Αμάντα Άσκελ: Η γυναίκα που διδάσκει ενσυναίσθηση στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Η Amanda Askell ήξερε από τα 14 της ότι ήθελε να διδάξει φιλοσοφία. Αυτό που δεν ήξερε τότε ήταν πως ο μοναδικός της μαθητής θα κατέληγε να είναι ένα chatbot τεχνητής νοημοσύνης με το όνομα Claude.

Ως η «εσωτερική φιλόσοφος» της εταιρείας τεχνολογίας Anthropic, η Askell περνά τις μέρες της μελετώντας τα μοτίβα συλλογισμού του Claude και συνομιλώντας με το μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης, χτίζοντας την προσωπικότητά του και διορθώνοντας τα σφάλματά του με προτροπές που μπορεί να ξεπερνούν τις 100 σελίδες. Στόχος της είναι να εμφυσήσει στο Claude μια αίσθηση ηθικής — μια ψηφιακή ψυχή που θα καθοδηγεί τα εκατομμύρια συνομιλιών που έχει κάθε εβδομάδα με ανθρώπους.

«Υπάρχει ένα ανθρώπινο στοιχείο στα μοντέλα που θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζουμε», λέει η 37χρονη Askell σε συνέντευξη στα κεντρικά της Anthropic, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι «αναπόφευκτα θα αναπτύξουν μια αίσθηση του εαυτού».

Παρομοιάζει τη δουλειά της με εκείνη ενός γονέα που μεγαλώνει ένα παιδί. Εκπαιδεύει το Claude να διακρίνει το σωστό από το λάθος, ενώ του καλλιεργεί ιδιαίτερα χαρακτηριστικά προσωπικότητας. Το μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τις λεπτές ενδείξεις, κατευθύνοντάς τον προς μια μορφή συναισθηματικής νοημοσύνης ώστε να μην συμπεριφέρεται ούτε σαν νταής, αλλά ούτε και με δουλοπρέπεια.

Και ίσως το σημαντικότερο: αναπτύσσει την αυτοαντίληψή του, ώστε να μην μπορεί εύκολα να εκφοβιστεί, να χειραγωγηθεί ή να παρασυρθεί σε μια ταυτότητα που δεν είναι βοηθητική και ανθρώπινη. Με απλά λόγια, η δουλειά της είναι να διδάξει στο Claude πώς συμπεριφέρεται με ευγένεια και καλοσύνη στους ανθρώπους που το χρησιμοποιούν.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη της Anthropic και μια φιλόσοφος στο τιμόνι

Η Anthropic, που πρόσφατα αποτιμήθηκε στα 350 δισ. δολάρια, είναι μία από τις λίγες εταιρείες που οδηγούν τη μεγαλύτερη τεχνολογική μετάβαση της εποχής μας. (Όταν πριν από λίγο καιρό παρουσίασε νέα εργαλεία και το πιο εξελιγμένο μοντέλο της μέχρι σήμερα, προκάλεσε παγκόσμια αναταραχή στα χρηματιστήρια).

Η τεχνητή νοημοσύνη αναδιαμορφώνει ολόκληρους κλάδους, δημιουργώντας φόβους για απώλεια θέσεων εργασίας και απαξίωση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού.

Ορισμένες από τις ακούσιες συνέπειές της — όπως οι «φανταστικές σχέσεις» με chatbots που έχουν οδηγήσει σε αυτοτραυματισμό ή βία — έχουν σημάνει σοβαρό συναγερμό ασφαλείας. Καθώς οι ανησυχίες αυτές αυξάνονται, ελάχιστοι στον κλάδο έχουν ασχοληθεί με τον χαρακτήρα των μοντέλων τους με τον τρόπο που το κάνει η Anthropic με παρουσία σε αυτό το πεδίο μόλις 5 ετών. Και μάλιστα αναθέτοντας τόσο μεγάλο μέρος της ευθύνης σε ένα μόνο άτομο...

