Άγγελος Μαυραειδής: Με τη σφραγίδα της τέχνης στο διαβατήριο της ζωής

Δηλώνει λαθρεπιβάτης της ζωής, με τη σφραγίδα της ζωγραφικής στο διαβατήριό του. Στα παιδικά του χρόνια δεν είχε καμία σχέση με την τέχνη και αυτό συνεχίστηκε έως την ενηλικίωσή του. Η μοναδική επαφή του με τη ζωγραφική, κι αυτό υποχρεωτικά, ήταν στο μάθημα των καλλιτεχνικών. Κάπου λίγο πριν την ενηλικίωσή του τίποτα δεν προμήνυε πως τον περίμενε μια μακροχρόνια ανάρρωση. Διαταραχή ρύθμισης του χαλκού, του είπαν, και όταν ξύπνησε από το κώμα οι γιατροί του πρότειναν να παίξει τζόκερ γιατί αυτός και πέντε έξι ακόμα το είχαν καταφέρει μέχρι τότε. Στον ολιγόμηνο νοσοκομειακό του ύπνο όμως, συνέβαινε κάτι αδιανόητο. Εκεί μέσα ήταν ζωγράφος. Τα όνειρά του, σχεδόν οράματα, πως ζωγραφίζει, πως πάει και αγοράζει χρώματα, πως εκνευρίζεται που έπεσε μπογιά στο καινούργιο του παντελόνι, ήταν επαναλαμβανόμενα. Αφού επανήλθε εντελώς, μετά από μερικά χρόνια αποφάσισε να κάνει το όραμά του πραγματικότητα. Ξεκίνησε φροντιστήριο προετοιμασίας, δούλεψε σκληρά και εισήχθει πρώτος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Ήταν τα πράγματα όπως τα φανταζόσουν στην ΑΣΚΤ;
Από τις πρώτες μέρες δυσφορούσα με το περιβάλλον και για τρία χρόνια δεν ξαναπάτησα, νιώθοντας τρομερές τύψεις. Ξανάρχισα όμως, και από τότε η ζωγραφική έγινε αναντίρρητη επιθυμία και ανάγκη. Έτσι, πέρασα πέντε υπέροχα έτη στη σχολή στα εργαστήρια του Αντωνόπουλου, του Μανουσάκη, του Χαραλάμπους, του Σάμιου – δάσκαλοι ανεπανάληπτοι που μόνο αγάπη και εκτίμηση έχω για αυτούς.

Συνέχισες τις σπουδές σου στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Μίλησέ μας για εκείνη την περίοδο. Συνέχισα στην Ακαδημία του Μονάχου, με μια χορηγία. Το καλλιτεχνικό επίπεδο μου φάνηκε χλιαρό, οι δομές όμως και οι εγκαταστάσεις ήταν «διαστημικές». Έτσι αδιάφορος λοιπόν, επισκέφτηκα μόνο δύο φορές την Ακαδημία, την πρώτη μέρα και την τελευταία όπου και τους έδειξα τη δουλειά μου. Όταν την είδαν γύρισαν έκπληκτοι και με ρώτησαν «Που ήσουν εσύ;», «Eδώ γύρω», τους απάντησα. Με κατέγραψαν ως αριστούχο-φάντασμα καθώς ασφαλώς και δημιουργούσα συνεχώς αλλά εκτός Ακαδημίας.

Mε ποιον τρόπο εκμεταλλευόσουν τον ελεύθερο χρόνο σου;
Πέρα από τη δημιουργία; Με τόσο ελεύθερο χρόνο ήταν η ευκαιρία μου να γυρίσω την Ευρώπη και να επισκεφτώ μουσεία. Κάπως έτσι επισκέφτηκα το Βερολίνο και εγκαταστάθηκα εκεί – η καλύτερη ζωγραφική, καλλιτεχνική πόλη!

Έχεις έναν ιδιαίτερο τρόπο να συστήνεσαι σε όσους δεν σε γνωρίζουν.
Με το έργο μου δηλώνω ζωγράφος ερευνητής όχι δημόσιος υπάλληλος της τέχνης. Στους αγνώστους δεν συστήνομαι ως καλλιτέχνης αλλά ως μπογιατζής, βαρύς τίτλος ο καλλιτέχνης.

