Καλοκαιρινό road trip στη Βόρεια Εύβοια

Δεν χρειάζεται πλοίο για να πας στην Εύβοια. Δεν υποφέρει από υπερτουρισμό. Παραμένει προσιτή, αυθεντική και, ευτυχώς, έχει καταφέρει να κρατήσει τον χαρακτήρα της. Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας κρύβει ακόμη παρθένα τοπία, αμέτρητες επιλογές και μια αίσθηση παλιάς Ελλάδας που σπάνια συναντάς πια.

Ίσως γιατί δεν είναι το κλασικό «νησί των διακοπών» στη συνείδηση των περισσότερων. Σίγουρα γιατί είναι τόσο μεγάλη, ώστε ο τουρισμός να διαχέεται σε πολλές, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές. Αλλά και επειδή η γεωμορφολογία της δεν ευνόησε ποτέ τον μαζικό τουρισμό. Βουνά, φαράγγια και δρόμοι με αμέτρητες στροφές κάνουν τις αποστάσεις να μοιάζουν μεγαλύτερες απ' όσο δείχνει ο χάρτης. Η Εύβοια δεν αναπτύχθηκε ποτέ με τη λογική των μεγάλων resorts. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, στηρίχθηκε σε οικογενειακά καταλύματα, μικρά ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και παραδοσιακές ταβέρνες, δίπλα στο κύμα ή στην πλατεία του χωριού.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της, όμως, είναι η ποικιλομορφία της. Η βόρεια πλευρά θυμίζει Πήλιο, η νότια έχει άρωμα Κυκλάδων, ενώ η δυτική, που βρέχεται από τον Ευβοϊκό, δεν μοιάζει σχεδόν καθόλου με την ανατολική, που αντικρίζει το Αιγαίο. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να γνωρίσεις την Εύβοια. Μπορεί να επιστρέφεις κάθε καλοκαίρι στα ίδια αγαπημένα μέρη — ειδικά αν, όπως εγώ, μεγάλωσες στη Χαλκίδα. Κάποια στιγμή, όμως, έρχεται ο πειρασμός να αφήσεις τα γνώριμα και να τη διασχίσεις απ’ άκρη σ’ άκρη.

Μιλήσαμε με ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο νησί και τους ζητήσαμε να μας αποκαλύψουν τις δικές τους αγαπημένες διαδρομές και τα μικρά μυστικά του τόπου. Όχι μόνο τα γνωστά αξιοθέατα, αλλά και τις παρακάμψεις που αξίζουν τον κόπο, τις λίμνες, τις παραλίες, τις ταβέρνες και όλα εκείνα τα μέρη που δύσκολα βρίσκει κανείς σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό.

Μια πρόταση για ένα καλοκαιρινό road trip που ξεκινά από τη Χαλκίδα, φτάνει μέχρι το βορειότερο άκρο της Εύβοιας και επιστρέφει από την ανατολική ακτή. Αν έχετε λίγες μόνο ημέρες στη διάθεσή σας, επιλέξτε ένα τμήμα της, μείνετε στην περιοχή και εξερευνήστε τη με την ησυχία σας. Ή ακολουθήστε ολόκληρη τη διαδρομή. Η Εύβοια είναι δίπλα μας. Και είναι από εκείνα τα μέρη που δύσκολα εξαντλούνται σε μία μόνο επίσκεψη.

Οι λίμνες του Κάκαβου: Το πιο απρόσμενο τοπίο της Εύβοιας

Το road trip ξεκινά ιδανικά νωρίς το πρωί, πριν ανέβει η θερμοκρασία του καλοκαιριού. Αφήνουμε πίσω τη Χαλκίδα και ακολουθούμε τον δρόμο προς τη βόρεια Εύβοια, με κατεύθυνση τη Λίμνη. Τα πρώτα χιλιόμετρα κυλούν ανάμεσα σε πευκοδάση, ελαιώνες και μικρούς οικισμούς, δίνοντας το στίγμα του νησιού: η διαδρομή έχει σχεδόν την ίδια σημασία με τον προορισμό.

