Η Δημοτική Πινακοθήκη μεταφέρθηκε στο νέο της κτίριο στο Μεταξουργείο ανοίγοντας τις αίθουσές της σε 160 από τα πιο ηχηρά ονόματα του ελληνικού εικαστικού πολιτισμού
Αφετηρία η νεοελληνική τέχνη του 19ου αιώνα. Τερματισμός οι πλέον σύγχρονοι εκφραστές του εγχώριου εικαστικού κόσμου. Είναι όλοι εκεί. Ακαδημαϊκοί, η γενιά του ’30 με τον Φώτη Κόντογλου, ο εξπρεσιονιστής Μηταράκης, αλλά και μεταγενέστεροι (Γιώργος Βακιρτζής, Μαρία Σπέντζα, Στέλιος Βότσης, Χρόνης Μπότσογλου, Όπυ Ζούνη, Αλέκος Φασιανός, Κίκος Λανίτης, Αλέξανδρος Αλιέας, Βάσω Κυριάκη, Χρήστος Θεοφίλης, Φιλιππίνα Λιβιτσάνου κ.ά.). Αξίζει να σημειωθεί πως για πρώτη φορά εμφανίζεται το έργο «Προπύλαια» του Ν. Χατζηκυριάκου- Γκίκα, η «Κόρη με γατάκι» του Γιάννη Σπυρόπουλου, αλλά και ένα τελείως άγνωστο έργο της Σοφίας Λασκαρίδου, της πρώτης γυναίκας που έσπασε το άβατο της Σχολής Καλών Τεχνών. Παράλληλα παρουσιάζονται και γλυπτά των Ιάσονα Παπαδημητρίου, Μιχάλη Τόμπρου, Βάσου Καπάνταη κ.ά. Τα έργα τους εκτίθενται μέχρι τις 28/11, με δωρεάν είσοδο, στο ιστορικό κτίριο της Λεωνίδου & Μυλλέρου.
Το κτίριο έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία: χτίστηκε το 1834 σε οικόπεδο του πρίγκιπα (και επιχειρηματία από τη Βλαχία) Γεώργιου Κατακουζηνού. Στη συνέχεια αγοράστηκε από αγγλική εταιρεία, η οποία πτώχευσε, και πέρασε σε 6 Έλληνες επιχειρηματίες («Σηρική Εταιρία Ελλάδος») για να αρχίσει να λειτουργεί ως μεταξουργείο το 1855 (έκλεισε το 1875). Κατόπιν λειτούργησε ως συγκρότημα κατοικίας, ως κατάλυμα Πειραιωτών προσφύγων και ως φρουραρχείο του ΕΛΑΣ (1944) και περιήλθε με δωρεά το 1993 στον Δήμο Αθηναίων.
Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 27/10 παρουσία του υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Γιώργου Νικητιάδη, του δημάρχου Νικήτα Κακλαμάνη, που τη χαρακτήρισε «με μία λέξη, είναι η πνευματική και πραγματική κιβωτός της ελληνικής ζωγραφικής», του προέδρου του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων Άγγελου Μοσχονά, της διευθύντριας της Πινακοθήκης και Μουσείων Δήμου Αθηναίων Νέλλη Κυριαζή, που επιμελήθηκε την έκθεση, και πλήθος κόσμου.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
Ο γερμανός φιλόσοφος αναφέρεται εκτενώς και ουσιαστικά στην ελληνική μυθολογία, όχι ως απλό λογοτεχνικό ή ιστορικό υλικό, αλλά ως θεμελιώδες κλειδί κατανόησης της ζωής και του πολιτισμού
8°