Πώς θα χαρακτήριζες τη ζωγραφική σου;
Με διακρίνουν αρκετές επιρροές από τον Βαν Γκογκ, τον Πικάσο, τον Πόλωκ. Η αδιάκοπη δημιουργική μου τάση είναι σημαντικός παράγοντας της πραγμάτωσης μιας έμπνευσης, είναι ακόμα και η ίδια η έμπνευση, έχει τύχει η αλλαγή του έτους να με βρει με πινέλο στο χέρι. Η ζωγραφική μου, έως τώρα, εκφράζεται με κάποιες ενότητες, συνήθως ασχολούμαι παθιασμένα με μια, όπως το στάξιμο χρώματος, τα κολάζ ή τις χαρτόκουτες, τα κυβιστικά μου, το σχέδιο, τα μπλε. Αγαπώ να συνδυάζω υλικά, να γυρνάω πίσω σε μια προγενέστερη μορφή της τέχνης μου, να κάνω δοκιμές, να αφήνομαι έρμαιο στα δίχτυα της ή να έχω όραμα. Λατρεύω το χρώμα, συνήθως βλέπω πρόσωπα και φιγούρες τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στη δουλειά μου, όμως δεν είμαι αμιγώς ανθρωποκεντρικός.

Σε φόβισε ποτέ ο λευκός καμβάς; Η αρχή κάθε έργου;
Δεν με φόβισε ποτέ. Η γοητεία που μου ασκεί η αρχή ενός έργου είναι ανεξάντλητη. Βιώνω μια κατάσταση απόλυτης ελευθερίας και μια αίσθηση άπειρων πιθανών έργων τέχνης, δεν έχω κανένα άγχος, σχεδόν πάντα νιώθω σίγουρος πως θα τα καταφέρω για αυτό κι έχω ελάχιστα μισοτελειωμένα τελάρα.

Συχνά ακούμε ότι η τέχνη απαιτεί πειθαρχία. Θεωρείς τον εαυτό σου πειθαρχημένο;
Όταν πεινάς ή διψάς καμία πειθαρχία δεν παρεμβάλλεται στο να φας ή να πιείς, αποτελεί κύριο συστατικό της αυτοσυντήρησης. Έτσι λειτουργεί για μένα η ζωγραφική. Είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω τη στήριξη της οικογένειάς μου. Η οικογένειά μου είναι ο βασικότερος πυλώνας της πορείας μου, δείχνουν ανεξάντλητη αγάπη για την επιλογή μου, είναι πάντα δίπλα μου, όπως και οι συγγενείς, οι φίλοι, πάντα με έναν καλό λόγο, έτοιμοι να προσφέρουν χείρα βοηθείας όταν χρειάζεται.

«Nulla dies sine linea». Ούτε μέρα χωρίς γραμμή. Mια φράση που αποδίδεται στον Απελλή και από ό,τι φαίνεται την ασπάζεσαι. Είσαι ιδιαίτερα παραγωγικός.
Κάνω περίπου 100 έργα το χρόνο, στο σύνολό τους συνυπάρχει η αισθητική με το συναισθηματικό μου αποτύπωμα, σε όλα εναποθέτω μέρος του ψυχικού κόσμου μου, γι’ αυτό πιστεύω πως δεν κάνω διακοσμητικές ταπετσαρίες, τρόπον τινά γεννάω από μέσα μου το κάθε έργο – πολύτεκνος λοιπόν. Άγχος που έχω ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό είναι η αγωνία. Όταν τελειώνω κάτι που μου αρέσει πολύ σκέφτομαι «θα ξανακάνω κάτι αντάξιο;». Ε, κάτι κάνω και μετά πάλι τα ίδια, είναι αυτός ο κύκλος που με ιντριγκάρει και με θρέφει συγχρόνως.

Στο ενεργητικό σου έχεις αρκετές ατομικές εκθέσεις αλλά και συμμετοχές σε ομαδικές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Σε αυτές τις εκθέσεις, όταν στέκονται μπροστά από τα έργα σου, σε ενδιαφέρει ο τρόπος που τα ερμηνεύουν;
Στην Ελλάδα πλέον εκθέτω κάθε χρόνο στη Μύκονο αλλά και στην Αθήνα. Αισθάνομαι όμορφα που το έργο μου χαίρει αποδοχής και εκτίμησης αλλά κυρίως με γοητεύει να ανακαλύπτω τις διαφορετικές αναγνώσεις του κοινού. Γιατί υπάρχει μία αμφίδρομη σχέση σε κάθε έκθεση, τα έργα εκτίθενται στους θεατές και αυτοί στα έργα.

Ετοιμάζεις την έκθεση «Open Atelier» αυτό τον καιρό, από όσο γνωρίζω.
Στις 3 Δεκεμβρίου θα ανοίξω το ατελιέ μου (Λ. Ηρακλείου 478, Ν. Ηράκλειο) στο κοινό και μέχρι 10 Δεκεμβρίου θα μπορούν να το επισκέπτονται από τις 17:00 έως τις 22:00. Θα παρουσιάσω εκατό ζωγραφικά έργα που είναι ήδη στο ατελιέ καθώς και κάποια επιλεγμένα.