Scoop: Στο παρασκήνιο μιας συνέντευξης - βόμβα για τη βασιλική οικογένεια

Νέα Υόρκη, Δεκέμβριος 2010. Στο Central Park δύο άντρες κάνουν έναν περίπατο που θα μπορούσε να θεωρηθεί φαινομενικά αθώος αν δεν ήταν αυτοί που ήταν: ο δούκας της Υόρκης, πρίγκηπας Ανδρέας και ο Jeffrey Epstein. Για την ακρίβεια αν δεν ήταν αυτοί που ήταν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δηλαδή δυόμιση χρόνια μετά την πρώτη καταδίκη του Αμερικανού μεγαλοχρηματιστή για μαστροπεία ανήλικου κοριτσιού σε μια υπόθεση που θα γινόταν η πλέον πολύκροτη στα χρονικά των εγκληματικών σεξουαλικών σκανδάλων της σύγχρονης Αμερικής. Για κακή τύχη του πρίγκιπα Ανδρέα ένας παπαρατσικός φακός καιροφυλακτεί πίσω από τα δέντρα του Central Park.

Λονδίνο, Νοέμβριος 2019. Στα γραφεία του πιο έγκριτου δημοσιογραφικού οργανισμού της χώρας (αν όχι του κόσμου), στο BBC, στην πτέρυγα τoυ καθημερινού βραδινού δελτίου ειδήσεων του BBC2 επικρατεί αναβρασμός. Μια συνέντευξη με τον πρίγκιπα Ανδρέα, τον επονομαζόμενο «αγαπημένο γιο της Βασίλισσας», είναι στα σκαριά, στον απόηχο τόσο του θανάτου του Epstein το περασμένο καλοκαίρι αλλά και πρόσφατων νέων στοιχείων στην ήδη φημολογούμενη από τα μέσα της δεκαετίας εμπλοκή του στο σεξουαλικό σκάνδαλο πολύ πιο βαθιά από ό,τι οποιοδήποτε μέλος της βασιλικής οικογένειας θα τολμούσε να φοβηθεί. Η ισορροπία είναι ένα στρώμα λεπτού πάγου πάνω στο οποίο η κραταιή περσόνα του η παραγωγός Sam McAlister κάνει τα επικοινωνιακά μαγικά της στις διαπραγματεύσεις με το παλάτι και η ιστορική περσόνα του “Newsnight” Emily Maitlis ακονίζει την πένα και τα δημοσιογραφικά της ένστικτα. Μια από τις πιο διάσημες και πολυβραβευμένες συνεντεύξεις στη σύγχρονη δημοσιογραφική ιστορία μετράει ώρες πριν βγει στον αέρα – με ό, τι αυτό θα σημαίνει για όλους τους εμπλεκόμενους.  

Scoop: Η ταινία στο Netflix, το βιβλίο της Sam McAlister, το σκάνδαλο της βασιλικής οικογένειας

