Ο Philip Tsiaras βρίσκεται στην Αθήνα με αφορμή την έκθεση «Universe of Things» που παρουσιάζει στην Blender Gallery. Tον συναντήσαμε και ανάμεσα σε δυο ποτήρια κρασί, συζητήσαμε για τα έργα του, τους συμβολισμούς, το πως βλέπει τον εαυτό του μέσα από αυτά αλλά και πως βλέπει την Ελλάδα.
Τι περιμένεις να δει το αθηναϊκό κοινό στη συγκεκριμένη δουλειά σου;
Οι Έλληνες, με γνωρίζουν από πολλά και διαφορετικά πράγματα. Είναι ένα κοινό που χτίζεται μαζί μου και παράλληλα με την πορεία μου. Τους δίνω κάθε δυο χρόνια κάτι εντελώς καινούριο που είναι συνάμα συνέχεια κατά κάποιον τρόπο του προηγούμενου. Αλλά όχι με την προφανή έννοια. Οπότε περιμένω να δουν το διαφορετικό, αυτό που εκείνοι περιμένουν από εμένα.
Ταξιδεύεις πολύ. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου προορισμός;
Η Βενετία, η αγαπημένη μου πόλη. Τα παλάτια, τα σπίτια, όλη η αρχιτεκτονική χτισμένη πάνω στο νερό. Αγαπώ το νερό, τα αρχαία νερά της Βενετίας. Σκέψου, ζω Νέα Υόρκη που είναι νησί, λατρεύω τη Θεσσαλονίκη που βρέχεται από το Αιγαίο και αγαπώ νότια πλευρά της Αθήνας, τη Βουλιαγμένη.
Ποια είναι η πρώτη σκέψη που κάνεις για την Ελλάδα;
Γιατί με κάνεις να σκέφτομαι; Σκέφτομαι την θάλασσα, τον ήλιο, τις τομάτες που είναι νόστιμες σαν φρούτο, τη μυρωδιά του γιασεμιού τη νύχτα, τη φωνή του μανάβη στη γειτονιά που θα μου φωνάξει «Τι θες λεβέντη σήμερα;». Αυτά στην Αμερική δεν θα τα αισθανθείς...
Μίλησέ μας την τελευταία σου σειρά έργν σου με τίτλο «ο κύκλος της ζωής»
Σε όλες τις συλλογές μου μπορεί να δει κανείς τη συνέχεια. Η προηγούμενη από τον κύκλο της ήταν η yin & yang και όταν κάνεις μια έρευνα βλέπεις το κάθε επόμενο βήμα. Ο «κύκλος της ζωής» συμβολίζει την ολότητα: είναι ο άνδρας και η γυναίκα, το μαύρο και το άσπρο, το καλό και το κακό σε έναν συνεχή κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ, όπως η επιθυμία για σεξ. Ο κύκλος σε βγάζει από τα «κουτάκια» της ζωής και συμβολίζει την κυκλική πορεία όπου δεν υπάρχει ένα πραγματικό τέλος σύμφωνα με την φιλοσοφία της Ανατολής.
Όλη αυτή η σειρά αποπνέει μια ηρεμία, μια ισορροπία και γαλήνη. Σε άλλα έργα σου που παρουσιάζονται όμως στην έκθεση «Universe of Things» βλέπουμε ως κυρίαρχο θέμα τα όπλα... Πως συνδυάζονται αυτά;
Η σειρά των «Glass Guns» είναι ένας συνδυασμός πολλών πραγμάτων. Θα δεις σύμβολα όπως ή γόβα και το όπλο. Η γόβα είναι μέσο της αποπλάνησης και τα όπλα εργαλεία της βίας, και τα δυο τους σχετίζονται άμεσα με το πως δρουν οι άνδρες. Και οι γόβες, άμα το καλοσκεφτείς, ενέχουν μια ιδιότητα που θυμίζει όπλο. Μπορεί να γίνουν «φονικές» για το μάτι και τη φαντασία του άνδρα, κάνουν το πόδι ψηλότερο αλλά κάνουν τις γυναίκες ανίκανες να περπατήσουν άνετα, να φύγουν, να ξεφύγουν. Έχουν κάτι βίαιο και φαλλικό αν και είναι φτιαγμένες για να εξυψώνουν κυριολεκτικά τις γυναίκες, τελικά της κρατάνε κάτω στη γη. Τα όπλα της συλλογής είναι κλεισμένα σε γυαλί και δεν θα κάνουν κακό σε κανένα. Ο καλλιτέχνης ασκεί αυτό που ονομάζω «οπτική δημοσιογραφία», παρατηρεί τον κόσμο. Πως είναι ο κόσμος μας; Γεμάτος βια. Μην ξεχνάτε, ζω στην Νέα Υόρκη. Στην Αμερική κυκλοφορούν 800.000.000 όπλα! Τα δικά μου ωστόσο, είναι ανθρωπομορφικά και μοιάζουν παράλληλα με καρτούν, είναι ακίνδυνα και σχεδιασμένα με χιουμοριστική ματιά.
Και τα δοχεία;
Τα δοχεία είναι γυναικείες μορφές... Είναι το γυναικείο σώμα που δέχεται την γόβα σαν το φαλλό στο έργο «Φεμινίστα».
