Αυτή είναι η ιστορία της κουνιστής πολυθρόνας, που γοητεύει τους πάντες.
Στα παλιά αναγνωστικά και στη συλλογική μας μνήμη η γιαγιά πλέκει ακούραστα στην κουνιστή πολυθρόνα ενώ ένα γατάκι παίζει στα πόδια της με το κουβάρι. Στις ταινίες τρόμου μια στοιχειωμένη πολυθρόνα αρχίζει να κουνιέται σε ένα άδειο δωμάτιο, τρίζοντας ανατριχιαστικά. Και στις διαφημίσεις για ασφάλειες ζωής μια όμορφη μαμά κάθεται σε μία νανουρίζοντας τρυφερά το μωρό στην αγκαλιά της. Σε όλους μας αρέσουν οι κουνιστές πολυθρόνες.
Τα ορόσημα
Τα πιο ξεχωριστά μοντέλα, οι πιο σημαντικοί δημιουργοί, οι πιο καθοριστικές ημερομηνίες. Όπως λέμε… το 1973 ήταν μια καλή χρονιά για κουνιστές πολυθρόνες.
● Adirondack, ΗΠΑ Στα παρθένα Απαλάχια, οι παραδοσιακοί τεχνίτες χρησιμοποιούσαν σχεδόν ακατέργαστα μέρη του δέντρου τα οποία έδεναν ή κάρφωναν μαζί. Το αποτέλεσμα ήταν κουνιστές καρέκλες με πρωτόγονη κατασκευή, που γοήτευαν τους αστούς της εποχής εκείνης αλλά και της δικής μας.
● Thonet, Αυστρία Ο Γερμανός επιπλοποιός επινόησε μια διαδικασία λυγίσματος του ξύλου, με αποτέλεσμα κουνιστές καρέκλες με κομψές, ρευστές καμπύλες, προσιτή τιμή και τεράστια απήχηση.
● 1928 - Le Corbusier, Γαλλία Το μοντέλο LC4, που σχεδίασε με την Charlotte Perriand, θέτει αυτόν που κάθεται σε κατάσταση μηδενικής βαρύτητας. Ίσως η διασημότερη κουνιστή πολυθρόνα.
● 1948 - Charles & Ray Eames, ΗΠΑ Πρωτοποριακά απλή, η κουνιστή πολυθρόνα RAR από fiberglass και μεταλλικό σκελετό κέρδισε το διαγωνισμό για έπιπλα χαμηλού κόστους του 1948, αλλά δεν βγήκε ποτέ στη μαζική παραγωγή. Η κατασκευαστική Herman Miller την έκανε δώρο στους εργαζόμενους που αποκτούσαν μωρό.
● 1967 - Eero Aarnio, Φινλανδία Το μοντέλο Pastille, από ενισχυμένο πολυεστέρα, με σχήμα τεράστιου χαπιού, άνοιξε το νέο, σύγχρονο κεφάλαιο στην ιστορία της κουνιστής πολυθρόνας.
Made in U.S.A
● Δύσκολα βρίσκεις έπιπλο πιο τυπικά αμερικάνικο από την κουνιστή πολυθρόνα. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος πρόσθεσε στη δικιά του ένα πετάλι συνδεδεμένο με τον ανεμιστήρα οροφής. Ο Αβραάμ Λίνκολν δολοφονήθηκε σε μια κουνιστή πολυθρόνα. Και ο Τζον Κένεντι φωτογραφήθηκε στη δική του για το επίσημο πορτρέτο του.
● Πιθανότατα οι κουνιστές πολυθρόνες επινοήθηκαν στην Αμερική στις αρχές του 1800. Οι πρώτες αποκαλούνταν carpet cutters, γιατί στηρίζονταν σε δύο λεπτές, καμπύλες σανίδες που κατέστρεφαν τις μοκέτες.
● Από τα αρχεία του καρεκλοποιού William Beesley στο New Jersey μαθαίνουμε ότι χρέωνε τριάμισι δολάρια για μια κουνιστή πολυθρόνα, αλλά μόνο πενήντα σεντς για να προσθέσει καμπύλες βάσεις σε μια κανονική πολυθρόνα.
● Οι πρώτες κουνιστές πολυθρόνες ήταν εμπνευσμένες από τα παιδικά αλογάκια και προορίζονταν για μικρά παιδιά. Κάποιες είχαν μια τρύπα στη μέση που τις μετέτρεπε και σε γιογιό.
● Ακολουθούσαν πάντα πιστά τις τάσεις της κάθε εποχής – βλέπε Windsor, Chippendale, Empire κ.ο.κ. Το πιο γνωστό μοντέλο του 1900, η Boston rocking chair, κυκλοφορεί μέχρι σήμερα
Και χιλιοτραγουδισμένες…
Οι λέξεις «rocking chair» σε διάφορους συνδυασμούς πρέπει να βρίσκονται –μαζί με το «I love you» και το «baby»– ανάμεσα στους δέκα πλέον δημοφιλείς τίτλους αμερικανικών τραγουδιών. Ετοιμαστείτε για πολύ Νότο, πολλή country, folk, bluegrass και βάλε...
● «Rocking Chair» Oasis, Cyndi Lauper, Frank Sinatra, Noel Gallagher, The Band, Black Crows, Tom Waits
● «Jesus Has a Rockin’ Chair» The Greenes
● «Lucifer’s Rocking Chair» Cancer Bats
● «Rocking Chair Money» Hunk Williams
● «Grandma’s Rockin’ Chair» Happy Travellers, Olli Ahvenlahti
● «Mama’s Rocking Chair» Janet Ray
● «Rocking Chair Rock’n’Roll Blues» ELF
● «Rock’n’Chair Roll» Johnny Cavalier
● «Old Rocking Chair» Slim Whitman
● «Red Rocking Chair» J.D. Crowe
● «Rocking Alone in an Old Rocking Chair» Jean Stafford
Το πρόγραμμα Blue-Green Tops επιχειρεί να μετατρέψει τα δώματα της πόλης σε μπλε-πράσινες στέγες που διαχειρίζονται το νερό και μειώνουν τη θερμοκρασία
Όλοι θέλουν να μείνουν έστω και για ένα βράδυ σε ένα ξενοδοχείο βγαλμένο από ταινία εποχής με χειροποίητα πορτογαλικά πλακάκια και σουίτες ζωγραφισμένες στο χέρι από τον Κωνσταντίνο Κακανιά
Η Μαρία Ιωάννα Αρετάκη, Architect & Creative Director του M-Arch Studio, απευθύνεται στο κοινό που αντιλαμβάνεται τον χώρο ως προέκταση της προσωπικής του ταυτότητας
Αντί να συνωστιζόμαστε σ’ αυτό που ζητά η αγορά, μήπως να τολμήσουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα, να δούμε ξανά τις δυνατότητες μαζί με τα υποχρεωτικά στοιχεία;
17°