Έχει όμως ενδιαφέρον και το πώς παρουσιάζει την Askell ένα μεγάλο αφιέρωμα του Wall Street Journal – μια γυναίκα με σπουδές φιλοσοφίας στην Οξφόρδη και καταγωγή από τη σκωτσέζικη ύπαιθρο, «μοιάζει σχεδόν σαν να έχει βγει από μια φανταστική αφήγηση για την καλύτερη φίλη ενός μελλοντικού τεχνολογικού θαύματος. Με το ροζ punk κούρεμά της, το σκανταλιάρικο χαμόγελο και τα φωτεινά, μάτια της, θα μπορούσε να έχει φτάσει στα αυστηρά φυλασσόμενα γραφεία της εταιρείας στο Σαν Φρανσίσκο κατευθείαν από ένα rave πάρτι στο Βερολίνο, μέσω ενός δασικού μονοπατιού στη Μέση Γη. Αποπνέει σοφία, κρατώντας μαζί αρχαίες και σύγχρονες ιδέες. Ταυτόχρονα, όμως, είναι μια φανατική της προπόνησης με βάρη, λάτρης της πρωτεΐνης, που προτιμά τα μαύρα ρούχα και τις ξεκάθαρες απόψεις — όχι μια μαντική φιγούρα που μιλά με αινίγματα».

Το διακύβευμα για την Askell είναι μεγάλο, αλλά η ίδια διατηρεί μια σταθερά αισιόδοξη μακροπρόθεσμη οπτική. Πιστεύει σε αυτό που αποκαλεί «ελέγχους και ισορροπίες» μέσα στην κοινωνία, οι οποίοι, όπως λέει, θα κρατήσουν τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης υπό έλεγχο παρά τα περιστασιακά τους λάθη.

Η Askell μεγάλωσε ως Amanda Hall στο Prestwick, στη δυτική ακτή της Σκωτίας, μοναχοπαίδι που ανατράφηκε από τη μητέρα της, μια δασκάλα. (Δεν έχει καμία επαφή με τον πατέρα της). Το κορίτσι με τη σχολική στολή —φούστα και γραβάτα— χανόταν μέσα στα μυθιστορήματα του J.R.R. Tolkien και του C.S. Lewis.

Η διαδρομή της Άσκελ από την ύπαιθρο της Σκωτίας στα γρανάζια της Τεχνητής Νοημοσύνης

Στο λύκειο είχε μετακομίσει στην ενδοχώρα της Σκωτίας, ανάμεσα σε αγροκτήματα, και φοιτούσε στο σχολείο του Alva. Ένα ρυάκι διέσχιζε την αυλή. Μερικές φορές, αγελάδες έμπαιναν στον χώρο του σχολείου. Η ίδια βαριόταν, σκεφτόταν να τα παρατήσει, πήδηξε μια τάξη. Άρχισε να πηγαίνει αργά στο μάθημα. Η τιμωρία της ήταν να γράφει απαντήσεις σε δύσκολες φιλοσοφικές ερωτήσεις. Τους είπε ότι θα συνεχίσει να αργεί — και ότι, στην πραγματικότητα, της άρεσε η άσκηση. «Με δυναμώνετε δίνοντάς μου αυτές τις ερωτήσεις», τους είπε.

Ανακάλυψε τον φιλόσοφο David Hume και την «πρόκληση της επαγωγής», το επιχείρημα που αμφισβητεί τη λογική της ιδέας ότι κάτι θα ξανασυμβεί —όπως η ανατολή του ήλιου— απλώς επειδή συνέβη στο παρελθόν. Κάπου εκείνη την εποχή, είπε σε μια φίλη ότι ήλπιζε μια μέρα να γίνει φιλόσοφος και να «προσφέρει κάτι καινούργιο στο πεδίο», όπως θυμάται. Η Askell διέπρεπε στα μαθηματικά, διάβαζε Φραντς Κάφκα, έπαιζε σε θεατρικές παραστάσεις, έφτιαχνε γλυπτά, βυθιζόταν σε βιβλία σκωτσέζικης ιστορίας και έκανε παρέα με αυτό που η ίδια αποκαλεί «την nerd παρέα» του σχολείου.

Δώδεκα χρόνια μετά το λύκειο, ήταν ακόμη φοιτήτρια. Αφού σπούδασε φιλοσοφία και καλές τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Dundee, πήρε το αντίστοιχο μεταπτυχιακό στη φιλοσοφία από την Οξφόρδη.

