Από την άκρη της πόλης: Βόλτα στο Άλσος Δαφνίου

Ο ηλιόλουστος καιρός της Κυριακής, μαζί με την απαγόρευση μετακίνησης στο νομό Αττικής μετά τις 18:00 τα σαββατοκύριακα, οδήγησε τους Αθηναίους να ξεχυθούν από το πρωί σε πάρκα, πλατείες και δάση. Μια πρώτης τάξης ευκαιρία να τα ανακαλύψουμε ξανά, να τα αγαπήσουμε περισσότερο και να επιστρέψουμε σε αυτά ακόμα και όταν ξανανοίξουν τα καφέ. Η αλήθεια είναι ότι με τα καφέ ανοιχτά, δεν θα βλέπαμε τόσο κόσμο έξω για περίπατο και «φωτοσύνθεση». 

Το Άλσος Δαφνίου δεν το γνωρίζουν πολλοί, πέραν των κατοίκων του Χαϊδαρίου και της Δυτικής Αττικής (μην νομίζετε ότι το γνωρίζουν και όλοι οι «ντόπιοι», προς έκπληξή μου), αλλά έχει εξελιχθεί σε σημείο  συνάντησης και αναψυχής για οικογένειες, φίλους, περιπατητές, φυσιολάτρες και ποδηλάτες. Ακόμα και ομάδες με τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα είδαμε να δοκιμάζουν τα τελευταία τους «μηχανικά κτήνη». Μην ξεχνάμε πως στο Άλσος Δαφνίου (ή Άλσος Χαϊδαρίου), λάμβανε χώρα κάθε Σεπτέμβρη, από το 1953 και μέχρι τη δεκαετία του ’90, η περίφημη Γιορτή του Κρασιού, η αναβίωση της λατρείας του Διονύσου.

«Η Αττική μια φορά το χρόνο, στον χριστιανικό αυτόν χώρο ξαναθυμάται τη λατρεία του Διονύσου και του προσφέρει ολονύκτιες σπονδές. Αυτή η γιορτή του κρασιού δεν είναι μουσειακή αναπαράσταση, δεν είναι «φεστιβάλ», είναι νεοελληνική πραγματικότητα, είναι ξέσπασμα δυναμικό ορμητικής ζωής, μια «ζωής που είναι άξια για να ζήσει», όπως είπε κάποιος ποιητής…» γράφει ο λογοτέχνης Ανδρέας Καραντώνης (1910-1982) στο βιβλίο «Ελληνικοί χώροι» του 1979 (εκδόσεις Εστία).

Η είσοδος του Άλσους Δαφνίου βρίσκεται στο τέλος της οδού Βασιλείου Βουλγαροκτόνου στο Δαφνί Χαϊδαρίου, απέναντι από την Βυζαντινή Μονή Δαφνίου. Περνάς τη μικρή πόρτα που χωρίζει το άλσος από την όμορφη συνοικία της Δυτικής Αττικής και μπροστά σου και για όσους δεν το έχουν επισκεφτεί ξανά  ανοίγεται ένα άλσος-έκπληξη. Ένας πλατύς χωμάτινος δρόμος που «προχωράει» για χιλιόμετρα, ανάμεσα σε ψηλά δέντρα (πεύκα, κέδρους, πουρνάρια, βελανιδιές) και βλάστηση, μία φροντισμένη διαδρομή που δεν είδαμε ούτε ένα πλαστικό ή κάποιο σκουπίδι κάτω. Ελπίζουμε να παραμείνει έτσι και μετά την επέλασή μας («οι βάρβαροι της καραντίνας»). Αν ξεκινήσουμε από την Ομόνοια με το αυτοκίνητο, μέσα σε λιγότερα από 15’ μπορούμε να βρεθούμε στο πολύ όμορφο αυτό άλσος.

Είναι μέρος του Ποικίλου Όρους, του (χαμηλού) βουνού της Αττικής (452 μέτρα η πιο ψηλή κορυφή του) που εκτείνεται σε μήκος 11 χιλιομέτρων, με κατεύθυνση ΝΔ προς ΒΑ, χαράσσοντας το φυσικό όριο ανάμεσα στο Λεκανοπέδιο Αττικής και το Θριάσιο Πεδίο. Καλύπτει δήμους όπως το Χαϊδάρι, Περιστέρι, Πετρούπολη και Καματερό, ένας πνεύμονας οξυγόνου για τη Δυτική Αττική, παρά τις βίαιες παρεμβάσεις που είχε δεχτεί κατά το παρελθόν (νταμάρια-λατομεία, μικρές παράνομες χωματερές, αυθαίρετα κτίσματα).

Μία εικόνα που κάνει εντύπωση είναι το πλήθος ανθρώπων που διασχίζει την τεράστια γέφυρα τρένου της ΕΡΓΟΣΕ, μία γέφυρα που τρυπάει και ενώνει το Όρος Αιγάλεω με το Ποικίλο Όρος, με τη Λεωφόρο Αθηνών να περνάει από κάτω της. Η εικόνα από ψηλά μπορεί να είναι εντυπωσιακή, να έχει μέρος της Αθήνας «στο πιάτο σου» και το Instagram να «παίρνει φωτιά», αλλά δεν είναι ότι πιο ασφαλές και συμβουλεύουμε να την αποφύγετε. Πρέπει να γνωρίζουμε πως η γέφυρα λειτουργεί κανονικά και τη διασχίζει με συνεχή δρομολόγια η εμπορική αμαξοστοιχία Νέο Ικόνιο – Θριάσιο, με κοντέινερ από το λιμάνι του Περάματος. Αν θέλετε να νιώσετε σαν ήρωες της ταινίας «Στάσου Πλάι Μου», υπάρχουν και άλλες γέφυρες σε όλη την Ελλάδα.

Αν, από την άλλη, θέλετε να μάθετε τα μυστικά της περιοχής, υπάρχει ένα υπόγειο πέρασμα κάτω από την Λεωφόρο Αθηνών που ενώνει το Ποικίλο Όρος με το Όρος Αιγάλεω. Δεν διατρέχετε κανένα κίνδυνο αν επιχειρήσετε να το διασχίσετε, αν και μάλλον δεν θα αποφύγετε να βρέξετε τα παπούτσια σας σε κάποια σημεία. Σας αφήνουμε να το ανακαλύψετε μόνοι σας.