T2, Trainspotting

Συνέχεια μιας από τις πιο επιδραστικές και σημαντικές ταινίες του μοντέρνου βρετανικού σινεμά που συνδύασε μοναδικά τη νεανική κουλτούρα, το φλερτ με τα ναρκωτικά και την απουσία κάθε ηθικολογίας ή διδακτισμού. Ό,τι ήταν το πρώτο «Trainspotting» για τους τότε 20άρηδες είναι και το σημερινό σίκουελ του για τους ίδιους 40άρηδες, μια ωδή στην απόλαυση της ζωής με τρόπο ακαταμάχητο, που δεν αφήνει παρερμηνείες. Τα φορτωμένα με δύο δεκαετίες στην πλάτη τους και λιγότερα μαλλιά στην κεφαλή τυπάκια από το Εδιμβούργο, εξακολουθούν να τρώγονται με τα ίδια: ουσίες, αλκοόλ, ποδόσφαιρο, γκόμενες και το κυνήγι μιας απροσδιόριστης ευτυχίας που μακάρι να ήξεραν που θα τη βρουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν πάψει να τρέχουν ξωπίσω της, παρότι οι αντοχές τους δεν είναι για πολλά. Η λάμψη του εφήμερου και της αρπαχτής μπορεί να έχει ξεθωριάσει αλλά η σπίθα παραμένει ζωντανή, ενώ η μουσική εξακολουθεί να δίνει διαολεμένο ρυθμό στη φτιαγμένη σαν παραισθησιογόνο εικόνα του Μπόιλ. «Lust for life» (γαμάτο και το σάουντρακ του σίκουελ) χορεύει ακόμη με το δικό του αποχαυνωμένο στιλ ο Ρέντον του ΜακΓκρέγκορ που επιστρέφει από το αγαπημένο του Άμστερνταμ, όπου είχε κρυφτεί, στα πάτρια εδάφη για άφεση αμαρτιών, την ίδια ώρα που ο Sick boy το χει ’ρίξει στις μαστροπείες και τους εκβιασμούς, ο ψυχάκιας Μπέκμπι βρίσκεται στη φυλακή και ο Σπαντ ως άλλος καταραμένος Ρεμπό φτιάχνει σκοτεινά ποιήματα με τα κατορθώματα των φίλων του. Είναι μελαγχολικό έως πικρό το νέο «Trainspotting», με μια ροπή στη νοσταλγία και το συναισθηματισμό, αλλά μην αφήσετε να σας ξεγελάσει αυτό. Ουδεμία στιγμή δεν γίνεται μελό, ενώ παραμένει ακαταμάχητα καυστικό και γοητευτικό με μια επιπλέον έκπληξη. Τα ρεμάλια του Εδιμβούργου αυτή τη φορά έχουν ένα λόγο παραπάνω για να το τσακίσουν κανονικά. Η γνώση και η εμπειρία των βρώμικων wc και των λασπομένων δρόμων τούς έκανε να αναπτύξουν αντισώματα σε κάθε μορφή «ασθένειας»: από τον περίφημο αστικό καθωσπρεπισμό μέχρι την τακτοποιημένη ζωή που ορίζεται από μια παλιά φράση. Το «διάλεξε σπίτι, μεγάλο αυτοκίνητο, οικογένεια, δουλειά με λεφτά» μπορεί να ήταν μια σουξεδιάρικη φράση στην ταινία του 1996, που δημιουργήθηκε με βάση τη διεθνή καμπάνια κατά των ναρκωτικών («διάλεξε ζωή»), όμως εδώ βρίσκει τον πραγματικό στόχο της που δεν είναι άλλος από την αποθέωση της ίδιας της ζωής.