Πρώτη στάση είναι το Προκόπι, γνωστό στους περισσότερους για τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Από εδώ, αν στρίψουμε αριστερά στον επαρχιακό δρόμο Προκοπίου-Κηρίνθου, αφήνουμε τον κεντρικό άξονα και μπαίνουμε σε μία από τις πιο απρόσμενες διαδρομές της Βόρειας Εύβοιας. Παρότι απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από τον κεντρικό δρόμο, το τοπίο αυτό παραμένει σχεδόν άγνωστο στους περισσότερους επισκέπτες.

Στις πλαγιές του όρους Καντήλι, κατεβαίνουμε προς τα χωριά Δαφνούσα και Τρουπί, όπου απλώνονται οι λίμνες του Κάκαβου. Δημιουργήθηκαν όταν τα παλιά ορυχεία λευκόλιθου εγκαταλείφθηκαν και πλημμύρισαν σταδιακά με νερό. Για δεκαετίες η περιοχή αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα εξόρυξης λευκόλιθου της Ελλάδας. Το μετάλλευμα μεταφερόταν με στενό σιδηρόδρομο μέχρι τα Κατούνια και το λιμάνι της Λίμνης, όπου φορτωνόταν σε πλοία με προορισμό την Ευρώπη.

Σήμερα οι πλημμυρισμένες στοές και τα παλιά ορυχεία έχουν μεταμορφωθεί σε λίμνες, ορισμένες από τις οποίες φτάνουν σε βάθος έως και τα 80 μέτρα. Δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι εδώ λειτουργούσε κάποτε ένα από τα σημαντικότερα μεταλλεία λευκόλιθου της Ελλάδας. Η πρώτη λίμνη που αντικρίζουμε από ψηλά είναι η Λόλα, λίγο μετά το Τρουπί. Αν θέλουμε, κατεβαίνουμε με το αυτοκίνητο μέχρι τις όχθες της. Αν συνεχίσουμε τον χωματόδρομο μέσα από τους χώρους των μεταλλείων —μερικά από τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν—, το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο απόκοσμο, θυμίζοντας σεληνιακό σκηνικό. Οι λίμνες αλλάζουν χρώμα, από τιρκουάζ και σμαραγδί μέχρι βαθύ πράσινο και καφέ, ανάλογα με το φως της ημέρας και τα πετρώματα του πυθμένα.

Αφήνοντας πίσω τις λίμνες του Κάκαβου, κατηφορίζουμε προς τον εύφορο κάμπο του Μαντουδίου, περνώντας από τα μικρά χωριά Καλύβια, Σπαθάρι και Μετόχι, αλλά και ανάμεσα σε χωράφια με ηλιοτρόπια. Ο δρόμος άας οδηγεί ξανά στον κεντρικό άξονα και, αν θέλουμε να γνωρίσουμε και το δεύτερο σύμπλεγμα λιμνών, επιστρέφουμε προς τα πίσω για λίγα χιλιόμετρα. Λίγο πριν από το Μαντούδι στρίβουμε προς Κυμάσι, το λιμάνι του Μαντουδίου. Σε έναν χωματόδρομο στα δεξιά βρίσκονται οι λίμνες του Παρασκευορέματος, που, σε αντίθεση με εκείνες του Κάκαβου, διατηρούν έναν πιο ήρεμο και φυσικό χαρακτήρα. Μία από αυτές, λένε οι ντόπιοι, έχει το σχήμα καρδιάς όταν τη δει κανείς από ψηλά.

Από την κοιλάδα του Κηρέα ως την Κρύα Βρύση

Συνεχίζοντας προς Κήρινθο, ο δρόμος ακολουθεί για αρκετά χιλιόμετρα την καταπράσινη κοιλάδα του Κηρέα, ανάμεσα σε πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Είναι μία από τις πιο όμορφες οδικές διαδρομές της βόρειας Εύβοιας και δύσκολα αντιστεκόμαστε στον πειρασμό να σταματήσουμε για λίγο στις όχθες του ποταμού. Εδώ βρισκόμαστε πλέον πιο κοντά στο Αιγαίο παρά στον Ευβοϊκό. Κάνουμε λοιπόν μια μικρή παράκαμψη προς την Αρχαία Κήρινθο, μία από τις σημαντικές πόλεις της αρχαίας Εύβοιας, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο στον «Κατάλογο των Νεών». Τα τελευταία χρόνια εκεί πραγματοποιούνται νέες ανασκαφές από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ευβοίας.

