Road trip στην άγρια Αμερική: 13 μέρες από το Γέλοουστοουν μέχρι τα σύνορα του Καναδά

Βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο, φορώντας οριακά χειμερινά ρούχα. Εκεί ξεκίνησε το μακρινό μας ταξίδι στην άγρια Αμερική. Από το Ντένβερ του Κολοράντο μέχρι τα σύνορα του Καναδά, ταξιδέψαμε στα εθνικά πάρκα για να γνωρίσουμε από κοντά φύση και ζώα που ίσως να μην ξαναδούμε ποτέ.

13 μέρες. 3 πολιτείες. 3 εθνικά πάρκα. 50 ώρες οδήγησης. Πολύ φαστ φουντ. Καουμπόικες μπότες και καπέλα. Πολλά ζώα και ατελείωτη φύση. Αυτές θα μπορούσαν να είναι οι επικεφαλίδες ενός road trip που, όπως μας είπαν πολλοί ντόπιοι, είναι ένα ταξίδι ζωής ακόμη και για όσους μένουν εκεί.

Πρώτη στάση το Ουαϊόμινγκ και συγκεκριμένα το Τζάκσον Χόουλ. Μαγαζιά με δερμάτινα και καουμπόικες μπότες, το Ροντέο του Τζάκσον Χόουλ, αλλά και το Εθνικό Πάρκο Γκραντ Τίτον, που στην καρδιά του βρίσκεις τη λίμνη Τζένι, μία από τις πιο διάσημες και πολυσύχναστες λίμνες των ΗΠΑ, και αμέτρητα μονοπάτια για πεζοπορία.

Μπαίνοντας στο Γκραντ Τίτον και ακολουθώντας κάποιο απ’ αυτά τα μονοπάτια, θα συναντήσεις πολλές πινακίδες που προειδοποιούν ότι στην περιοχή κυκλοφορούν αρκούδες και πως πρέπει να έχεις μαζί σου ειδικό σπρέι.

Τρεις μέρες στην πολιτεία του Γουαϊόμινγκ και το road trip συνεχίστηκε προς τον προορισμό που ήταν και ο βασικός λόγος αυτού του ταξιδιού: το Γέλοουστοουν. Το πάρκο που αγαπήσαμε μέσα από την ομώνυμη σειρά του Netflix, ένα εθνικό πάρκο-πρότυπο για όλα τα υπόλοιπα, με περισσότερα από 10.000 υδροθερμικά φαινόμενα.

Βίσονες, ελάφια, εναλλαγές θερμοκρασίας και τοπίου κάθε τόσο. Και, για τρεις ολόκληρες μέρες, ένα ελάφι έξω από την πόρτα μας. Λίγο πιο τουριστικό απ’ ό,τι το περιμέναμε, αλλά και πάλι… μαγικό.

Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ ήταν στο τέλος η μεγάλη έκπληξη του ταξιδιού. Είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς εθνικούς δρυμούς των ΗΠΑ στη βόρεια Μοντάνα και εκτείνεται ακριβώς πάνω στα σύνορα με τον Καναδά.

Ένα μαγικό τοπίο, μια πεζοπορία 8 χιλιομέτρων που σε οδηγούσε σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς καταρράκτες. Βουτιές στη λίμνη Ρέντροκ, στην πανέμορφη κοιλάδα Μένι Γκλέισιερ, στο βορειοανατολικό τμήμα του πάρκου, με το νερό της –στο πιο πράσινο χρώμα που έχω δει– να φτάνει μόλις τους 3 βαθμούς. Εδώ είδαμε και αρκούδες γκρίζλι – και είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει. Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Last but not least: Μπόζμαν Σίτι. Με τους εξαιρετικά ευγενικούς ανθρώπους, το Crystal Bar, φημισμένο ιστορικό dive bar της περιοχής, το οποίο άνοιξε τις πόρτες του το 1933, αμέσως μετά τη λήξη της Ποτοαπαγόρευσης, και τα Chevrolet με τις καρότσες, που, αν τα δεις, σίγουρα θα θες να τα αγοράσεις και να τα πάρεις μαζί σου!

Ένα ταξίδι ζωής, που οριακά ξεπέρασε εκείνο που είχα κάνει στον Βόρειο Πόλο. Μια ζωντανή απόδειξη πως, αν είναι να ξοδέψεις χρήματα, αξίζει να τα ξοδέψεις σε ωραίους προορισμούς, σε εμπειρίες που δεν επαναλαμβάνονται και σε εικόνες που θα κουβαλάς μαζί σου για πάντα.

Γιατί, τελικά, από ένα τέτοιο road trip δεν επιστρέφεις απλώς με χιλιάδες φωτογραφίες στο κινητό. Επιστρέφεις με τη μυρωδιά του δάσους, τους ήχους της άγριας φύσης κι εκείνη τη μοναδική αίσθηση ότι, έστω και για λίγες μέρες, βρέθηκες πραγματικά πολύ κοντά σ’ έναν κόσμο που δεν έχει φτιαχτεί μόνο για εμάς – κι ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο μαγικός.