1 Van Gogh: Ο πυρετός του χρώματος Έζησε μόλις 37 χρόνια, ζωγράφισε 900 πίνακες και όσο ζούσε πουλήθηκε μόνο ένας, καθόρισε την πορεία της ζωγραφικής του 20ού αιώνα, αυτοκτόνησε. Η ταινία προβάλλεται σε μία επιβλητική οθόνη 1.000 τετραγωνικών και τα απελπισμένα αριστουργήματα αυτού του «αυτόχειρα της κοινωνίας» κατά τον Antonin Artaud κατακλύζουν το βλέμμα του θεατή. Οι σαρωτικές παχιές πινελιές, το εκτυφλωτικό κίτρινο του ήλιου, τα απειλητικά μαύρα κοράκια σε απόσταση αναπνοής. Ιδανικό το soundtrack του Armand Amar. Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο Ιδρύματος Ευγενίδου, Λ. Συγγρού 387
2 Egyptian Lover Στη δεκαετία του ’80 άκουσε Kraftwerk, έπαθε πλάκα και εξελίχθηκε σε έναν από τους πρωτοπόρους της electro made in California. Εκτός από την Αίγυπτο, τον Νείλο και τις Πυραμίδες, καμιά φορά παίζει και το “Numbers” των Kraftwerk ανάποδα. Θεωρείται ήδη old school. Bios, Πειραιώς 85, 2/10, 22.30
3 Γυναικών Λατρείες: Τελετουργίες και καθημερινότητα στην Κλασική Αθήνα Γυναικείες θεότητες και ιέρειες, λατρευτικά δρώμενα και γιορτές. Οι γυναίκες στην αρχαιότητα, 172 αντικείμενα εξαιρετικά ως προς την αισθητική τους και την επιστημονική τεκμηρίωση. Αφορμή να βρεθούμε για μία ακόμη φορά ανάμεσα σε κλασικά αριστουργήματα. Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44, έως 30/11
4 Το ασπρόμαυρο κλίμα του ’68 Ο ηγέτης των φοιτητών της εξέγερσης του ’68 Rudi Dutschke δίπλα στον Joseph Beuys και τον Heiner Müller. Η Gudrun Ensslin της ομάδας Φράξια Κόκκινος Στρατός δίπλα στους εξεγερμένους της Πράγας και τις φοιτητικές συνελεύσεις του Βερολίνου. Οι φωτογραφίες του Michael Ruetz διηγούνται αποσπάσματα από τα ζόρικα χρόνια 1967-1975. Και ξαφνικά, μια εκπληκτική φωτογραφία πλήθους που παρακολουθεί μια ομιλία του δικτάτορα Παπαδόπουλου στην Κοζάνη το 1969. Ινστιτούτο Γκαίτε, Ομήρου 14-16, έως 29/10
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
Ο γερμανός φιλόσοφος αναφέρεται εκτενώς και ουσιαστικά στην ελληνική μυθολογία, όχι ως απλό λογοτεχνικό ή ιστορικό υλικό, αλλά ως θεμελιώδες κλειδί κατανόησης της ζωής και του πολιτισμού
6°
