Ηλίας Ασλάνογλου: «Αξέχαστες στιγμές στη μοναδική κι αγαπημένη Ίο»

Είχα την τύχη να επισκεφτώ την Ίο στα μέσα της δεκαετίας του ’80, να τη λατρέψω και να... επιζήσω! Είμαι βέβαιος πως μοιράζομαι τα ίδια συναισθήματα με την πλειονότητα όσων έχουν επισκεφθεί αυτό το πανέμορφο νησί στα 80s και στα 90s. Τότε οι κλασικοί θαμώνες του νησιού ήταν τα φρικιά, οι πάνκηδες, οι νιουγουεϊβάδες κι οι χεβιμεταλάδες όλου του πλανήτη. Οι τσαμπουκάδες μεταξύ των διαφόρων φυλών, μουσικών και μη, ήταν καθημερινοί και κατέληγαν ή σε τραυματισμούς ή για σφηνάκια καμικάζι και μπίρες στο παλιό Far Out, στην αρχή της παραλίας του Μυλοπότα. Ήταν ακόμη μεγαλύτερη τύχη δε, να έχεις ξεφύγει από τα ξυλίκια και να επιβιώσεις από τις «μπόμπες» που σέρβιραν στη συντριπτική πλειονότητά τους τα μπαρ κι οι ντίσκο του νησιού.

Στην Ίο έπρεπε να ’χεις άγιο και γνωριμίες για να τη βγάλεις καθαρή και να σηκωθείς όρθιος την επόμενη μέρα... μετά τις 2μ.μ. συνήθως. Η «στάχτη στα μάτια» για να πίνουμε τις μπόμπες ήταν τα αυθεντικά μπουκάλια από τις γνωστές μάρκες ποτών που βρίσκονταν σε κοινή θέα και τα οποία είχαν από πριν γεμιστεί με βάση αλκοόλ ώστε να χρησιμοποιηθούν μετά στη μείξη και το σερβίρισμα των κοκτέιλ. Παράγγελνες βότκα πορτοκάλι, δεν καταλάβαινες από τη γεύση του πορτοκαλιού αν αυτό που έπινες ήταν μπόμπα και... bye bye. Αν δεν είχες φίλο μπάρμαν στα μαγαζιά να σου πει τι να πιεις, δεν ήξερες πώς θα ξημερώσεις. «Τι προτείνεις να πιούμε, αδερφέ;» «Παιδιά, σήμερα μόνο ουίσκι». Το επόμενο βράδυ σού πρότεινε μόνο κίτρινη τεκίλα (από κει την αγάπησα, αναγνώριζα τη γεύση και σώθηκα από τις μπόμπες... λέμε τώρα). Κάποιο άλλο βράδυ μάς έλεγε: «Παιδιά, απόψε μόνο ούζο».

Έχει τύχει να δούμε Ιρλανδό να αγοράζει από σούπερ μάρκετ ένα τεράστιο μπουκάλι βότκα μάρκας… Laika (το ίδιο εξωτικές και πανάγνωστες ήταν οι μάρκες σχεδόν όλων των ποτών που μπορούσες να προμηθευτείς τότε στο νησί, όπως τεκίλα Don Pedro κ.λπ.). Αυτό το ξανθό παλικάρι, που λέτε, το βρήκαμε με την παρέα μου, ξαπλωμένο κι αναίσθητο, στη βάση από τα σκαλιά που πηγαίνουν από τη Χώρα στο λιμάνι. Όπως όλοι, έτσι κι εμείς περάσαμε γελώντας από πάνω του για να πάμε στης Μαρουλίας, όπου συνηθίζαμε να κλείνουμε δωμάτια. Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε από τον θόρυβο ελικοπτέρου –κακός οιωνός– που ερχόταν συνήθως να μαζέψει τίποτα μεθυσμένους που είχαν σακατευτεί κατεβαίνοντας για να κόψουν δρόμο από μονοπάτι που άρχιζε από την ντίσκο Σκορπιός κι οδηγούσε στο Far Out. Δυστυχώς, αυτή τη φορά είχε έρθει για να πάρει τον Ιρλανδό, ο οποίος δεν ξύπνησε ποτέ. Έσκασε στον ύπνο του απ’ το ξυλόπνευμα. Άγιο είχαμε που ζήσαμε εκείνα τα καλοκαίρια στην Ίο, σας λέω!

Κάποιο καλοκαίρι στα τέλη των 00s πήγα στο νησί και οικογενειακά. Εννοείται ότι ξενάγησα τις δύο μικρές μου, τότε, κόρες στο Slammer bar δίπλα στην κεντρική πλατεία της Χώρας (όποιος πήγε στην Ίο στα 80s και δεν πήγε στο Slammer με dj τον Γιώργο Μαούνη έχει χάσει).

Τη Χώρα της Ίου την αγαπώ, πρέπει να την έχω περπατήσει απ’ άκρου εις άκρον και να την έχω μάθει τόσο καλά όσο τη γειτονιά που μεγάλωσα στο Σίτι. Την επισκέφθηκα τελευταία φορά πριν από δύο καλοκαίρια κι είναι το ίδιο όμορφη αλλά πλέον... πεντακάθαρη. Στις δε υπέροχες παραλίες Μυλοπότας, Μαγγανάρι, Κολιτσάνι, Κουμπάρα, Θεοδότη καταλαβαίνεις τι σημαίνει καλοκαίρι στις Κυκλάδες. Εύχομαι την επόμενη φορά που θα πάω στην Ίο να επισκεφθώ και τον Τάφο του Ομήρου.

Αυτό το κείμενο αφιερώνεται σε Μήτσο (r.i.p.), Ευθύμη (r.i.p.), Χάρη, Μπάμπη, Σούλη, Νίκο, Γιώργο, Αλέκο, Ευγενία, Μπίλυ (Λόρδος Βύρων φορέβα), Χρηστάρα και σε όλα τα άλλα παιδιά που έζησα μαζί τους αξέχαστες στιγμές στη μοναδική κι αγαπημένη Ίο.

*Ο Ηλίας Ασλάνογλου είναι managing director της εταιρείας διανομής δίσκων Rockarolla και τραγουδιστής των Yeah!