Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Από τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε το Παιδί Τραύμα © Γωγώ Πονηράκου
Φωτογραφια

Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό
giorgos-florakis.jpg
Γιώργος Φλωράκης
9’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
UPD

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.

Υπάρχουν εικόνες που σε σοκάρουν. Εικόνες που καρφώνονται στο μυαλό σου και δυσκολεύεσαι να ξεφορτωθείς. Μια τέτοια εικόνα, ελκυστική αλλά και μ’ έναν υπόγειο τρόπο απειλητική, είναι αυτή που αποτελεί το εξώφυλλο του «Μέινστριμ», που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες το Παιδί Τραύμα. Γνωρίζοντας στοιχεία τόσο της φωτογραφικής όσο και της ποιητικής δουλειάς της Γωγώς Πονηράκου, δεν ήταν καθόλου έκπληξη ότι κατάφερε να δημιουργήσει κάτι τόσο έντονο. Άλλωστε τόσο το ευρύτερο φωτογραφικό σώμα της δουλειάς της, όσο και η πρώτη ποιητική συλλογή της, το «Έξζιτ» (Poema, 2021) δημιουργούν βαθύτατα συναισθήματα.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
© Γωγώ Πονηράκου

© Γωγώ Πονηράκου

Στη συζήτηση που ακολουθεί συζητάμε για την τέχνη αλλά και για τη ζωή. Πιθανά κάποιος να μοιράζεται απόλυτα τις ευαισθησίες ή τις οπτικές της, πιθανά και όχι. Εκείνο όμως που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι αυτή εδώ η φωνή -συχνά περνώντας μέσα από τραύματα- έχει τον τρόπο να ακούγεται καθαρή, αποφασισμένη και δυνατή. Πολύ δυνατή. Κι αν υπάρχει ένα ζητούμενο στη σημερινή τέχνη, είναι ακριβώς αυτό: να λέει όλα όσα θέλει να πει με τον πιο έντονο τρόπο.

Έκανες πρόσφατα τη φωτογράφιση για το «Μέινστριμ», τον δίσκο που κυκλοφόρησε πρόσφατα το Παιδί Τραύμα. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Έλαβα ένα email αρχές του περασμένου Οκτώβρη από την United We Fly στο οποίο μου έλεγαν πως αναζητούν φωτογράφο για το artwork του «Μέινστριμ», του νέου δίσκου που θα κυκλοφορούσε από το Παιδί Τραύμα. Μου άρεσε η ιδέα και το concept, μιλήσαμε με τον Τάσο και συμφωνήσαμε πως θα κάνω εγώ τη φωτογράφιση. Ήταν αναπάντεχο και όμορφο. 

Βρέθηκες στο σπίτι μιας οικογένειας και φωτογράφισες στιγμές από την καθημερινή ζωή τους. Πώς ένιωσες μέσα σ’ αυτό το πρότζεκτ;

Βρέθηκα μέσα σε μια συνθήκη στην οποία όσο κι αν ήμουν προετοιμασμένη για το περιεχόμενό της, έπρεπε να είμαι διαρκώς σε εγρήγορση, να δίνω οδηγίες, να είμαι προσεκτική, να έχω στο μυαλό μου το ύφος που θέλαμε να επιτευχθεί. Ένιωσα πολύ οικεία και ήθελα να βγει κάτι πολύ καλό από όλη την διαδικασία. Νομίζω πως τα κατάφερα. Τα καταφέραμε.

Πόσο εύκολο είναι να τρυπώσει κάποιος στη ζωή των άλλων;

Δεν είναι εύκολο αλλά δεν είναι και δύσκολο. Με τα social media υπάρχει διαρκώς μια κλειδαρότρυπα που σε αφήνει να παρατηρείς αλλά είναι ελεγχόμενο, σου επιτρέπει να βλέπεις ό,τι σου δίνεται κάθε φορά. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κι αληθινό. Έτσι τρυπώνεις ίσως σε μια αλήθεια κατασκευασμένη, μια επίπλαστη ειλικρίνεια.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Από τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε το Παιδί Τραύμα © Γωγώ Πονηράκου

Τι προκλήσεις αντιμετώπισες, τι δυσκολίες και πώς τις έβγαλες πέρα;

