Ο σκηνοθέτης των τηλεφωνικών θαλάμων

Σαν μοιραίο τέλος εποχής ανακοινώθηκε από τον Δήμο Αθηναίων η αφαίρεση των νεκρών τηλεφωνικών θαλάμων. Κεραυνοβολήθηκα, σαν να μάθαινα ότι δίνεται ο Παρθενώνας για οικοδομικά υλικά. Νεκρό κτίριο είναι και αυτό.

Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι όπου έζησα τη νιότη μου με τηλεφωνήματα χαράς και λύπης, έρωτα και ερωτικού ολέθρου. Που μίλησα με τόσους ανθρώπους οι οποίοι πια δεν μπορούν να μιλήσουν στα τηλέφωνα. Που έγιναν πλατό μεγάλης έμπνευσης σε όλες μου τις ταινίες. Από το «No Budget story», τα «Φτηνά τσιγάρα», την «Καρδιά του κτήνους», τα «4 Μαύρα κουστούμια» και τον «Νυχτερινό εκφωνητή». Ίσως μάλιστα και αυτή η τελευταία ταινία μου, που επιμένει για δεύτερο καλοκαίρι να γεμίζει τα θερινά σινεμά, είναι και η τελευταία ελληνική ταινία που γυρίστηκε σε ενεργά καρτοτηλέφωνα του αθηναϊκού κέντρου.

Θυμάμαι τον Περάκη, σ' εκείνο το καρτοτηλέφωνο στην κορυφή της ανηφόρας στη δεξαμενή, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, να με βρίσκει συνέχεια να τηλεφωνώ, προσπαθώντας να οργανώσω το «No Budget Story» και να μου λέει με τρυφερότητα: «Αυτό είναι το γραφείο σου;».
Σαν ένας μακρινός χαιρετισμός σε μια χαμένη μποέμικη ζωή.

Ακόμα και στη Λυρική Σκηνή, όταν τα «Φτηνά τσιγάρα» ανέβηκαν ως μουσική παράσταση, ο τηλεφωνικός θάλαμος αντιμετωπίστηκε σαν ιερό τοτέμ. Και τώρα; Τώρα οι τηλεφωνικοί θάλαμοι της Αθήνας πάνε να συναντήσουν τα κίτρινα τρόλεϊ των «Φτηνών τσιγάρων», που αποσύρθηκαν πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ίσως δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, ο Δήμος Αθηναίων σε συνεργασία με τον ΟΤΕ, να εγκαταστήσουν έναν αρχετυπικό θάλαμο στο κέντρο της Αθήνας. Για να μπορείς να τηλεφωνείς σε παλιούς σου εαυτούς.

Εν κατακλείδι, με τιμή δέχομαι τον τίτλο του σκηνοθέτη των αθηναϊκών τηλεφωνικών θαλάμων και τους χαιρετώ καθώς διασχίζουν τον ορίζοντα των γεγονότων, λίγο πριν χαθούν στη μαύρη τρύπα της αθηνολατρικής μυθολογίας.