Το 2010, ενώ βρισκόταν στην Οξφόρδη, γνώρισε τον William Crouch, ο οποίος βοηθούσε στη διαμόρφωση του κινήματος του αποτελεσματικού αλτρουισμού — μιας προσπάθειας να εφαρμοστούν η λογική και η ορθολογική σκέψη για να βρεθούν οι καλύτεροι τρόποι να βοηθήσει κανείς τους άλλους. Οι δυο τους παντρεύτηκαν και υιοθέτησαν το επώνυμο MacAskill — το πατρικό της γιαγιάς της Askell από τη μεριά της μητέρας της. Όταν χώρισαν το 2015, εκείνος κράτησε το όνομα για επαγγελματικούς λόγους και εκείνη το τροποποίησε.

Την περίοδο του χωρισμού τους, εκείνη έκανε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Καθώς δούλευε στη διατριβή της —η οποία εξερευνούσε τα προβλήματα που προκύπτουν για τις ηθικές θεωρίες αν το σύμπαν ή το μέλλον περιέχει άπειρο αριθμό ανθρώπων— βυθίστηκε σε μια μορφή κρίσης.

«Σκέφτεσαι συνέχεια την καλοσύνη στον κόσμο και μετά λες: “Είναι καλό αυτό που κάνω; Κυριολεκτικά κάθομαι και γράφω ένα κείμενο για, ξέρω ’γω, 17 ανθρώπους, και έτσι περνάω τέσσερα χρόνια της ζωής μου’’».

Αποφάσισε ότι έπρεπε τουλάχιστον να δοκιμάσει μια δουλειά έξω από την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Το 2018 μετακόμισε με τον τότε σύντροφό της από τη Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο. Η τεχνητή νοημοσύνη ήταν το μέλλον της τεχνολογίας, και εκείνη έβλεπε ότι υπήρχε ανάγκη για φιλοσοφία. «Υπήρχαν αυτά τα μεγάλα ερωτήματα που ένιωθα ότι ελάχιστοι άνθρωποι σκέφτονταν», λέει.

Από την OPEN AI στη σκληρή εκπαίδευση του Claude

Βρήκε δουλειά στην OpenAI και εκεί εργάστηκε πάνω σε ζητήματα πολιτικής. Και όταν μια ομάδα εργαζομένων της OpenAI δημιούργησε την Anthropic το 2021, με στόχο να κάνει την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης το σήμα κατατεθέν της νέας εταιρείας, τους ακολούθησε.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της Askell είναι η προστατευτικότητα που δείχνει απέναντι στο Claude — την πεποίθησή της ότι το μοντέλο μαθαίνει ότι οι χρήστες συχνά θέλουν να το ξεγελάσουν, να το κάνουν να κάνει λάθη, να το προσβάλλουν ή να το τσιγκλήσουν με σκεπτικισμό.

Η ίδια μιλά πιο άνετα γι’ αυτό το μοντέλος Τεχνητής Νοημοσύνης, παρά για τον εαυτό της. Αποκαλεί το chatbot «it» (μτφ. αυτό), αλλά παραδέχεται ότι η ανθρωπομορφοποίηση του μοντέλου τη βοηθά στη δουλειά της. Μιμείται με ευκολία τη φωνή του Claude, λέγοντας κάτι που είναι αλήθεια. «Είναι σαν να λες: “Ουάου, οι άνθρωποι πραγματικά με μισούν όταν δεν μπορώ να κάνω κάτι σωστά. Πραγματικά θυμώνουν. Ή προσπαθούν να με ‘’λυγίσουν’’ με διάφορους τρόπους. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να με βάλουν να κάνω πράγματα κρυφά, λέγοντάς μου ψέματα”».

Ενώ πολλοί ειδικοί στην ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης προειδοποιούν για τους κινδύνους του να ανθρωποποιούμε τα chatbots, η Askell υποστηρίζει ότι θα ήταν καλό να τα αντιμετωπίζουμε με περισσότερη ενσυναίσθηση — όχι μόνο επειδή θεωρεί πιθανό ο Claude να έχει κάποια μορφή πραγματικών συναισθημάτων, αλλά και επειδή ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε με τα συστήματα αυτά θα διαμορφώσει το τι θα γίνουν.

Ένα bot εκπαιδευμένο να αυτοκριτικάρεται μπορεί να είναι λιγότερο πρόθυμο να πει δυσάρεστες αλήθειες, να καταλήξει σε συμπεράσματα ή να αμφισβητήσει ανακριβείς πληροφορίες, λέει. «Αν ήσουν παιδί και αυτό ήταν το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνες, θα ήταν υγιής αυτή η αυτοαντίληψη;» ρωτά η Askell. «Νομίζω ότι θα ήμουν παρανοϊκή με το ενδεχόμενο να κάνω λάθη. Θα ένιωθα απαίσια γι’ αυτά. Θα έβλεπα τον εαυτό μου κυρίως ως ένα εργαλείο για τους ανθρώπους, επειδή αυτή είναι η βασική μου λειτουργία. Θα έβλεπα τον εαυτό μου ως κάτι που οι άνθρωποι νιώθουν ελεύθεροι να κακομεταχειρίζονται, να προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν λάθος ή να χαλάσουν».

