλ σου.

Η φίλη μου ήθελε πριν μπούμε να πάρει πατατάκια. Της είπα να μην το κάνει γιατί η χαρά στα πατατάκια είναι που κάνουν κρατς και στο σινεμά αυτό το κρατς το στερείσαι αφού κατά κανόνα βάζεις ολόκληρο το πατατάκι στο στόμα και προσπαθείς να το συνθλίψεις αθόρυβα με τη γλώσσα. Ευτυχώς την έπεισα. Αλλιώς η μισή της προσοχή θα ήταν στραμμένη στα πατατάκια – και η δική μου ίσως. Ναι, τέτοια χαζά απασχολούν τους ανθρώπους που πάνε να δουν μια ταινία, δεν σκέφτονται τον Αϊζενστάιν και τον Ταρκόφσκι. Δεν σκέφτονται πράγματα κινηματογραφικά ή, έστω, ενδιαφέροντα. Ειδικά αν έχουν αλλοτριωθεί από τις πολλές ταινίες στο λάπτοπ.

Και μετά άρχισε η ταινία και ήταν πάρα πολύ καλή. Ο Μάλκοβιτς ήταν πάρα πολύ καλός – και ο Σαμ Ρόκγουελ αντάξιός του. Δεν θα βαθμολογήσω σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική, δεν είμαι κριτικός. Αλλά κάποια στιγμή είχε τύχει να ακούσω μια συμβουλή του Ντάνιελ Ολμπρίχσκι προς τους ηθοποιούς που τότε σκηνοθετούσε στην Αθήνα. Τους έλεγε ότι ένας ρόλος είναι σαν ένα σπίτι. Και ότι ο ηθοποιός που τον υποδύεται θα πρέπει σε αυτό το σπίτι να αφήσει μία, τουλάχιστον, πόρτα κλειστή. Να μην εξηγεί τα πάντα για τον ήρωα, να μην αιτιολογεί απόλυτα κάθε του πράξη.  Κι αυτό επειδή και κάθε αληθινός άνθρωπος είναι σαν ένα σπίτι – ένα σπίτι που πάντοτε έχει μία, τουλάχιστον, πόρτα κλειστή κι ένα δωμάτιο σκοτεινό, άγνωστο, εκτός ορίων. Δεν είμαστε μαθηματική εξίσωση, δεν μπορεί –ή ίσως δεν χρειάζεται– να εξηγείται με τη λογική και με δεδομένα η ανθρώπινη συμπεριφορά και η ανθρώπινη φύση. Ευτυχώς.

Αυτή η κλειστή πόρτα ήταν που με καθήλωσε στον ήρωα του Μάλκοβιτς. Ήταν θέμα σεναρίου; Ήταν θέμα υποκριτικής; Πάντως, σαν θεατής, δεν ήξερες, δεν μπορούσες με βεβαιότητα να πεις αν ο Τζον Μάλκοβιτς (ο Κρις Καρλάιλ, δηλαδή) έλεγε κάτι σοβαρά ή ειρωνευόταν, αν έλεγε αλήθεια ή ψέματα, αν πραγματικά ξεχνούσε ή παρίστανε ότι ξεχνούσε, αν του ξέφευγαν τα μυστικά που του ξέφευγαν ή τα άφηνε να του ξεφύγουν. Κάποιες στιγμές, σαν να υποσχόταν να ανοίξει λίγο η πόρτα κι εκεί ήλπιζες ότι θα καταλάβεις το πώς και το γιατί των πράξεών του, τα κίνητρα και τα συναισθήματά του. Δεν συνέβαινε. Και ο ήρωας, χωρίς να εξηγείται και χωρίς να απολογείται, σε έκανε τελικά να τον αποδεχτείς. Εκείνος, στο μεταξύ, πάλευε να αποδεχτεί το πώς έζησε τη ζωή του, λίγο πριν το επικείμενο τέλος της.

Είναι μια ταινία για τη βία, κι όμως είναι τρυφερή. Είναι μια ταινία για τον θάνατο, κι όμως είναι αισιόδοξη. Πολύ χάρηκα που την είδα. Ο Μάλκοβιτς είναι μεγάλος ηθοποιός.