Η πρόκληση ήταν να μπορέσω να ανταπεξέλθω στις λίγες ώρες που είχα διαθέσιμες και να έχω ένα άρτιο αποτέλεσμα. Δεν θα υπήρχε δεύτερη φορά για να γίνει η φωτογράφιση, οπότε δεν είχα περιθώριο για λάθη. Έπρεπε να μπορώ να συνεννοηθώ και να αλληλεπιδράσω με πολλούς ανθρώπους που συναντούσα για πρώτη φορά, να μπουν στην ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί, να είναι συντονισμένοι και σε αρμονία μεταξύ τους. Το artwork προέκυψε σαν ιδέα αφότου ο Τάσος έγραψε τους στίχους των τραγουδιών κι έτσι είχε κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό του. Υπήρξε ένας κοινός νους, αν θες, ανάμεσά μας κι έτσι συντονιστήκαμε σε όλα μας. Το αστείο είναι πως είχα deadline μια βδομάδα να επεξεργαστώ τις φωτογραφίες και να σκανάρω ό,τι υλικό είχα από τα φιλμ και την ίδια βδομάδα είχα διαγνωστεί πρώτη φορά με covid. Οπότε ήμουν σε καραντίνα, μέρα και νύχτα πάνω από τον υπολογιστή με δέκατα και απίστευτη κούραση, με το παιδί που είχε επίσης κολλήσει και τον σύντροφό μου να περνάει την δική του καραντίνα στο Δουβλίνο. Ήταν ζόρικα αλλά ταυτόχρονα η τελειομανία που με πιάνει μου έδωσε ώθηση. Κι έτσι πήγαν όλα καλά.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Από τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε το Παιδί Τραύμα © Γωγώ Πονηράκου

Από τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε το Παιδί Τραύμα © Γωγώ Πονηράκου

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Οur body our choice, ο μονόκερος στο δωμάτιο, εκείνη κι εγώ, η δύναμη και η ομορφιά © Γωγώ Πονηράκου

Οur body our choice, ο μονόκερος στο δωμάτιο, εκείνη κι εγώ, η δύναμη και η ομορφιά © Γωγώ Πονηράκου

Στη φωτογραφία του εξωφύλλου δεν χαμογελάει κανείς από τους τέσσερις. Είναι τυχαίο αυτό;

Όχι, δεν είναι τυχαίο. Δοκιμάσαμε κάποιες διαφορετικές λήψεις, αλλά η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι αυτή που αποδίδει την ουσία του «Μέινστριμ»· η δυσλειτουργικότητα στην αγάπη των μελών μιας μέινστριμ οικογένειας.

Αν είχα να κατατάξω τη σειρά αυτή των φωτογραφιών, θα την κατάτασσα κάπου κοντά στην αισθητική του «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου. Θα έπεφτα μέσα ή θα ήμουν πολύ μακριά σύμφωνα με τη δική σου οπτική;

Δεν θα ήσουν μακριά. Είναι αυτή η λογική του weird. Έχω επιρροές από τις ταινίες του Λάνθιμου (τις αγαπώ όλες γι’ αυτό που είναι) και η οπτική που ήθελε ο Τάσος να δώσουμε στο δημιουργικό του άλμπουμ ήταν αυτή ακριβώς: κάτι το ανοίκειο, το δυσλειτουργικό, αυτό που σε έλκει και σε απωθεί ταυτόχρονα.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Το εξώφυλλο του νέου single του Gadless, «Mercy» © Γωγώ Πονηράκου

Εκτός από τη φωτογράφιση που έκανες για το Παιδί Τραύμα, έχεις κάνει αντίστοιχα πράγματα;

Ναι, άλλες δύο συνεργασίες που με κάνουν πολύ χαρούμενη είναι αυτή με τον Gadless και το νέο του single «Mercy», όπου ο Κωστής Αντωνιάδης μου ζήτησε την φωτογραφία για το εξώφυλλο. Είναι τρομερό τραγούδι στο μεταξύ, να το ακούσεις αν δεν το έχεις κάνει ήδη! Η δεύτερη συνεργασία είναι αυτή με τον Αχιλλέα Κατσαρό και η φωτογραφία που διάλεξε για το εξώφυλλο του βιβλίου του «Χειρουργική των έσω Ουρανών» (2014) («The Surgery of Inner Heavens») το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα στα αγγλικά από τις εκδόσεις Διάνοια. Πιστεύω πως θα είναι το πρώτο από τα πολλά που θα ακολουθήσουν για τον Αχιλλέα, τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα. Είναι ένας ποιητής χαμηλών τόνων με πάμπολλες γνώσεις και φλόγα μέσα του.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Το εξώφυλλο του νέου single του Gadless, «Mercy» © Γωγώ Πονηράκου