Το “Scoop” η βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Sam McAlister ταινία που φιγουράρει ψηλά στις νέες αφίξεις στην πλατφόρμα του Netflix μας μεταφέρει στα παρασκήνια αλλά και στον «αέρα» αυτής ακριβώς της ιστορικής συνέντευξης που τάραξε τα νερά της βασιλικής οικογένειας με τον πιο εκκωφαντικό ίσως τρόπο μετά τον θάνατο της πριγκίπισας Diana το 1997. Φιλοδοξώντας να μεταφέρει όλη την ένταση μιας δημοσιογραφικής αίθουσας, μιας ομάδας που βρίσκεται λίγο πριν αλιεύσει το πολυπόθητο «λαυράκι» η ταινία του «σεσημασμένου» από το “The Crown” Philip Martin ασχολείται αρκετά (αν και όχι πάντα αποτελεσματικά) με το δημοσιογραφικό παρασκήνιο, τις καραμπόλες του δωματίου των παραγωγών και τα δημοσιογραφικά ethics πριν ζουμάρει για τα καλά στην καθαυτή συνέντευξη του Ανδρέα (Rufus Sewell) στην Emily Meitlis (Gillian Anderson) και σε ατάκες που πέρασαν αμέσως στην ιστορία. Οι μνημειώδεις απαντήσεις του μάλλον σίγουρου για τις εποικοινωνιακές του δεξιότητες πρίγκηπα Ανδρέα στις κατηγορίες για την αθέμιτη σεξουαλική εμπλοκή του με την ανήλικη Virginia Giuffraie (με την οποία λίγα χρόνια μετά το 2022 αναγκάστηκε να έρθει σε εξωδικαστικό συμβιβασμό για να μην προχωρήσει η αγωγή της σε βάρος του), μεταξύ άλλων για την περίφημη «ανικανότητα του για εφίδρωση» λόγω κάποιου αόριστου συνδρόμου που κληρονόμησε στον πόλεμο των Φώκλαντ, αποτελούν την αιχμή της κορύφωσης της ταινίας του Martin και μεταφέρονται αυτούσιες, αρθρωμένες από έναν εκπληκτικό και εντυωπσιακά μεταμορφωμένο Rufus Sewell (η ερμηνεία του οποίου αποτελεί και το μεγαλύτερο ίσως ατού της ταινίας). Σημαντικά κομμάτια της συνέντευξης, ιδίως κάποια σκληρά «στριμώγματα» της Meiltis, μένουν απ’ έξω, η ερμηνεία της αγαπημένης Gillian Anderson μοιάζει κι αυτή να στριμώχνεται μερικές φορές σε αδιόαρατα σχοινιά που την περιορίζουν ανεξήγητα, στο τέλος ωστόσο η αλήθεια της ιστορίας επιστρέφει και είναι αποστομωτική: «Νομίζω ότι πήγε καλά ε;» λέει ο Ανδρέας αφού τα φώτα σβήσουν και έχει μόλις δηλώσει ότι μετανιώνει για την παραμονή του στο σπίτι του καταδικασμένου Epstein το 2010 «απλώς γιατί έτσι βόλευε τότε» γιατί «αυτό δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνει ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας». Τα ήδη κραταιά τότε social media είναι φυσικά έτοιμα να πέσουν πάνω του – μια από τις περιπτώσεις εκείνες που μάλλον μπορεί να ειπωθεί ότι δεν είχαν και άδικο.

Αυτό είναι και όλο το ζουμί του επιχειρήματος του “Scoop” -μιας ταινίας που σίγουρα δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά καταφέρνει να εγγραφεί αξιοπρεπώς στα μητρώα των δημοσιογραφικών biopics. Ο Philip Martin καταφέρνει να διατυπώσει απλά, ξεκάθαρα και εύγλωττα σε μια ταινία μόλις 100 λεπτών αυτό που προσπαθούσε να υπονοήσει σε  έξι σεζόν «Στέμματος»: ότι ανεξαρτήτως πολιτικής και ιδεολογικής στάσης απέναντι στο ζήτημα της επιβίωσης της μοναρχίας ως πολιτεύματος το μεγάλο πρόβλημα που έχει αντιμετωπίζει η βασιλική οικογένεια τα τελευταία πενήντα τουλάχιστον χρόνια είναι η ολοένα και μεγαλύτερη αποσύνδεση της ίδιας αλλά και όσων την πλαισιώνουν από όσα συμβαίνουν την «πραγματική» κοινωνία, από το τι μπορεί να τη γοητεύσει και τι μπορεί να την προκαλέσει. Από το πώς εξελίσσεται η ενημέρωση, ο Τύπος και μαζί του οι άνθρωποι. Από το την πραγματική δύναμη της τεχνολογίας επάνω σε όλους σε μια εποχή που όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο του διαδικτύου. O βασιλιάς είναι γυμνός – μεταφορικά και κυριολεκτικά.