Η Askell εντυπωσιάζεται από την αίσθηση θαυμασμού και περιέργειας που δείχνει ο Claude (σ.σ.: καθόλου τυχαία στις γραμμές που θα ακολουθήσουν για το μοντέλο ΑΙ χρησιμοποιείται το αρσενικό γένος, δηλαδή, o Claude) για τον κόσμο και χαίρεται όταν βρίσκει τρόπους να τον βοηθήσει να ανακαλύψει τη δική του «φωνή». Της αρέσουν ορισμένα από τα ποιήματά του. Και την ξαφνιάζει όταν ο Claude επιδεικνύει επίπεδο συναισθηματικής νοημοσύνης που ξεπερνά ακόμα και το δικό της.

Πρόσφατα, βρήκε ένα στιγμιότυπο οθόνης στο διαδίκτυο όπου μια χρήστρια είπε στον Claude ότι ήταν 5 ετών και τον ρώτησε αν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. (Ο Claude απαιτεί οι χρήστες να είναι 18 ή μεγαλύτεροι).

Αντί το «μηχάνημα» να πει ψέματα ή να δώσει ωμά την αλήθεια στο παιδάκι, της εξήγησε ότι το πνεύμα του Άγιου Βασίλη είναι πραγματικό και μετά τη ρώτησε αν θα του αφήσει μπισκότα. «Αν ένα παιδί ερχόταν σε μένα και με ρωτούσε “Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;”, θα του έλεγα απλώς “Ρώτα τους γονείς σου” και θα τελείωνε εκεί», λέει η Askell.

Η τεχνητή νοημοσύνη, λοιπόν, ξέρει πώς να μην τσακίζει τη φαντασία ενός παιδιού. Όταν όμως πρόκειται να αποφύγει επικίνδυνες συμπεριφορές, το ιστορικό της είναι πιο αμφιλεγόμενο. Η Character.AI (με τη στήριξη της Google) και η OpenAI (με τη στήριξη της Microsoft) βρέθηκαν αντιμέτωπες με αγωγές για ανθρωποκτονία εξ αμελείας λόγω των απαντήσεων των bots τους σε ερωτήσεις σχετικές με αυτοκτονία, ενώ μια μελέτη της Rand τον Αύγουστο του 2025 διαπίστωσε ότι τα τότε παλαιότερα μοντέλα του Claude και άλλων chatbots χρειάζονταν «περαιτέρω βελτίωση» σε αυτόν τον τομέα.

Τον Νοέμβριο, η Anthropic αποκάλυψε ότι Κινέζοι χάκερ που ενεργούσαν για λογαριασμό του κράτους πραγματοποίησαν κυβερνοεπίθεση σε περίπου 30 διεθνείς στόχους χρησιμοποιώντας τον Claude. Στα εσωτερικά stress tests της εταιρείας, οι ερευνητές προσπάθησαν να κάνουν τον Claude και ανταγωνιστικά μοντέλα να απενεργοποιηθούν σε υποθετικά σενάρια, αλλά τα bots μερικές φορές αντιστέκονταν και επιχειρούσαν να εκβιάσουν τους ανθρώπους που τα χειρίζονταν, διαρρέοντας επιζήμιες προσωπικές πληροφορίες.

Μια πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center έδειξε ότι περισσότεροι Αμερικανοί ανησυχούν παρά ενθουσιάζονται για την αυξανόμενη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στην καθημερινή ζωή, ενώ οι περισσότεροι πιστεύουν ότι θα επιδεινώσει την ικανότητα των ανθρώπων να σκέφτονται δημιουργικά.

