Κριτική ταινίας: Elvis

Η ιστορία του Έλβις Πρίσλεϊ μέσα από το βλέμμα και την προσωπική σχέση του με τον ατζέντη του «Συνταγματάρχη Πάρκερ», που τον ανακάλυψε σε ένα συγκλονιστικό live του («δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο») στο Μέμφις των 50s.

Ο οπερετικός τρόπος που κάνει σινεμά ο Λούρμαν («Romeo + Juliet», «Moulin Rouge», «Great Gatsby») δεν αφήνει εκκρεμότητες ως προς το πώς θα μετέφερε στο πανί τη ζωή του Έλβις Πρίσλεϊ. Με έμφαση στο κομμάτι της μεταμόρφωσης του ανήσυχου νέου σε ένα είδωλο που δεν είχε ξαναδεί μέχρι τότε όχι μόνο ο κόσμος της μουσικής, αλλά και η ρατσιστική και οπισθοδρομική αμερικανική κοινωνία, ο Λούρμαν διογκώνει όσο δεν παίρνει άλλο τα συστατικά εξαρτήματα του «Βασιλιά» και με μια ντελιριακή αφήγηση γεμάτη σκηνοθετικά τρικ (αμέτρητα split screen, animation, πυροτεχνήματα κ.λπ.) βάζει φωτιά στην οθόνη. Ο σεξουαλικός χορός που οδήγησε σε ομαδικούς οργασμούς και παραλήρημα (το πρώτο σόου του Ελβις είναι μακράν η κορυφαία σκηνή του έργου), η νέγρικη φωνή που έσπασε όλα τα ταμπού στο αμερικανικό ραδιόφωνο, το υπερθέαμα που συνόδευσε το αναγκαίο American dream, η κόντρα με το καταστημένο που είχε αρκετές στιγμές έντασης (η απειλή στον Έλβις να μην ξαναχορέψει προκλητικά επί σκηνής ειδάλλως θα πήγαινε φυλακή), η σχέση ζωής του Έλβις με τη γυναίκα του Πρισίλα, αλλά και την καταπιεστική, θρησκόληπτη μητέρα του, η οποία του θύμιζε διαρκώς την «παρουσία» του δίδυμου αδελφού του που πέθανε στη γέννα. Όλα τους είναι βασικά συστατικά στην ανερμάτιστη και πληθωρική βιογραφία του Λούρμαν, με τον ανερχόμενο Όστιν Μπάτλερ, φατσάρα που είχαμε προσέξει στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ», να είναι αρκετά πειστικός στον ρόλο ενός μπερδεμένου Έλβις, που από αδύναμο παιδαρέλι μεταμορφώνεται σε μηχανή του σεξ όταν ανεβαίνει στη σκηνή, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τον Χανκς, που γίνεται σκέτη καρικατούρα του «Συνταγματάρχη Πάρκερ».