Σε όλα αυτά, όπως και σε κάθε σειρά κυριαρχεί το χιούμορ, ο σαρκασμός, η ειρωνεία. Όλα αυτά έχουν πίσω πολλή δουλειά, από τη σύλληψη μέχρι το τελικό έργο, έχουν ένα κομμάτι μου μέσα. Αγαπώ τους ανθρώπους και τους εκφράζω μέσα από εμένα και από την τέχνη μου. Είμαι άρρηκτα συνδεδεμένος προσωπικά με το χιούμορ. Είμαι ένα μεγάλο παιδί με μυαλό. Κάθε καλλιτέχνης πρέπει να κρατά ανέγγιχτη αυτήν την πτυχή του εαυτού του, το παιδί μέσα του. Να το εξελίσσει αλλά να το φυλάσσει για να συνεχίσει να δημιουργεί.
Ο Φίλιπ Τσιάρας είναι διεθνής Έλληνας καλλιτέχνης ο οποίος ζει και δραστηριοποιείται στη Νέα Υόρκη. Από το 1974 έχει πραγματοποιήσει 75 ατομικές εκθέσεις στο Μουσείο Τέχνης του Σιάτλ, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, στο Ίδρυμα Μανχάιμερ στο Μάνχαιμ, στην Γκαλερί Bernier, στην Aθήνα, στο Στούντιο Παλαζόλι στο Μιλάνο, στην Γκαλερί Shea &Beker στη Νέα Υόρκη, στην Γκαλερί Margulie/Taplin στο Mαιάμι, στην Γκαλερί Tegnerforbundet, στο Όσλο, στο Μουσείο Σάντα Απολόνια στη Βενετία, στην Γκαλερί Dominion, στο Moντρεάλ, στο Σουάνκ/ Ρίτζενσι-Ιντερκοντινένταλ στο Χόνγκ Κονγκ, στο Μουσείο Τέχνης του Νιούπορτ στο Ρόουντ Άισλαντ, στη Villa Reale στη Μόνζα, στο Μουσείο Κούριερ στο Νιού Χάμπσαιαρ, στο SpazioCavallieri di Malta στις Συρακούσες, στην Πινακοθήκη Κυκλαδών στη Σύρο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονης Τέχνης στην Κωνσταντινούπολη, στην Μπιενάλε Φωτογραφίας στο Τορίνο, στην Γκαλερί De Novo στο Σαν Βάλει, στο Cento St. Benin στην Aόστα, στην Πινακοθήκη Ιθάκης, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Κρήτη, στο Μουσείο Φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη, στο Ίδρυμα Stella Art στη Mόσχα και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Σέντζεν. Ο Τσιάρας χρησιμoποιεί πλήθος εικαστικών μέσων όπως είναι η ζωγραφική και η φωτογραφία, το γυαλί, τα κεραμικά και ο μπρούντζος. Έχει συμμετάσχει στη Μπιενάλε Βενετίας τρεις φορές και έχει δημιουργήσει στο Grand Canal ένα μπρούντζινο γλυπτό τριών μέτρων με τίτλο “Aρριβίστας”. Ο Φίλιπ Τσιάρας έχει κερδίσει πολλά εθνικά βραβεία όπως: The American Academy Award for Poetry, The Thomas Watson Fellowship, New York State C.A.P.S grant, δυο N.E.A. National Endowment Grants for Arts, και το Generali Assicurazioni Gold Metal Award for “Civilita” (Βενετία). Έχει επίσης διακριθεί με μια απονομή για το BlickleStiftung International Photography Prize (Γερμανία). Έργα του ανήκουν σε διεθνείς εταιρικές και προσωπικές συλλογές ενώ άλλα βρίσκονται σε σημαντικές μουσειακές συλλογές όπως αυτή του Μουσείου Τέχνης Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης. Αναφορές στη δουλειά του έχουν γίνει σε εκατοντάδες βιβλία και κατάλογους. Ενδεικτικά η δουλειά του έχει συμπεριληφθεί σε εκδόσεις βιβλίων Electra και Mandoori, όπως επίσης και σε ένα βιβλίο φωτογραφιών με τίτλο «Οικογενειακό Λέυκωμα», το οποίο δημοσιεύτηκε από τον οίκο Contrasto (Ρώμη). Ένα πρόσφατο αναδρομικό αφιέρωμα στα 30 συναπτά έτη της καλλιτεχνικής πορείας του Philp Tsiara δημοσιεύτηκε από το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης.
Αυτό τον καιρό η ατομική του έκθεση «Universe of Things» (επιλεγμένα έργα από την καλλιτεχνική του πορεία) φιλοξενείται στην Blender Gallery (Ζησιμοπούλου 4 Γλυφάδα, 2130280597) μέχρι 14/11.
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
Ο ζωγράφος παρουσιάζει παράλληλα τις εκθέσεις «Κλεμμένος Πειρατής» και «Beauty and Blue» στην Kapopoulos Fine Arts και στο «Πάτμιον» Πνευματικό Κέντρο.
Η πρώτη Cycladic Biennale ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, τη μνήμη και τον νησιωτικό χώρο, μετατρέποντας το νησί σε έναν ανοιχτό εκθεσιακό χάρτη
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
46 καλλιτέχνες από 10 διαφορετικές χώρες της υφηλίου, θα φωτίσουν τα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου, μετατρέποντάς τα σε μια εμπειρία συλλογικού στοχασμού, ενσυναίσθησης και θεραπείας
Έξι νέοι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν έργα για την καλοκαιρινή ραστώνη στην έκθεση «Midsummer Party: Reflections on Space and Time — Don’t Ask Me Why»
H Μαργαρίτα Αθανασίου, η Βαλίνια Σβορώνου, η Σοφία Κουλουκούρη, ο Κοσμάς Νικολάου, η Βέρα Χοτζόγλου και ο Κωνσταντίνος Δουμπενίδης μιλούν στην ATHENS VOICE
17°