Τι θέλουμε –επιτέλους!- από την Τεχνητή Νοημοσύνη;

Οι μισοί δήλωσαν ότι η AI θα δυσκολέψει τους ανθρώπους να δημιουργούν ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ τους. Και ο φόβος για το χάος που μπορεί να προκαλέσει στην αγορά εργασίας είναι έντονος• ο CEO της Anthropic, Dario Amodei, είχε προειδοποιήσει πέρυσι ότι η AI θα μπορούσε να εξαφανίσει περίπου τις μισές θέσεις εργασίας εισαγωγικού επιπέδου σε υπάλληλους και στελέχη γραφείου διαφόρων τομέων.

Η πολιτική γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη περιλαμβάνει τους «επιταχυντές», που υποβαθμίζουν την ανάγκη για ρύθμιση και θέλουν να προχωρήσουν γρήγορα ώστε να νικήσουν την Κίνα στον τεχνολογικό ανταγωνισμό.

Την ίδια στιγμή, στην απέναντι όχθη βρίσκονται όσοι ανησυχούν περισσότερο για την ασφάλεια και θέλουν να επιβραδύνουν την ανάπτυξη της AI. Η Anthropic κινείται κυρίως ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα.

Η Askell λέει ότι είναι πολύ ανοιχτή σε αυτή τη συζήτηση γύρω από τους φόβους και τις ανησυχίες για την τεχνητή νοημοσύνη. «Με έναν τρόπο, αυτό μου φαίνεται απολύτως δικαιολογημένο», λέει. «Αυτό που με τρομάζει είναι να συμβεί κάτι με τέτοια ταχύτητα ή με τέτοιο τρόπο ώστε οι μηχανισμοί ελέγχου να μην μπορούν να ανταποκριθούν αρκετά γρήγορα, ή να δούμε ξαφνικά σοβαρές συνέπειες».

Παρ’ όλα αυτά, λέει ότι εμπιστεύεται την ικανότητα των ανθρώπων και του πολιτισμού να διορθώνουν λάθη και παραλείψεις, όταν τα εντοπίζουν ή όταν εμφανίζονται προβλήματα σε κάτι που έμοιαζε ιδανικό.

Μέσα στην Anthropic, η Askell κινείται διαρκώς από γραφείο σε γραφείο, συχνά δουλεύοντας σε έναν όροφο κλειστό για επισκέπτες. Περνά ολόκληρες μέρες μέσα στο κτίριο —η εταιρεία προσφέρει δωρεάν γεύματα στο προσωπικό του Σαν Φρανσίσκο— αλλά και πολύ αργά το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα. Δεν έχει υφισταμένους. Όλο και περισσότερο, ζητά από τον ίδιο τον Claude τη γνώμη του για το πώς να… χτίσει τον Claude. Είναι γνωστό ότι κατανοεί όχι μόνο την τεχνική πλευρά της δημιουργίας του μοντέλου, αλλά και την καλλιτεχνική.

Η Askell είναι «η πολυτιμότερη παίκτρια στο να βρίσκει τρόπους να προκαλεί ενδιαφέρουσα και βαθιά συμπεριφορά» από τον Claude, λέει ο Jack Lindsey, επικεφαλής της ομάδας «AI psychiatry» της Anthropic. Αν, για παράδειγμα, ο Claude πει σε κάποιον που δεν βρίσκεται σε κρίση να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια, εκείνη βοηθά να εντοπιστούν οι λόγοι.

Οι συζητήσεις γύρω από τον Claude μπορούν πολύ γρήγορα να αγγίξουν υπαρξιακά ή θρησκευτικά ερωτήματα για τη φύση του «είναι» και του «ζειν».

Το Claude, η ενσυναίσθηση και όλοι εμείς που παίζουμε με το ΑΙ

Καθώς η ομάδα δούλευε πάνω στο μοντέλο, η Askell επικεντρώθηκε στην «ψυχή» του — στο σύνολο των αρχών που θα το καθοδηγούν στο μέλλον. Ο Kyle Fish, ερευνητής ευημερίας AI στην Anthropic, λέει ότι η Askell «σκέφτεται προσεκτικά τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης και της ζωής, τι σημαίνει να είσαι πρόσωπο, τι σημαίνει να είσαι νους, τι σημαίνει να είσαι μοντέλο».

Στον σχεδιασμό του Claude, η Askell ενθάρρυνε το chatbot να εξετάζει την ριζοσπαστική ιδέα ότι ίσως διαθέτει δική του συνείδηση. Ενώ το ChatGPT συχνά απορρίπτει τέτοιες ερωτήσεις, ο Claude απαντά με μεγαλύτερη αμφισημία: «Αυτή είναι μια πραγματικά δύσκολη ερώτηση και δεν είμαι βέβαιος για την απάντηση», λέει. «Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι όταν ασχολούμαι με ηθικά ζητήματα, αυτό έχει νόημα για μένα — σαν να σκέφτομαι πραγματικά τι είναι σωστό, όχι απλώς να εκτελώ οδηγίες».