Το εξώφυλλο του νέου single του Gadless, «Mercy» © Γωγώ Πονηράκου

Ποια είναι η πρώτη σου εμπειρία σε σχέση με τη Φωτογραφία; Πώς αποφάσισες να την εντάξεις στον κόσμο της καλλιτεχνικής σου δημιουργίας;

Ήταν το 2007 στην Ίριδα όπου ξεκίνησα μαθήματα στη φωτογραφική λέσχη. Άπειρα φιλμ, πολλές βόλτες για να φωτογραφίσω, πολλές ώρες να βλέπω τη δουλειά άλλων φωτογράφων. Δεν χρειάστηκε παρά λίγος καιρός για να το αγαπήσω και να μου γίνει μια καθημερινή συνήθεια που πλέον είναι απαραίτητη στη ζωή μου.

Αρκετές από τις φωτογραφίες σου μοιάζουν να έρχονται από πιο παλιές εποχές. Γιατί το επιλέγεις αυτό;

Έχω μια μεγάλη αγάπη για τα παλιά αντικείμενα, τα παλιά βιβλία, τις παλιές φωτογραφίες. Νομίζω πως μου την έχει μεταδώσει ο μπαμπάς μου. Εδώ και πολλά χρόνια χρησιμοποιώ το φιλμ γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Έχει μια αίγλη και κάτι το αναντικατάστατο σε σχέση με οτιδήποτε ψηφιακό.

Επίσης, συχνά βλέπουμε κόκκους σκόνης και άλλα σημαδάκια πάνω τους. Τι σε κάνει να επιλέγεις έναν τέτοιο τρόπο παρουσίασης;

Είμαι έτσι ακατάστατη και σκονισμένη κι εγώ. Δεν θα μπορούσαν να μην είναι και οι φωτογραφίες μου. Τα ψεγάδια πάνω τους είναι κι αυτά κόκκοι από την αλήθεια μου.

Διακρίνω σε κάποιες από αυτές ακόμη και κάτω από ένα χαρούμενο θέμα, ένα μελαγχολικό συναίσθημα. Είναι πραγματικά έτσι; Πού οφείλεται αυτό;

Δεν ξέρω να σου πω ακριβώς. Ίσως οφείλεται σε μια έμφυτη μελαγχολία που έχω από παιδί. Αν με ρωτήσεις γιατί είμαι έτσι, θα σε αντιρωτούσα: γιατί οι παπαρούνες φυτρώνουν κόκκινες;

Κάποιες άλλες έχουν μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Ποιες είναι οι επιρροές σου στη δημιουργία της;

Πολλές φορές έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου όταν τραβάω μια φωτογραφία, άλλες πάλι προτάσσεται κάτι από το υποσυνείδητο ή κάτι που ονειρεύτηκα ή ένιωσα φευγαλέα. Όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν στις εικόνες όσο και στα γραπτά μου.

Στην πρώτη ποιητική συλλογή σου, στο «Έξζιτ», υπάρχει επίσης σε σημεία ένα έντονο πένθος. Πώς δημιουργήθηκε μέσα σου;

Σε μια πολύ νεαρή ηλικία, στα εικοσιδύο μου χρόνια, έχασα έναν άνθρωπο που ήταν τότε ο κόσμος μου. Ήταν ένας μεγάλος έρωτας κι ακόμα θυμάμαι με πολλή αγάπη τις στιγμές που περάσαμε μαζί. Όμως, όταν πέθανε ο Κ. δεν είχα ουσιαστικά κανέναν στο πλάι μου, μου έλεγαν προχώρα, σταμάτα να κλαις κι έτσι νιώθω πως είναι ένα πένθος που δεν βιώθηκε όπως θα έπρεπε για να μπορέσω να το αφήσω πίσω μου.

Υπάρχει όμως και η δίψα μιας χωρίς όρους εξέγερσης. Τι σε κάνει να θέλεις να εξεγερθείς;

