Άλλο ένα απόσπασμα από το “Ημερολόγιο ενός χασομέρη”. Ας ξεκινήσουμε με λίγη ετυμολογία: αργόσχολος, -η, -ο
που δεν ασχολείται με κάτι, που δεν έχει κάποια απασχόληση χασομέρης αρσενικό
αυτός που δεν έχει δουλειά και περνάει τη μέρα του μη κάνοντας τίποτα, ο αργόσχολος
Κάπως έτσι βρέθηκα να κόβω βόλτες στο λιμάνι της Σούδας, μια εντελώς άσχετη μέρα, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Μεσημέρι προς απόγευμα, κάπου μετά τις τρεις και πριν τις τέσσερις. Νέκρα! Το καράβι της γραμμής κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου περιμένοντας να έρθει η ώρα για το βραδινό δρομολόγιο, παρκαρισμένα φορτηγά και αυτοκίνητα στην ίδια κατάσταση επίσης. Ένας - δύο ψαράδες σε κατάσταση αποσύνθεσης και δύο - τρεις ταλαίπωροι που προσπαθούσαν να επισκευάσουν κάτι προ-πολλού τελειωμένα καΐκια. Στο κιόσκι των εισιτηρίων με κάτι τεράστιες μυγοσκοτώστρες, ένας νομίζω είχε ηλεκτρική, περίμεναν, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, μήπως βρουν κάποιο υποψήφιο θύμα (μύγα ή πελάτη). Μάταια! Το πρώτο 15νθήμερο του Δεκέμβρη πρέπει να είναι σε όλο το βόρειο ημισφαίριο η πιο ακίνητη και βαρετή περίοδος. Άλλωστε, για τον λόγο αυτό, τη συγκεκριμένη περίοδο κυκλοφορούν οι καλύτερες προσφορές σε ταξίδια. Εισιτήρια, ξενοδοχεία κλπ είναι πάμφθηνα. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία όμως. Κανένας δεν ξοδεύει λεφτά αυτή την εποχή. Τα κρατάει για τις γιορτές. Μαζί με τη διάθεσή του επίσης.
Προσωπικά σιχαίνομαι τα πλεούμενα. Όταν αυτά κινούνται και εγώ είμαι μέσα. Από κανό και βάρκες μέχρι ιστιοφόρα, κότερα και υπερωκεάνια. Έχω σοβαρό πρόβλημα ναυτίας. Πολλές φορές με πιάνει ναυτία ακόμα και όταν κολυμπώ, αν έχει κυματισμό μικρής συχνότητας. Πολλώ δε μάλλον, αν είμαι μέσα σε σκάφος. Ως φοιτητής δε, που έκανα αυτό το καταραμένο δρομολόγιο Σούδα - Πειραιάς πολύ συχνά, είχα περάσει μαρτυρικές στιγμές.
Όμως τα αραγμένα σκάφη έχουν άλλη χάρη. Είτε είναι ενεργά, είτε παρατημένα. Ακόμα και όταν είναι στη στεριά για επισκευή ή απόσυρση. Τα χρώματα, τα παλιά βαρέλια, οι κάβοι, οι σωλήνες, οι γερανοί, οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τα παλιά λάστιχα φορτηγών. Η μυρωδιά από αλμύρα και σκουριά...
Αν βοηθάει και το φως, το σκηνικό γίνεται άκρως κινηματογραφικό! Τουλάχιστον (at least που λένε) στα δικά μου τα μάτια.
Ελπίζω και στα δικά σας!
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
18°