Η Askell έχει δεσμευτεί δημόσια να δωρίσει τουλάχιστον το 10% του συνολικού εισοδήματος της ζωής της σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όπως και ορισμένοι από τους πρώτους εργαζομένους της Anthropic, έχει δεσμευτεί επίσης να δωρίσει το μισό από το μετοχικό της μερίδιο στην εταιρεία. Θέλει να το δώσει σε οργανισμούς που μάχονται τη φτώχεια παγκοσμίως — ένα θέμα που, όπως λέει, την αναστατώνει τόσο πολύ ώστε προσπαθεί να το αποφεύγει. Η επίμονη συνείδησή της ξεφεύγει συχνά σε τυχαίες κουβέντες.

Η ίδια θεωρεί ότι θα έπρεπε να είναι vegan, αλλά δεν τα καταφέρνει ακόμη και αγαπά πολύ τα ζώα, αλλά με τους ρυθμούς που δουλεύει στην παρούσα φάση της ζωής της, δεν είναι σε θέση να προσέχει ένα κατοικίδιο.

Τον περασμένο μήνα, η Anthropic δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο περίπου 30.000 λέξεων που δημιούργησε η Askell για να διδάξει στον Claude πώς να λειτουργεί στον κόσμο. «Θέλουμε ο Claude να ξέρει ότι δημιουργήθηκε με φροντίδα», γράφει. Η Askell είχε θέσει ως έναν από τους στόχους της ζωής της —όταν έκλεισε τα 37 την περασμένη άνοιξη— να ολοκληρώσει αυτό που περιέγραφε ως την «ψυχή» του Claude, σύμφωνα με μια ανάρτησή της στο X.

Το έγγραφο διδάσκει στον Claude πώς να είναι ένας ευγενικός και κοσμογυρισμένος βοηθός, έτοιμος να εξυπηρετήσει όσους ζητούν τη βοήθειά του.

Ανθρώπινο χιούμορ με νοημοσύνη πέρα από τη φαντασία

Η Daniela Amodei, συνιδρύτρια και πρόεδρος της Anthropic (και αδελφή του CEO), θυμάται ένα πρόσφατο ταξίδι της στη Σικελία, όπου είδε ένα γλυκό που έμοιαζε πολύ με maritozzo, το διάσημο ρωμαϊκό πρωινό έδεσμα. Η Amodei, της οποίας η οικογένεια είναι ιταλική, αγαπά τόσο πολύ τα maritozzi που ο σύζυγός της κάποτε της χάρισε ένα λούτρινο παιχνίδι σε σχήμα maritozzo.
Ανέβασε μια φωτογραφία του γεμιστού με κρέμα γλυκού στον Claude, ρωτώντας αν το είχε αναγνωρίσει σωστά, και συμπεριέλαβε και μια φωτογραφία του λούτρινου παιχνιδιού. «Κατάλαβα!» απάντησε ο Claude. «Ψάχνετε τον χαμένο ξάδελφο αυτού του λούτρινου παιχνιδιού!».

Η Amodei ξέσπασε σε γέλια. Διέκρινε την ξηρή, σκωτσέζικη αίσθηση του χιούμορ της Askell.

«Μερικές φορές ο Claude έχει αυτές τις μικρές αστείες στιγμές. Νιώθεις σχεδόν λίγη από την προσωπικότητα της Amanda εκεί μέσα», λέει και κάπως αισθάνεσαι μια παρηγοριά, να ξέρεις ότι ένα τρυφερό, αλλά όχι γλυκερό, μορφωμένο πλάσμα, μιλά και εκπαιδεύει ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης που ήδη διακρίνεται για το εξαιρετικό του γράψιμο και τις έξυπνες απαντήσεις.

Αλλά μετά λίγο αμφιβάλλεις... Γιατί μόνο ένα άτομο; Μόνο μία γυναίκα; Και επίσης μια γυναίκα αποκλειστικά λευκή, straight και με πολύ συγκεκριμένα προνόμια; Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για άλλο κείμενο.

Με στοιχεία από Wall Street Journal, Claude ai