Κινηματογραφος

Ο «Αφανισμός» είναι ένα υπομονετικό και αποτελεσματικό sci-fi

Η Νάταλι Πόρτμαν εξερευνά τα όρια ενός από τα πιο αποπροσανατολιστικά φινάλε που έχεις δει ποτέ

Σκηνή από την ταινία "Αφανισμός" με τη Νάταλι Πόρτμαν

30.06.2021, 12:18
Φωτεινή Αλευρά
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Κινηματογραφος Η Μάρω Κοντού όπως τη γνώρισα. Ιστορίες πίσω από τον μύθο.

Πηνελόπη Μασούρη

Κινηματογραφος Οδύσσεια: Η ανατομία ενός μύθου

Γιάννης Δαββέτας

Φωτογραφια Απόδραση στον Βοτανικό Κήπο Διομήδους

Βασίλης Μακρής

Τι Να Δω Σήμερα: “Annihilation” του Άλεξ Γκάρλαντ - Η Φωτεινή Αλευρά διαλέγει την ταινία της ημέρας

Αστεροειδείς, μετεωροειδείς, μετεωρίτες και κομήτες είναι όλες ορολογίες ουράνιων σωμάτων τις οποίες μπερδεύουμε, ωστόσο πολύ συχνά συναντάμε στον κινηματογράφο, σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, καταστροφολογίας ή και πιο ρεαλιστικές, άλλοτε με σκοπό να διασκεδάζουν τους θεατές κι άλλοτε με βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Η Ημέρα των Αστεροειδών (Asteroid Day) διοργανώνεται κάθε χρόνο την 30ή Ιουνίου με σκοπό να αυξήσει την ευαισθητοποίηση των επιστημόνων και του κοινού για την υπάρχουσα απειλή του πλανήτη Γη από τους αστεροειδείς. Σήμερα, αυτή την ασυνήθιστη ημέρα, βλέπουμε τον «Αφανισμό» του Άλεξ Γκάρλαντ.

Ένας μετεωρίτης, δηλαδή ένα σώμα που επιβιώνει από την είσοδό του στην ατμόσφαιρα της Γης και συγκρούεται στην επιφάνειά της, συντρίβεται πάνω σε έναν φάρο, σε μία από τις αρχικές σκηνές της ταινίας. Η Λίνα (Νάταλι Πόρτμαν) είναι μια επιτυχημένη βιολόγος η οποία κατατάσσεται εθελοντικά για μια αποστολή μέσα στη μυστηριώδη και επικίνδυνη περιοχή με το όνομα Λαμπύρισμα (The Simmer) μαζί με άλλες τέσσερις επιστήμονες, για να βρει απαντήσεις στο τι συνέβη στον σύζυγό της Κέιν (Όσκαρ Άιζακ). Αυτό που θα βρει όμως ξεπερνά τα όρια της φαντασίας.

Μια sci-fi ταινία που σε αναστατώνει περισσότερο με τον μεταφυσικό κίνδυνο και την απειλή προς το ανθρώπινο πνεύμα, παρά με τη φυσική καταστροφή και την ευπάθεια του ανθρωπίνου σώματος, τα οποία φυσικά ως πηγές του τρόμου στις ανάλογες ταινίες είναι πάντα απείρως πιο αποτελεσματικά, όπως για παράδειγμα το επικό «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» και το αριστουργηματικό «Σολάρις». Ο Γκάρλαντ προσθέτει αργά και υπομονετικά τα συναρπαστικά, επικίνδυνα και περίπλοκα συστατικά που χρησιμοποιεί και βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από εμάς, μέχρι να κορυφώσει σε ένα από τα πιο αποπροσανατολιστικά φινάλε που έχεις δει ποτέ.