Επί είκοσι συνεχή χρόνια, ο σπουδαίος άγγλος φιλόσοφος Ντέρεκ Πάρφιτ (1942-2017) άφηνε τη θαλπωρή της αγροικίας του στα περίχωρα της Οξφόρδης για να περάσει πέντε εβδομάδες του χειμώνα στη Βενετία και την Αγία Πετρούπολη.
Ποταμός Νέβας και Λιοντάρι, Αγία Πετρούπολη, 1980
Επέστρεφε με έναν σχεδόν εμμονικό, ψυχαναγκαστικό τρόπο στα ίδια και τα ίδια μέρη: το Παλάτι των Δόγηδων και το Μεγάλο Κανάλι, στη Βενετία. Τα Χειμερινά Ανάκτορα και το κτίριο του Γενικού Επιτελείου, στην Αγία Πετρούπολη.
Λάμπα και Άγαλμα, Βενετία 1980
Ο Πάρφιτ φωτογράφιζε μόνο την αυγή και το σούρουπο ή όταν έπεφτε ομίχλη ή πυκνό χιόνι. Αντιπαθούσε το φως της μέρας και προτιμούσε, όπως έλεγε, «τις σχεδόν οριζόντιες χρυσές ακτίνες, στα δύο άκρα της ημέρας».
Αν και τράβηξε χιλιάδες φωτογραφίες αυτά τα είκοσι χρόνια, πίστευε ότι είχε καταφέρει να βγάλει ελάχιστες καλές φωτογραφίες. Μετά από αυστηρή επιλογή και τεχνικές επεξεργασίας −ο Πάρφιτ ήταν ενθουσιώδης οπαδός του photoshop− επέλεξε μόλις 120 από αυτές.
Παλάτσο Γκράσι, Νυχτερινό, Βενετία, 1980
Ο Ντέρεκ Πάρφιτ, που πέθανε πέρυσι σε ηλικία 74 ετών, είχε ήδη σταματήσει να βγάζει φωτογραφίες από το 2000, όταν αποφάσισε να επικεντρωθεί στην άλλη μεγάλη αγάπη του, τη φιλοσοφία – οι φίλοι του πάντως λένε ότι ένας άλλος λόγος που άφησε τη φωτογραφική μηχανή ήταν γιατί πίστευε ότι η ποιότητα του χιονιού είχε αλλάξει τα τελευταία χρόνια προς το χειρότερο.
Το κολέγιο Ολ Σόουλς, Οξφόρδη, 1980
Μετά το θάνατό του, δύο πρώην μαθητές του, ο Όουεν Λαμπ και ο Σαμ Σοκόλσκι-Τιφτ σκέφτηκαν ότι το φωτογραφικό αρχείο του δασκάλου τους άξιζε να εκτεθεί σε ένα ευρύτερο κύκλο κι έτσι επιμελήθηκαν την έκθεση που εγκαινιάστηκε στο Λονδίνο στην γκαλερί Narrative Projects με τίτλο «TheMind’sEye: PhotographsofDerekParfit».
Ο Σοκόλσκι θυμάται τον Πάρφιτ το 2015 σε ένα από τα τελευταία σεμινάρια για τη «Μετα-Ηθική» στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ να απαγγέλει έναν στίχο του Ομήρου. «Δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του, μη μπορώντας να αντέξει, όπως μας εξήγησε, τόση ομορφιά».
Ο Ντέρεκ Πάρφιτ στο Χάρβαρντ
Τότε για πρώτη φορά ο Σοκόλσκι συνειδητοποίησε ότι αυτός ο άνθρωπος που στεκόταν μπροστά του ήταν διαφορετικός από όσους είχε γνωρίσει: ήταν ένας άνθρωπος με παράξενη καρδιά που η ματιά του στην τέχνη ακολουθούσε μια ιδιόμορφη διαδρομή πέρα από το επιφανειακό και το προφανές.
Ο Πάρφιτ είχε εκμυστηρευτεί κάποτε σε μια συνέντευξη ότι το μόνο που ήθελε ήταν να βγάζει καλές φωτογραφίες και να γράφει καλή φιλοσοφία. Ωστόσο, άφησε απροσδιόριστη τη σχέση που έβλεπε ανάμεσα στις δύο δραστηριότητες. Πιθανόν η προσωπική του τοποθέτηση ήταν και ο δεσμός που ένωνε τα δύο, τη φωτογραφία και τη φιλοσοφία.
«Οι φωτογραφίες του Πάρφιτ δεν αποτύπωσαν τις δύο πόλεις, τη Βενετία και την Αγία Πετρούπολη, όπως ήταν αλλά όπως θα έπρεπε να είναι» σημειώνουν οι δύο επιμελητές/μαθητές στο ενημερωτικό φυλλάδιο για την έκθεση. Ο ίδιος ο Πάρφιτ είχε παραδεχθεί στην εισαγωγή του πρώτου του βιβλίου ότι «σαν χαρακτήρας είμαι ένας αναθεωρητής».
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
16°
Ο Ντέρεκ Πάρφιτ στο Χάρβαρντ