Από τον αρχαιολογικό χώρο ξεκινά ένα όμορφο μονοπάτι που οδηγεί στις εκβολές του Κηρέα, του μεγαλύτερου ποταμού της βόρειας Εύβοιας. Λίγο πριν καταλήξει στο Αιγαίο, το δέλτα του ποταμού σχηματίζει έναν ήσυχο υγρότοπο με καλαμιώνες και αβαθή νερά. Το μονοπάτι καταλήγει στη μεγάλη αμμουδερή παραλία της Κρύας Βρύσης, όπου το καλοκαίρι ανθίζουν τα προστατευόμενα λευκά κρινάκια της θάλασσας. Πίσω από την αμμουδιά απλώνεται το πλατανόδασος του ποταμού, ενώ οι εκβολές, οι μικρές λιμνούλες που σχηματίζει ο Κηρέας και οι βραχώδεις σχηματισμοί δημιουργούν ένα από τα πιο ιδιαίτερα φυσικά τοπία της βόρειας Εύβοιας. Οι τεράστιοι κορμοί των αιωνόβιων πλατανιών, σμιλεμένοι από το νερό και τον άνεμο σαν φυσικά γλυπτά, θυμίζουν περισσότερο βόρεια Ευρώπη παρά ελληνικό καλοκαίρι. Συνεχίζουμε μέχρι τη μικρή ξύλινη γέφυρα που περνά πάνω από τις εκβολές του ποταμού κι εκεί, δίπλα στον μικρό οικισμό της Κρύας Βρύσης, καθόμαστε για φαγητό στο γραφικό ταβερνάκι.

Επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο και φτάνουμε στη Στροφυλιά, όπου βρίσκεται η πρώτη μεγάλη διασταύρωση του road trip. Ο δρόμος δεξιά οδηγεί στην ανατολική Εύβοια και στο Αιγαίο. Εμείς, όμως, στρίβουμε αριστερά, προς τη Λίμνη, για να γνωρίσουμε πρώτα την πιο ήρεμη πλευρά του νησιού, εκείνη του Βόρειου Ευβοϊκού. Στην άγρια ακτογραμμή του Αιγαίου θα επιστρέψουμε λίγο αργότερα, συνεχίζοντας τον κύκλο του road trip από τον Ευβοϊκό προς το Αιγαίο.

Λίμνη, η νύμφη του Βόρειου Ευβοϊκού

Περνώντας από μικρά χωριά και ελαιώνες, φτάνουμε στη Λίμνη, τη «νύμφη του Βόρειου Ευβοϊκού». Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, στις πλαγιές του όρους Καντήλι ο Δίας και η Ήρα ερωτεύτηκαν και τελέστηκε ο θεϊκός τους γάμος. Αμφιθεατρικά χτισμένη στις πλαγιές του Καντηλίου, πάνω από τον Βόρειο Ευβοϊκό, η Λίμνη γοητεύει με την παραλιακή της περαντζάδα, τα αρχοντικά της, τις ψαροταβέρνες και την αίσθηση μιας Ελλάδας που μοιάζει ανέγγιχτη από τον χρόνο.

Πίσω από αυτή τη γαλήνια εικόνα κρύβεται μια σπουδαία ιστορία. Η Λίμνη υπήρξε σημαντικό ναυτικό και εμπορικό κέντρο, με καραβοκύρηδες και εμπόρους που ταξίδευαν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Η ναυτοσύνη της έφερε πλούτο και άνοιξε ορίζοντες, χαρίζοντας στην πόλη έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα που διακρίνεται ακόμη στα αρχοντικά της και στη σχέση των κατοίκων με τη θάλασσα. Παράλληλα, η Λίμνη είχε ενεργό συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση, προσφέροντας πλοία, πληρώματα και σημαντικές προσωπικότητες στον Αγώνα.

Από το λιμάνι της σήμερα οργανώνονται μικρές θαλάσσιες εκδρομές στον Βόρειο Ευβοϊκό, με στάσεις σε κρυφούς κολπίσκους και παραλίες που προσεγγίζονται μόνο από τη θάλασσα. Αν είμαστε τυχεροί, μπορεί να μας συνοδεύσουν δελφίνια σε ένα μέρος της διαδρομής.