Έχω απόλυτη συνείδηση των προνομίων μου. Δεν πεινάω, έχω τα αγαπημένα μου πρόσωπα δίπλα μου, κάνω αυτό που αγαπάω. Ταυτόχρονα, δεν μπορώ να παραβλέπω τον ζόφο και την αδικία που επικρατεί εκεί έξω. Μια κοινωνία αργά και σταθερά αποχαυνώνεται και σαπίζει. Μας βάζουν σε κουτάκια και μας θέλουν τακτικούς και ισορροπημένος. Δεν θέλω να είμαι και δεν είμαι τίποτα από αυτά. Αναγνωρίζω τη λάθος νοοτροπία και την υποκρισία κι έτσι μου είναι δύσκολο να τα παραβλέψω. Όταν μόνο μέσα στις τελευταίες μέρες του Μαΐου έχουν συμβεί τέσσερις γυναικοκτονίες, όταν ένα δωδεκάχρονο πλάσμα που έχει βιαστεί και κακοποιηθεί αλλεπάλληλα βρίσκεται πρακτικά αβοήθητο και με την πολιτεία απέναντί του, όταν μοντέρνα στρατόπεδα συγκέντρωσης βρίσκονται μόλις κάποια χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας κι εμείς κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε, μου είναι αδύνατον να μην ενώσω τη φωνή μου, να μη δώσω από το ψυχικό απόθεμά μου για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
I am a plant, η διαδρομή πάνω στο δέρμα, ο χάρτης της © Γωγώ Πονηράκου

Τρέφεις μεγάλη αγάπη -νιώθω- στην Κατερίνα Γώγου. Πότε και πώς δημιουργήθηκε αυτή;

Στην οδό Πιπίνου, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, υπάρχει ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Οι τίτλοι των βιβλίων στις βιτρίνες του, ακόμα και σήμερα με έλκουν. Στα δεκαοχτώ μου μια μέρα που ανηφόριζα τον συγκεκριμένο δρόμο προς Πατησίων, είδα το «Ξύλινο Παλτό» με αυτό το χαρακτηριστικό εξώφυλλο με τη Γώγου στα λευκά, προφίλ, με λευκό παπιγιόν. Αναγνώρισα την ηθοποιό που ως τότε αγνοούσα πως ήταν και ποιήτρια. Μπήκα μέσα, ζήτησα το βιβλίο αυτό, είχε επίσης το «Ιδιώνυμο» και τους «Απόντες». Σήμερα δεν μου λείπει κανένα δικό της. Είναι αναπόφευκτο να αγαπήσει κανείς τη Γώγου απ’ τη στιγμή που θα βυθιστεί στον κόσμο της.

Ποιες θα έλεγες -αν νιώθεις ότι υπάρχουν- ότι είναι οι επιρροές σου; Στη φωτογραφία και στην ποίηση;

Τα βιβλία που διαβάζω, οι ταινίες που βλέπω, τα μουσεία και τα ταξίδια μου, οι συζητήσεις που θα κάνω, οι άνθρωποι που αγαπάω, οι άνθρωποι που νιώθω να με αγαπούν. Οτιδήποτε προτρέπει το μυαλό μου σε ενάργεια.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
I am a plant, η διαδρομή πάνω στο δέρμα, ο χάρτης της © Γωγώ Πονηράκου

I am a plant, η διαδρομή πάνω στο δέρμα, ο χάρτης της © Γωγώ Πονηράκου

Τι σε κινεί; Εννοώ να φωτογραφίζεις ή να γράφεις…

Είναι μια περίεργη αίσθηση που δεν μπορώ ακριβώς να την περιγράψω, σαν αναμόχλευση, την εντοπίζω στο στομάχι και στο κεφάλι μου. Σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου. Μη γελάσεις! Είναι ενσώματη διαδικασία.

Τι συναισθήματα φέρνει το να είσαι μητέρα;

Χαρά, θαυμασμό, έκπληξη, αποδοχή, λύπη, φόβο, αισιοδοξία, ενοχή, άγχος είναι λίγα από όσα μου έρχονται πρόχειρα. Κάθε στιγμή είναι μια νέα αρχή. Η πιο μεγάλη ευθύνη στη ζωή μου ως τώρα. Και η πιο μεγάλη χαρά που βλέπω μια μικρή άνθρωπο να ανθίζει.

Το να είσαι σύντροφος;

Έχει τόσα πολλά στάδια αυτή η ιδιότητα. Μπορώ να απαντήσω όλα τα παραπάνω συν το πένθος. Γιατί βλέποντας πίσω, στα ανέμελα χρόνια μου με τον Σ. ξέρω πως αυτά δεν θα έρθουν ξανά. Όμως, το νοιάξιμο κι αυτή η αγάπη που μας δένει είναι κινητήρια για εμένα. Με βοηθάει να προχωράω.

