ΕΜΣΤ: Δύο νέες εκθέσεις για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη κάνουν πρεμιέρα τον Ιανουάριο

Δύο νέες εκθέσεις που επαναπροσεγγίζουν την πορεία της σύγχρονης εικαστικής σκηνής στην Ελλάδα ετοιμάζεται να υποδεχθεί το κοινό στις 16 Ιανουαρίου 2027 στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ).

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ανοίγει το 2027 με δύο εκθέσεις που επιχειρούν να επανεξετάσουν την πορεία της ελληνικής σύγχρονης τέχνης από τα 90s έως σήμερα.

Οι εκθέσεις «No Time for Melancholy: Ελληνική Τέχνη από τα 90s στη Συλλογή του ΕΜΣΤ» και «Ιστορίες σε εκκρεμότητα: καλλιτεχνική δραστηριότητα και εκθεσιακές πρακτικές στην Ελλάδα, 2000–2025» εγκαινιάζονται στις 16 Ιανουαρίου 2027, προσφέροντας ένα διπλό βλέμμα σε δύο καθοριστικές περιόδους.

No Time for Melancholy – Η τέχνη των 90s μέσα από τη Συλλογή του ΕΜΣΤ

Σε επιμέλεια της Άννας Μυκονιάτη, η έκθεση επιστρέφει σε μια εποχή αισιοδοξίας και ταχύτατων αλλαγών: από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου έως την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.

Οι καλλιτέχνες της δεκαετίας του ’90 πειραματίζονται με νέα μέσα, ψηφιακές τεχνολογίες και υβριδικές μορφές έκφρασης, θέτοντας ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, το φύλο, το σώμα και τα όρια του ιδιωτικού και δημόσιου χώρου.

Συμμετέχουν οι: Δημήτρης Αντωνίτσης, Αλέξανδρος Γεωργίου, Χριστίνα Δημητριάδη, Δημήτρης Κόζαρης, Σοφία Κοσμάογλου, Ντιάννα Μαγκανιά, Μίλτος Μανέτας, Σωκράτης Σωκράτους, Ελένη Χριστοδούλου, Αλέξανδρος Ψυχούλης.

Ιστορίες σε εκκρεμότητα – Η ελληνική τέχνη 2000–2025

Η δεύτερη έκθεση, σε επιμέλεια των Ανίνα Βαλκανά, Ελένη Γανίτη, Τίνα Πανδή και Ματίλντ Σκυλογιάννη, αποτελεί μια αρχειακή χαρτογράφηση της ελληνικής καλλιτεχνικής δραστηριότητας των τελευταίων 25 ετών. Με αφετηρία την ίδρυση του ΕΜΣΤ το 2000, παρουσιάζει φωτογραφίες, έγγραφα, καταλόγους και οπτικοακουστικό υλικό από δημόσια και ιδιωτικά αρχεία.

Η έκθεση φωτίζει κομβικές στιγμές: τη δημιουργία νέων θεσμών, τις ανεξάρτητες πρωτοβουλίες, τις μεγάλες διοργανώσεις όπως το Outlook, οι Μπιενάλε Αθήνας και Θεσσαλονίκης, η documenta 14, οι παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο, οι ψηφιακές πρακτικές της πανδημίας, ζητήματα λογοκρισίας, φύλου και queer ορατότητας, καθώς και τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

Παράλληλα, αναδεικνύει λιγότερο γνωστά εγχειρήματα που συχνά μένουν εκτός της επίσημης ιστορίας, θέτοντας ερωτήματα για το πώς γράφεται και πώς διαμορφώνεται η μνήμη της σύγχρονης τέχνης.

Το δημόσιο πρόγραμμα θα περιλαμβάνει προφορικές ιστορίες, με μαρτυρίες καλλιτεχνών και επιμελητών που εμπλουτίζουν το αρχειακό υλικό και ανοίγουν νέους δρόμους ερμηνείας.