Υπέροχες μέρες: Το «Tokyo story» του Βιμ Βέντερς

Μοναχικός μεσήλικας, καθαριστής δημόσιων τουαλετών στο Τόκιο απολαμβάνει την καθημερινή του ρουτίνα που περιλαμβάνει απαραίτητα μπάνιο στα λουτρά, διάβασμα, ροκ μουσική από τις παμπάλαιες κασέτες του, τη φροντίδα των φυτών στο μίνιμαλ διαμέρισμά του και τη γεύση του αγαπημένου του φαγητού στην καντίνα της γειτονιάς του. Όμως ακόμη και σε τούτο το καλά οργανωμένο πρόγραμμα του «κυρίου Χιραγιάμα» (όπως τον αποκαλεί ο ελαφρόμυαλος βοηθός του) υπάρχουν ρωγμές στις οποίες μπορεί να παρεισφρήσει κάποια μικρή έκπληξη.

Ο Βιμ Βέντερς είναι σκηνοθέτης που στο παρελθόν έχει τιμήσει το είδος του road movie με υπέροχες δημιουργίες («Παρίσι Τέξας», «Η Αλίκη στις πόλεις»), αλλά και προβληματικά σχέδια («Μην ξαναγυρίσεις») στη θαυμαστή καριέρα του, που κρατά σχεδόν μισό αιώνα. Το νέο του φιλμ με μια πρώτη ματιά δεν έχει και τόση σχέση με το παραπάνω είδος –κυρίως είναι μια ωδή στην ομορφιά της ζωής–, αλλά ο Γερμανός σκηνοθέτης στρέφεται στα προσφιλή του εργαλεία (ένα αυτοκίνητο, μελαγχολική μουσική, στεγνή δραματουργία κ.λπ.) για να αφηγηθεί την ιστορία του ήρωά του, ο οποίος είναι ένας μοναχικός ταξιδιώτης που περιπλανιέται στην ίδια του την πόλη. Το φιλμ είναι με διαφορά η καλύτερη ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα («Παρίσι Τέξας») Γερμανού σκηνοθέτη, από την εποχή του ντοκιμαντέρ «Πίνα Μπάους» το 2011. Μάλιστα, αν θελήσουμε να βρούμε τις αμιγώς μυθοπλαστικές δημιουργίες του που είχαν ξεχωριστή καλλιτεχνική αξία στο παρελθόν, μάλλον θα χρειαστεί να πάμε ακόμα πιο πίσω. Ίσως και στα 90s με το «Μέχρι το τέλος του κόσμου» ή το προσωπικά αγαπημένο και παραγνωρισμένο «Lisbon story». Οι «Υπέροχες μέρες» είναι μια απέραντα γλυκιά και τρυφερή ταινία, που έχει ως επιπλέον ατού την αφοπλιστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, ο οποίος τιμήθηκε στις Κάννες. Ο έμπειρος Ιάπωνας ηθοποιός Κότζι Γιακούσο («Τρίτο έγκλημα», «Βαβέλ» κ.ά.) είναι συγκλονιστικός στον ρόλο του Χιραγιάμα, χωρίς να κάνει τίποτα περιττό. Στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ παραμένει λιγομίλητος, στωικός και διακριτικός, μεταδίδοντας εξαίσια την ειλικρινή ευγνωμοσύνη του για το θαύμα της ζωής που βιώνει κάθε μέρα. Η λιτή γραφή του Βέντερς σε πολλά σημεία μεγαλουργεί, θυμίζοντας έντονα το ουμανιστικό και συνταρακτικό μέσα στην απλότητα του σινεμά του Γιασουτζίρο Όζου. Τελικά η ελευθερία στη ζωή, σύμφωνα με τον Βέντερς, εκτός από επιλογή είναι κυρίως μια λυτρωτική, τελετουργική διαδικασία που περιλαμβάνει απαραίτητα όλα εκείνα που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους: από ένα βιβλίο του Φόκνερ μέχρι ένα τραγούδι του Ότις Ρέντινγκ.