Η Μονή Γαλατάκη, η αρχαιότερη μονή της Εύβοιας, με ιστορία που ξεκινά τον 10ο αιώνα, είναι χτισμένη σε υψόμετρο περίπου 110 μέτρων, στη θέση όπου, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν αρχαίο ιερό του Ποσειδώνα. Σήμερα είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, τον προστάτη των ναυτικών. Η διαδρομή μέχρι το μοναστήρι είναι από μόνη της μια εμπειρία: στους πρόποδες του όρους Καντήλι, με τη θάλασσα να απλώνεται διαρκώς στα δεξιά και το βουνό να υψώνεται επιβλητικό από πάνω. Ιδιαίτερα τις απογευματινές ώρες, το φως χαρίζει στο τοπίο μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Αν οι συνθήκες το επιτρέπουν, κατεβαίνουμε για μια βουτιά στη μικρή ήσυχη παραλία κάτω από το μοναστήρι, στους Γοργονόβραχους, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι.

Η Λίμνη φιλοξενεί επίσης το Φεστιβάλ Δάσους του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο της δράσης «Το Μέγαρο στη Βόρεια Εύβοια». Η πρωτοβουλία γεννήθηκε μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2021, με στόχο τη στήριξη της περιοχής μέσα από τον πολιτισμό. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε έναν σημαντικό θεσμό, φέρνοντας κάθε Αύγουστο και Σεπτέμβριο συναυλίες και εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου στη Λίμνη και στα γύρω χωριά.

Πριν φύγουμε από τη Λίμνη, αφιερώνουμε λίγο χρόνο και στο ολοκαίνουργιο Μουσείο Θαλάσσιας Ζωής, που στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο Μελά, στην καρδιά της πόλης. Το μουσείο δημιουργήθηκε από το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή και παρουσιάζει την πολύτιμη συλλογή του Αναστάσιου Χρηστομάνου, με περισσότερα από 2.000 θαλάσσια εκθέματα από τις ελληνικές θάλασσες. Αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για όσους θέλουν να γνωρίσουν τον θαλάσσιο πλούτο του Βόρειου Ευβοϊκού και του Αιγαίου πέρα από τις παραλίες.

Αν είμαστε εδώ τον Δεκαπενταύγουστο, θα ζήσουμε μία από τις πιο ξεχωριστές γιορτές της βόρειας Εύβοιας. Η Λίμνη τιμά την Παναγία τη Λιμνιά με ένα εντυπωσιακό θαλάσσιο δρώμενο: δεκάδες φωταγωγημένα ψαροκάικα και άλλα πλεούμενα βγαίνουν στον Βόρειο Ευβοϊκό, ενώ η αφήγηση της ιστορίας της εικόνας και της ναυτικής παράδοσης της Λίμνης ολοκληρώνει μια πραγματικά μοναδική ατμόσφαιρα.

Αν πάλι βρεθούμε εδώ ένα οποιοδήποτε καλοκαιρινό απόγευμα, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κλείσουμε τη μέρα από μια βόλτα στην παραλιακή, την ώρα που ο ήλιος δύει πίσω από τον Βόρειο Ευβοϊκό. Για φαγητό καθόμαστε στο Καρνάγιο, δίπλα στη θάλασσα, για φρέσκους ψαρομεζέδες. Για ποτό καταλήγουμε στο baroūs, που έχει και μια ωραία ιστορία. Η Κωνσταντίνα Ρούσσο είναι ένας νέος άνθρωπος που άφησε τη ζωή της στην Αθήνα και επέστρεψε στον τόπο όπου μεγάλωσε για να ξεκινήσει κάτι εντελώς διαφορετικό. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία στην εστίαση, δημιούργησε έναν χώρο που ξεχωρίζει για την αισθητική του, την ποιότητα του φαγητού και τη ζεστή ατμόσφαιρα. Κάθε γωνιά του δείχνει ότι φτιάχτηκε με προσωπική φροντίδα και αγάπη, αποδεικνύοντας πόσα μπορεί να προσφέρει ένας νέος άνθρωπος όταν αποφασίζει να επιστρέψει και να επενδύσει στον τόπο του.