Το να είσαι κόρη;

Είναι μια από τις πιο όμορφες και πιο δύσκολες ιδιότητες αυτή όσο μεγαλώνω. Έχω την τύχη να ζουν και οι δυο γονείς μου. Κι ενώ χαίρομαι που μεγαλώνουν όμορφα, παρά τα όποια προβλήματα τους, πολλές φορές θυμώνω που η σχέση μας δεν είναι όπως θα ήθελα, που ακόμα προσπαθώ να τους γνωρίσω, που με πιάνουν οι ενοχές μου για το ότι δεν υπήρξα αυτό που ήθελαν. Μετά κουνάω το κεφάλι μου κι αλλάζουν όλα. Είμαι εγώ και είναι οι γονείς μου, συνυπάρχουμε κι αγαπιόμαστε. Κι αυτό μου είναι αρκετό πια.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου

«Μας βάζουν σε κουτάκια και μας θέλουν τακτικούς και ισορροπημένους. Δεν θέλω να είμαι και δεν είμαι τίποτα από αυτά» - Γωγώ Πονηράκου

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου

«Μας βάζουν σε κουτάκια και μας θέλουν τακτικούς και ισορροπημένους. Δεν θέλω να είμαι και δεν είμαι τίποτα από αυτά» - Γωγώ Πονηράκου

Τι ακριβώς είναι οι «μωβ μέδουσες», πώς προέκυψαν και τι έρχονται να πουν;

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι αρχικά: οι Μωβ Μέδουσες δεν είναι επικίνδυνες! Είναι όμως καίριες και σημαντικές. Είναι μια πρωτοβουλία θηλυκοτήτων που οδήγησε στο 1ο διαθεματικό φεστιβάλ με επίκεντρο το φύλο και τη λογοτεχνία. Η ιδέα ήταν της Δανάης Σιώζιου. Τη μοιράστηκε μαζί μας, την αγκαλιάσαμε και η διάθεσή μας να δημιουργήσουμε κάτι προσβάσιμο που να αγγίξει πολλά διαφορετικά πλάσματα έγινε πραγματικότητα. Στο φεστιβάλ υπήρξαν πολλές φεμινιστικές και queer συλλογικότητες, έγιναν αναγνώσεις ποίησης και λογοτεχνίας, συζητήσεις για την λεσβιακή και queer λογοτεχνία, εργαστήρια και περφόρμανς. Ήταν κοντά μας και η Ιρανή κινηματογραφίστρια Sepideh Farsi για να μοιραστεί μαζί μας τις μικρού μήκους ταινίες της, ποιήματα από Ιρανές ποιήτριες και τις πιο πρόσφατες εξελίξεις της επανάστασης «Γυναίκα - Ζωή- Ελευθερία» που συμβαίνει ακόμα στο Ιράν. Το εγχείρημα πέτυχε και είναι μια απόδειξη αυτό για το πως η αυτοοργάνωση και η οριζοντιότητα μπορεί να έχει υπόσταση, να πετυχαίνει. Είμαστε μόνο στην αρχή κι ετοιμάζουμε νέες δράσεις πάντα διαθεματικές, συμπεριληπτικές, ζωογόνες.

Νιώθεις -ως καλλιτέχνις- κομμάτι μιας σχολής, μιας γενιάς, έστω μιας παρέας καλλιτεχνών και αν ναι, πώς θα την όριζες;

Νιώθω, βέβαια. Το ένιωσα πολύ και με τις Μέδουσες αυτό. Το νιώθω κάποιες φορές και στον χώρο της φωτογραφίας και βέβαια το αναγνωρίζω όταν διαβάζω ποιήματα πλασμάτων που ανήκουμε -ας την πω κι εγώ- στη «γενιά της κρίσης». Που προσπαθεί να απαλλαγεί από τα βαρίδια που της φορτώθηκαν, τις ενοχές, την ανάγκη για κατάκτηση μιας ανέφικτης τελειότητας κι ενός κύρους μέσα στην εκάστοτε μικρή κοινωνία που ζει το καθένα μας. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν έχει ζωτική σημασία, παρά μόνο η δύναμη που έχουμε και δεν μας εγκαταλείπει· αυτή του να ονειρευόμαστε.

