Αποκάλυψε το μεγαλείο που ενυπάρχει στο φαινομενικά παράξενο, έως και γκροτέσκο. Στη Ντιάν Άρμπους (1923-1971) χρεώνεται ότι εισήγαγε τα, ούτως ειπείν, «φρικιά», τους απόκληρους, τους απόβλητους, τους αθέατους, στη λαϊκή κουλτούρα μέσω μίας από τις εκφάνσεις της με τη μαζικότερη απήχηση: τη φωτογραφία. Η Σούζαν Σόνταγκ της καταλόγιζε ότι παρατηρεί τα αντικείμενά της από θέση ισχύος, σαν να επιβεβαιώνει τη δική της ανωτερότητα. Όπως αναρωτήθηκε και ο Guardian σε άρθρο του κάποτε: «Ήταν ανθρωπίστρια ή ηδονοβλεψίας;».
Ό,τι κι αν ισχύει, η δύναμη των παράξενων, ενίοτε ανατριχιαστικών φωτογραφιών της δεν αμφισβητείται. Ξεκίνησε ως συμβατική φωτογράφος για περιοδικά μόδας, προτού στραφεί στο πραγματικό αντικείμενο των εμμονών της: τους ανθρώπους που έχουν τεθεί εκτός της κεντρικής λεωφόρου της ζωής. Έπλασε φωτογραφικά πορτρέτα ανθρώπων των οποίων η καθημερινότητα είναι άσχημη ή/και σουρεαλιστική. Νάνοι, γίγαντες, τραβεστί, επαγγελματίες του τσίρκου, άνθρωποι με διανοητικές και σωματικές δυσκολίες, ξεχασμένοι ηλικιωμένοι, παιδιά σε παρανοϊκές στιγμές έγιναν οι άνθρωποι που λάτρεψε – κατ’ άλλους ξεσκέπασε με ηδονοβλεπτική διάθεση – μέσα από τον φακό της και με αρκετούς εξ αυτών σύναψε μάλιστα μακροχρόνιες φιλίες. Και άνοιξε την πόρτα της Αμερικής και κατ' επέκταση και του υπόλοιπου κόσμου στα άτομα που είχαν αποδιώξει από τις σκέψεις τους.
Όπως είχε δηλώσει κάποτε «οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους φοβούμενοι μήπως περάσουν κάποια τραυματική εμπειρία. Τα φρικιά γεννιούνται με το τραύμα τους. Έχουν ήδη περάσει τη δοκιμασία της ζωής. Είναι αριστοκράτες». Η φήμη της Άρμπους απογειώθηκε μετά τον θάνατό της στα 48 της χρόνια, όταν μετά από κατάθλιψη πολλών ετών κατάπιε βαρβιτουρικά και έκοψε τις φλέβες της.
"Παιδί με χειροβομβίδα-παιχνίδι στο Σέντραλ Παρκ, Νέα Υόρκη, 1962". Η πιο διάσημη ίσως φωτογραφία της
"Πανομοιότυπες Δίδυμες, Ροσέλ, Νιου Τζέρσεϊ, 1967". Η εν λόγω φωτογραφία δεν αποκλείεται να ενέπνευσε τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ για μία ανατριχιαστική διάσημη σκηνή με τα δίδυμα κοριτσάκια στην ταινία του "Η Λάμψη"
"Ρώσοι νάνοι φίλοι σε ένα σαλόνι στην 100η Οδό, Νέα Υόρκη, 1963"
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
14°