Ροβιές και Ξηρόν Όρος

Λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, φτάνουμε σε ένα από τα ωραιότερα παραθαλάσσια χωριά της Β.Εύβοιας. Οι Ροβιές μοιάζει να βρίσκονται στο σημείο όπου το βουνό συναντά τη θάλασσα. Από τη μία υψώνονται οι καταπράσινες πλευρές του Τελέθριου κι από την άλλη απλώνεται ο Βόρειος Ευβοϊκός, ενώ ανάμεσά τους εκτείνεται ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς ελαιώνες της Εύβοιας. Οι αιωνόβιες ελιές χαρακτηρίζουν το τοπίο και δίνουν τις περίφημες πράσινες ελιές της περιοχής. Ο Αγροτικός Ελαιουργικός Συνεταιρισμός Ροβιών, ένας από τους παλαιότερους της Ελλάδας, εξάγει σήμερα περίπου το 80% της παραγωγής του. Τα τελευταία χρόνια, ο Στέφανος και η Μαρίνα Βαλή δημιούργησαν έναν όμορφο χώρο γευσιγνωσίας ελαιολάδου, όπου οι επισκέπτες μπορούν να γνωρίσουν από κοντά την παραγωγή και να δοκιμάσουν εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο της περιοχής.

Στο χωριό δεσπόζει ο Ενετικός Πύργος των Ροβιών, ένας μεσαιωνικός πύργος του 13ου αιώνα που θυμίζει τη μακραίωνη ιστορία της περιοχής, ενώ τα σπίτια με τις ανθισμένες αυλές, τα λεμονόδεντρα και τους μικρούς κήπους δημιουργούν την αίσθηση ενός τόπου που εξακολουθεί να ζει στους δικούς του ρυθμούς. Όσο για τη θάλασσα, βρίσκεται κυριολεκτικά στα πόδια του χωριού. Η παραλία των Ροβιών, μήκους δέκα χιλιομέτρων, με άμμο και βότσαλο, είναι από τις μεγαλύτερες και πιο όμορφες της Β. Εύβοιας. Με καταγάλανα νερά, ήσυχη ακόμα και τις μέρες του Αυγούστου. Το απόγευμα, όταν ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, είναι μαγικά να κάνεις μπάνιο στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος.

Για διαμονή διαλέγουμε το Rodi Boutique Hotel, έναν ξενώνα που ξεχωρίζει για την αισθητική του, το πλούσιο σπιτικό πρωινό και τη ζεστή ατμόσφαιρα. Από την πρώτη στιγμή που περνάς το κατώφλι νιώθεις μια ζεστή αγκαλιά. Η Βαγγελιώ Αλεξανδρίδη, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση φιλοξενίας, έχει δημιουργήσει έναν χώρο πολύ όμορφο, φροντισμένο και ανθρώπινο, συμβάλλοντας ουσιαστικά μέσα από δράσεις και πρωτοβουλίες που που οργανώνει στην ανάδειξη της περιοχής ως ποιοτικού τουριστικού προορισμού. Η ίδια μάς θυμίζει ότι μέσα σε μόλις 40 λεπτά μπορούμε να βρεθούμε στο ιστορικό μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ και, λίγο πιο πέρα, στον καταρράκτη του Δρυμώνα, όπου τα παγωμένα νερά σχηματίζουν μία από τις πιο όμορφες φυσικές γωνιές της Βόρειας Εύβοιας. Το καλοκαίρι, μάλιστα, πολλοί επιλέγουν να κάνουν μια δροσιστική βουτιά.

Από εδώ ξεκινά και το μονοπάτι για το Ξηρόν Όρος (990 μ.), μια σηματοδοτημένη και σχετικά εύκολη διαδρομή, με ανάβαση περίπου μιάμισης ώρας. Περνώντας ανάμεσα σε αρωματικά βότανα —ρίγανη, θυμάρι και φασκόμηλο— φτάνουμε στην κορυφή, όπου η θέα ανοίγει πανοραμικά 360 μοιρών, από το Αιγαίο μέχρι τον Βόρειο Ευβοϊκό.