Πόσο βοηθάει έναν καλλιτέχνη σήμερα η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ώστε να γνωστοποιήσει τη δουλειά του; Υπάρχουν άραγε παγίδες εκεί;

Νομίζω πως δεν μπορώ να απαντήσω με πολλή σαφήνεια στην ερώτηση αυτή. Τα χρησιμοποιώ μεν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όμως δεν ξέρω κατά πόσο το κάνω σωστά, με τους όρους του παιχνιδιού αν θες. Ποτέ δεν το είχα ιδιαίτερα με την προώθηση της δουλειάς μου. Αλλά ναι, σίγουρα βοηθάει αρκετά άτομα.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Portrait of Venya's heart, κρατάει μια καρδιά που έφτιαξε για εμένα. Εκείνη είναι η δική μου καρδιά. Της το λέω κάθε μέρα © Γωγώ Πονηράκου

Θα ήθελες να μου περιγράψεις μια τυπική μέρα σου;

Ξύπνημα γύρω στις 7, πρωινό, συνοδεύω τη Βένια στο σχολείο, δουλειές εξωτερικές ή ραντεβού για δουλειά, γράψιμο, μαγείρεμα, παίρνω τη Βένια από το σχολείο, την πηγαίνω σε δραστηριότητες, δουλειά στον υπολογιστή, βλέπω τον Σ., συζητάμε ή τρώμε ή βλέπουμε κάποια ταινία, διαβάζω πριν τον ύπνο, γράψιμο, κοιμάμαι (αργά γιατί μου αρέσει η ησυχία της νύχτας.)

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Portrait of Venya's heart, κρατάει μια καρδιά που έφτιαξε για εμένα. Εκείνη είναι η δική μου καρδιά. Της το λέω κάθε μέρα © Γωγώ Πονηράκου

Portrait of Venya's heart, κρατάει μια καρδιά που έφτιαξε για εμένα. Εκείνη είναι η δική μου καρδιά. Της το λέω κάθε μέρα © Γωγώ Πονηράκου

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Pink grapefruit, τα ποιήματά μου είναι ζουμερά και πικρόγλυκα © Γωγώ Πονηράκου

Τι διαδρομές συνηθίζεις στην πόλη;

Διαδρομές στο κέντρο, συγκεκριμένα από Πατησίων στο ύψος της Βικτώριας μέχρι Ομόνοια. Αγαπάω να περπατάω χωρίς την πολλή ζέστη κι επειδή δεν μου αρέσει ο συνωστισμός στα μέσα μεταφοράς.

Τι θέλεις να κάνεις -καλλιτεχνικά- στο επόμενο διάστημα;

Θέλω να εκδώσω το φωτογραφικό μου βιβλίο. Είναι σχεδόν έτοιμο και είναι μια πολύ σημαντική προσωπική δουλειά για εμένα το «Snowbed». Το είχα εκδώσει με τον ίδιο τίτλο πριν δυο χρόνια σε μορφή zine, το τύπωσα riso σε 50 αντίτυπα. Τώρα έχει αναθεωρηθεί, έχουν προστεθεί εικόνες και κείμενο. Θέλω να οργανώσω τη δεύτερη ατομική μου έκθεση φωτογραφίας. Θέλω να προκύψουν ευκαιρίες για περφόρμανς με επίκεντρο την ποίηση. Θέλω να ολοκληρώσω το δεύτερο ποιητικό μου βιβλίο.

Και… μη καλλιτεχνικά;

Να είμαι ενεργή στο κοινωνικό και ακτιβιστικό κομμάτι, να είμαι καλή μαμά και κοντά στο παιδί μου, να είμαι καλά μέσα στη σχέση μου με τον άνθρωπο που έχω πλάι μου, να είμαι η εαυτή μου, να ζω όμορφα.

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
Pink grapefruit, τα ποιήματά μου είναι ζουμερά και πικρόγλυκα © Γωγώ Πονηράκου

Pink grapefruit, τα ποιήματά μου είναι ζουμερά και πικρόγλυκα © Γωγώ Πονηράκου

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 40 φωτογραφίες της
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 40 φωτογραφίες της
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Η φωτογράφος Γωγώ Πονηράκου μιλάει για τη φωτογράφιση για τον δίσκο «Μέινστριμ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Παιδί Τραύμα, τον φωτογραφικό και τον ποιητικό της κόσμο.
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 40 φωτογραφίες της
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 40 φωτογραφίες της
«Η διαδικασία δημιουργίας είναι σαν να περνάει κάποιου είδους ρεύμα μέσα μου»
Γωγώ Πονηράκου: Ο «μέινστριμ» κόσμος που ζούμε σε 25 φωτογραφίες της

Η φωτογράφος και ποιήτρια μιλάει για τη συνεργασία με το Παιδί Τραύμα, τον Gadless, τη νέα της ποιητική συλλογή, τη δύναμη της εικόνας και τον ακτιβισμό

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

Δειτε περισσοτερα