Νine Perfect Strangers: Γιατί απογοητεύει η Nicole Kidman

H σειρά του δικτύoυ Hulu “Νine Perfect Strangers” αποδεικνύει κάτι που ξέραμε και δεν ομολογούσαμε: η Nicole Kidman μπορεί να διαλύσει ακόμα και το πιο ενδιαφέρον καστ. Εδώ περιφέρεται αψεγάδιαστη σαν πορσελάνινη κούκλα τινάζοντας στον αέρα την παραγωγή του θρυλικού, αλλά άνισου, David E. Kelley: ο σκηνοθέτης Jonathan Levine (“Rush”) δεν καταφέρνει ούτε καν να την πείσει να μιλάει με ρωσική προφορά και όχι με την προφορά του Σίδνεϊ - παρότι υποδύεται μια γκουρού από τη Ρωσία, η Κidman μετά από ένα-δυο ρωσοειδή λάμδα γλιστράει στα αυτραλέζικα. Αποτυχημένη ήταν η ηθοποιία της και στη «Γκρέις του Μονακό», καθώς και στην «Αυστραλία», αλλά είχαμε αποδώσει το φιάσκο στη σκηνοθεσία.

Η ηθοποιία της Kidman δεν είναι αυτό το μοναδικό πρόβλημα του “Νine Perfect Strangers”, μια σειρά 8 επεισοδίων που μπορεί κανείς να δει σε streaming στο Amazon: πρόκειται για υπερβολικά μελοδραματικό σενάριο με δήθεν ψυχαναλυτικές πινελιές, ολίγον μυστήριο και άλλο τόσο σάτιρα της μεσοανώτερης τάξης - εύκολη υπόθεση μιας και το σκηνικό είναι ένα spa, ένα καταφύγιο αναστοχασμού κι αποτοξίνωσης για ανθρώπους που έχουν κάτι να κρύψουν και κάτι να θεραπεύσουν. Εξάλλου, τα spa με τα energy smoothies και τους χαιρετισμούς στον ήλιο, ενέχουν κάποια γελοιότητα από μόνα τους. Kαμιά φορά ενέχουν κάποια γελοιότητα και τα προβλήματα που οι πλούσιοι προσπαθούν να ξεδιαλύνουν σε κέντρα μασάζ και οργανικής διατροφής.

Εδώ η Nicole Kidman, που ψιθυρίζει συχνά -οι ψιθυρισμοί περνιούνται για διακριτική ηθοποιία- δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να ψιθυρίζει. Υποπτευόμαστε κάποιο σατανικό παιχνίδι, κάποιο πείραμα σαν εκείνο με το ποντίκι στον λαβύρινθο με τη Μάσα (Kidman) στον ρόλο τρελού επιστήμονα. Τη βλέπουμε να χειρίζεται όλους τους «καλεσμένους» που μοιάζουν παγιδευμένοι σαν χαρακτήρες σε έργο της Άγκαθα Κρίστι: μερικοί είναι χαριτωμένοι, όπως η Melissa McCarthy στον ρόλο μιας συγγραφέως ρομαντικών μυθιστορημάτων, ενώ άλλοι είναι αντιπαθητικοί, όπως η Regina Hall στον ρόλο μιας γυναίκας με βίαια ξεσπάσματα θυμού. Η Μάσα τους προτείνει, και εφαρμόζει ένα πρόγραμμα new-age με σκοπό την πνευματική, ψυχική και σωματική τους κάθαρση· τους υποβάλλει σε στερήσεις και τους παρατηρεί - διασχίζοντας τον χώρο με μια μακριά κελεμπία, ανέκφραστη ακόμα και σε σκηνή όπου κλαίει. Διότι, σαν να μην έφταναν οι εννέα τέλειοι ξένοι, προστίθενται στο σενάριο τα προβλήματα της Μάσα και των συνεργατών της με τους οποίους διατηρεί σχέσεις εξουσίας με πολλά διφορούμενα και σκοτεινά σημεία από το παρελθόν.

Ο David E. Kelley (σεναριογράφος μεγάλων επιτυχιών· ποια να πρωτοθυμηθούμε από την εποχή του “L.A. Law” μέχρι το “Boston Legal”;) και ο αρκετά νεότερος βρετανός John-Henry Butterworth (“Ford v Ferrari”) διασκεύασαν το ομότιτλο βιβλίο της Liane Moriarty με την εξυπνάδα που τους διακρίνει: μια-δυο από τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη του ανσάμπλ είναι από τις πιο επιτυχημένες τους στιγμές -π.χ. η χημεία του Βοbby Cannavale και της McCarthy είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καθώς κλιμακώνεται-ενώ η επιλογή του Michael Shannon στον ρόλο ενός πατέρα που έχει χάσει τον γιό του σώζει πολλές σκηνές από βαριά πλήξη. Ο Shannon τους επισκιάζει όλους, ίσως επειδή ο χαρακτήρας του είναι ο πιο «ανθρώπινος» σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν χάσει την ανθρωπιά τους ή που δεν την είχαν ποτέ. Το αποτέλεσμα μοιάζει κλινικό· η αντισηψία εντείνεται από τη φωτογραφία του Yves Belanger που εδώ τεμπελιάζει ενώ στα «Αιχμηρά αντικείμενα» είχε κέφι - με το δίκιο του: άλλο να φωτογραφίζεις την Amy Adams, άλλο τη Nicole Kidman. H σειρά σέρνεται· ο ρυθμός είναι βραδύς· και παρότι αγγίζει μεγάλα ζητήματα όπως η απώλεια, η αυτοκτονία, το ψυχικό τραύμα, δεν καταφέρνει κανένα συγκινησιακό αντίκτυπο. Oι καλύτερες σειρές του Hulu φαίνεται πως θα παραμείνουν για πολύ καιρό το “Homeland” και το “How I Met Your Mother”.