Εδώ βλέπει κανείς κυριολεκτικά μια φύση που έχει αναγεννηθεί από τις στάχτες. Από την Κήρινθο και βορειότερα, εκεί όπου σταμάτησε η μεγάλη φωτιά του 2021, σήμερα δύσκολα φαντάζεται κανείς το μέγεθος της καταστροφής. Στη θέση του καμένου δάσους έχουν φυτρώσει χιλιάδες νεαρά πεύκα, κουμαριές, σπάρτα και σπάλαθρα, που την άνοιξη βάφουν ολόκληρες πλαγιές κίτρινες και το καλοκαίρι γεμίζουν τον τόπο με μωβ, λευκά και γαλάζια αγριολούλουδα.

Από τον καταρράκτη, σε απόσταση περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων, φτάνουμε στην Κερασιά. Εδώ θα επισκεφθούμε το Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους και το Μουσείο Απολιθωμένων Θηλαστικών, όπου εκτίθενται ευρήματα εκατομμυρίων ετών, ανάμεσά τους μαμούθ, μαχαιρόδοντες και άλλα προϊστορικά ζώα που αποκαλύπτουν το μακρινό παρελθόν της περιοχής.

Επιστρέφοντας προς τις Ροβιές, περνάμε από την Κοκκινομηλιά, ένα μικρό ορεινό χωριό σκαρφαλωμένο στις πλαγιές, που μοιάζει σχεδόν ξεχασμένο από τον χρόνο. Η Κική εξακολουθεί να κρατά ανοιχτή την παραδοσιακή ταβέρνα του χωριού και, μαζί με τους λιγοστούς κατοίκους που έχουν απομείνει, δίνει καθημερινά ζωή στον τόπο. Παράλληλα, μέσα από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο που έχει δημιουργήσει, προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την ιστορία και την παράδοση της Κοκκινομηλιάς.

Η νέα παραλιακή διαδρομή προς την Αιδηψό

Φεύγοντας από τις Ροβιές και συνεχίζοντας προς βορρά, ξεκινά μία από τις ομορφότερες παραλιακές διαδρομές της βόρειας Εύβοιας. Ο νέος παραλιακός δρόμος, που παραδόθηκε πρόσφατα στην κυκλοφορία ύστερα από τρία χρόνια εργασιών, συνδέει πλέον τη Λίμνη με τις Ροβιές, τα Ήλια και την Αιδηψό. Ο δρόμος ακολουθεί σχεδόν σε όλο το μήκος του τη θάλασσα, με συνεχείς εναλλαγές μικρών κολπίσκων και υπέροχη θέα, μέχρι τον Κάβο και τη χερσόνησο της Λιχάδας.

Στα Ήλια, ένα μικρό ψαροχώρι που τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο όμορφους παραθεριστικούς προορισμούς της περιοχής, αφήνουμε για λίγο τη θάλασσα και να ανηφορίσουμε προς τη Μονή του Αγίου Γεωργίου. Μέσα σε περίπου δεκαπέντε λεπτά, ο δρόμος ανεβαίνει από την ακτή στα 600 μέτρα υψόμετρο, χαρίζοντας πανοραμική θέα στον Μαλιακό Κόλπο και, τις ημέρες με καθαρή ατμόσφαιρα, μέχρι τους Δελφούς. Η παράδοση θέλει το μοναστήρι, που ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και καταστράφηκε τρεις φορές κατά την Τουρκοκρατία, να είναι χτισμένο στη θέση όπου βρισκόταν το ιερό του Σεληνούντιου Απόλλωνα, το οποίο, σύμφωνα με την ίδια παράδοση, επικοινωνούσε με το Μαντείο των Δελφών.

Αν κάνουμε στάση στα Ήλια ή επιλέξουμε να μείνουμε στην περιοχή, δοκιμάζουμε το παραθαλάσσιο ταβερνάκι Άγγελος, με εξαιρετικό φαγητό και τραπέζια κυριολεκτικά πάνω στο κύμα.

Αιδηψός: Η λουτρόπολη των 2.000 χρόνων

Η Αιδηψός είναι μια λουτρόπολη με ιστορία που χάνεται στους αιώνες. Διατηρεί ακόμη τη γοητεία μιας άλλης εποχής. Το βράδυ η παραλιακή ξαναζωντανεύει, με καφέ, ζαχαροπλαστεία και ταβέρνες, διατηρώντας κάτι από την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα των δεκαετιών του ’50 και του ’60.

Η φήμη των πηγών της Αιδηψού φτάνει ως την αρχαιότητα. Αναφέρονται στα έργα του Αριστοτέλη, του Στράβωνα και του Πλούταρχου, πολλούς αιώνες πριν η λουτρόπολη γνωρίσει τη μεγάλη της ακμή. Τα ιστορικά ξενοδοχεία, τα υδροθεραπευτήρια και η vintage αισθητική θυμίζουν σήμερα την εποχή που αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους λουτροθεραπευτικούς προορισμούς της Ευρώπης, προσελκύοντας βασιλιάδες, πολιτικούς, καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων από όλον τον κόσμο. Αν θέλουμε να γνωρίσουμε αυτή την πλευρά της ιστορίας της, περνάμε από τα Λουτρά του Σύλλα, όπου φιλοξενήθηκαν, μεταξύ άλλων, η Γκρέτα Γκάρμπο, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, η Μαρία Κάλλας και ο Αριστοτέλης Ωνάσης.

Καθώς περπατάμε στην παραλία, βλέπουμε σε αρκετά σημεία ατμούς να αναδύονται ανάμεσα στους βράχους και μυρίζουμε το χαρακτηριστικό θειάφι των ιαματικών πηγών. Είναι η πιο απτή υπενθύμιση ότι κάτω από τα πόδια σας εξακολουθεί να λειτουργεί το φυσικό γεωθερμικό σύστημα που τροφοδοτεί την Αιδηψό εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το ιαματικό νερό αναβλύζει από το υπέδαφος σε θερμοκρασίες που, σε ορισμένες πηγές, ξεπερνούν τους 70°C, πριν αναμειχθεί με το θαλασσινό νερό, σχηματίζοντας τις φυσικές θερμές πισίνες της ακτής.

Ακόμη κι αν δεν σκοπεύουμε να κάνουμε λουτροθεραπεία, αφιερώνουμε έστω μία ώρα στην Αιδηψό. Περπατάμε στην παραλία, βουτάμε στα φυσικά θερμά νερά και καθόμαστε για έναν καφέ με θέα τον Βόρειο Ευβοϊκό. Λίγες εμπειρίες είναι τόσο ιδιαίτερες όσο μια βουτιά στα ζεστά ιαματικά νερά δίπλα στη θάλασσα.

Στην ίδια βόλτα περνάμε και από τον ιστορικό κινηματογράφο Απόλλων. Στις δεκαετίες της ακμής της γνώρισε μεγάλη άνθηση, φιλοξενώντας κινηματογραφικές προβολές και θεατρικές παραστάσεις και διαμορφώνοντας γενιές σινεφίλ. Ανακαινισμένος πλέον, φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι προβολές και εκδηλώσεις του Evia Film Project, της δράσης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που έδωσε νέα πολιτιστική πνοή στη βόρεια Εύβοια μετά τις πυρκαγιές του 2021.

Για γλυκό, οι ντόπιοι δίνουν σταθερά ραντεβού στον Καβαράκα, ένα από τα ιστορικά ζαχαροπλαστεία της πόλης. Τα χειροποίητα παγωτά, τα παραδοσιακά γλυκά ταψιού, τα αμυγδαλωτά και τα σιροπιαστά συνεχίζουν μια μακρά ζαχαροπλαστική παράδοση της Αιδηψού. Για φαγητό, ξεχωρίζει η Καλύβα, αγαπημένη ταβέρνα με καταπράσινη αυλή και καλομαγειρεμένη ελληνική κουζίνα.

Για πολλούς, η Αιδηψός είναι ο τελευταίος σταθμός αυτού του road trip. Για άλλους, όμως, αποτελεί την αφετηρία για νέες διαδρομές. Η Αιδηψός αποτελεί τη βασική πύλη του νησιού. Το πορθμείο προς την Αρκίτσα συνδέει το νησί με τη Φθιώτιδα σε περίπου 40 λεπτά, προσφέροντας την ταχύτερη πρόσβαση από και προς την κεντρική Ελλάδα. Λίγο δυτικότερα, από τον Αγιόκαμπο, αναχωρούν τα πλοία για τη Γλύφα, μια ιδανική επιλογή για όσους συνεχίζουν το ταξίδι τους προς τον Βόλο, το Πήλιο ή τη Θεσσαλονίκη, αποφεύγοντας τον μεγάλο γύρο από το Πέταλο του Μαλιακού.

Λιχάδα - Λιχαδονήσια: Στο άκρο της Εύβοιας

Αφήνοντας πίσω την Αιδηψό, ο δρόμος συνεχίζει προς τη Λιχάδα, το βορειοδυτικό άκρο της Εύβοιας. Εδώ το τοπίο αλλάζει ξανά. Η στεριά στενεύει, η θάλασσα κυριαρχεί και ο ορίζοντας ανοίγει προς κάθε κατεύθυνση. Η χερσόνησος, με τους ήρεμους οικισμούς και τους καταπράσινους λόφους, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μια από τις πιο όμορφες βάσεις διαμονής της βόρειας Εύβοιας, τόσο στο ομώνυμο χωριό όσο και στον παραθαλάσσιο Άγιο Γεώργιο.

Από εδώ αναχωρούν τα καΐκια για τα Λιχαδονήσια, το μικρό ηφαιστειογενές νησιωτικό σύμπλεγμα με τα τιρκουάζ νερά που πολλοί αποκαλούν «Σεϋχέλλες της Εύβοιας». Οι μικρές νησίδες δημιουργήθηκαν έπειτα από ισχυρούς σεισμούς στην αρχαιότητα και σήμερα συνθέτουν ένα από τα πιο ιδιαίτερα θαλάσσια τοπία της Ελλάδας. Η διαδρομή με το καΐκι διαρκεί μόλις λίγα λεπτά και καταλήγει σε μικρές αμμουδιές με διάφανα νερά και χαμηλή μεσογειακή βλάστηση. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί ταξιδιώτες επιλέγουν να μείνουν εδώ δύο ή τρεις ημέρες, συνδυάζοντας ήρεμες διακοπές, καλό φαγητό και καθημερινές εξορμήσεις στα νησάκια.

Για διαμονή ξεχωρίζει ένα ήσυχο κατάλυμα με χαρακτήρα, το Lichada Villas. Χτισμένο ψηλά, στο κέντρο της χερσονήσου, απολαμβάνει πανοραμική θέα στον Βόρειο Ευβοϊκό και το ηλιοβασίλεμα. Η λιτή αισθητική, τα φυσικά υλικά και η ζεστή φιλοξενία των Ολλανδών ιδιοκτητών δημιουργούν την αίσθηση ότι βρίσκεστε περισσότερο σε σπίτι φίλων παρά σε ξενοδοχείο.

Πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, κάνουμε μια μικρή παράκαμψη στα κοντινά Γιάλτρα. Εδώ βρίσκεται το επισκέψιμο οινοποιείο Βρυνιώτη, δοκιμάσουμε τις ετικέτες του, με θέα τους αμπελώνες που κατεβαίνουν προς τη θάλασσα. Η θέα από το οινοποιείο είναι πραγματικά εντυπωσιακή· το τοπίο θυμίζει περισσότερο σκανδιναβικό φιόρδ παρά ελληνικό τοπίο, με τις λωρίδες στεριάς και θάλασσας να εναλλάσσονται τόσο παράξενα, ώστε για μια στιγμή χάνει κανείς τον προσανατολισμό του. Στο ίδιο παραθαλάσσιο χωριό αναβλύζει και μια φυσική θερμή πηγή που καταλήγει στη θάλασσα, προσφέροντας ακόμη μία αυθεντική εμπειρία ευεξίας.

Από εδώ βλέπουμε ίσως το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα της βόρειας Εύβοιας. Καθώς ο ήλιος χάνεται πίσω από τον Βόρειο Ευβοϊκό, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί τόσοι ταξιδιώτες επιστρέφουν ξανά και ξανά σε αυτό το κομμάτι του νησιού. Ένας ιδανικός τρόπος να ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος του road trip.