Ολυμπία Κρασαγάκη: «Στο Ηράκλειο κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούργιο»

Γεννήθηκα στην Κρήτη, μα δεν έζησα ποτέ πραγματικά εκεί. Τη ζω όπως ζει κανείς ένα όνειρο που επιστρέφει κάθε καλοκαίρι, σύντομο, αγαπησιάρικο, ανεξίτηλο. Κι όμως, τα καλοκαίρια εκείνα ρίζωσαν βαθιά μέσα μου. Έτσι, κάθε φορά που το πλοίο πλησιάζει το Ηράκλειο, νιώθω την ίδια παιδική ανυπομονησία να ξυπνά. Μια γλυκιά ταραχή, σαν να επιστρέφω όχι σε έναν τόπο, αλλά σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που με περιμένει υπομονετικά.

Σχεδόν σαν μια τελετουργία ξεκινάω το ταξίδι. Προτιμώ το πλοίο, γιατί αγαπώ τη γνωστή μακαρονάδα και τον πρωινό καφέ στο κατάστρωμα. Ο Κούλες, το ενετικό φρούριο, με καλωσορίζει αγέρωχος, ενώ το φως απλώνεται αργά πάνω στη θάλασσα κι αρχίζει να αποκαλύπτει στα δεξιά τον Στρούμπουλα, το βουνό σε σχήμα πυραμίδας, και στα αριστερά τον Γιούχτα, το βουνό που μοιάζει με το προφίλ του Δία. Είναι η πιο όμορφη ώρα της ημέρας. Η ώρα που η πόλη ξυπνά. Και τι πιο ωραίο από το να ξεκινήσω με έναν ακόμη ελληνικό καφέ και μπουγάτσα στον ένα και μοναδικό Κιρκόρ; Με θέα τα Λιοντάρια στην πλατεία, παραγγέλνω στη χαμογελαστή κυρία Βούλα μια μπουγάτσα με κρέμα και άλλη μία με τυρί, και βεβαίως με πάρα πολλή κανέλα.

Στο Ηράκλειο δεν μένω· συνήθως κατεβαίνω στη Μεσαρά, στο χωριό μου, τους Βώρους. Σίγουρα όμως φεύγοντας παίρνω μαζί μου σχεδόν όλες τις λιχουδιές από το Costis Patisserie: γλυκάκια, πίτες, σάντουιτς, σαλάτες, κι αν είσαι vegan, βρήκες έναν θησαυρό. Κάνω σίγουρα ξανά και ξανά μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο, αλλά και στο Ιστορικό Μουσείο με το πολύ ωραίο κατάστημα. Για φαγητό, το Πεσκέσι είναι πάντα μια αποκάλυψη. Είναι το καλύτερο βιολογικό εστιατόριο, με παραδοσιακές γεύσεις σε σύγχρονη εκδοχή. Κάθε μπουκιά ένας αναστεναγμός. Στο Πάρκο Ελευθερίας βρίσκεις μια παρηγοριά δροσιάς για καφέ ή ποτό το βράδυ.

Τα πολύ αγαπημένα μου μέρη είναι προς τα νότια του νομού. Όλοι γνωρίζουν τα Μάταλα, τον τόπο όπου κάποτε ζούσαν οι χίπηδες στις σπηλιές. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, κι αν και κάποιες φορές δεν με κάνει να νιώθω απόλυτα οικεία, πάντα θα τον επισκέπτομαι. Στα μικρά μαγαζάκια της αγοράς βρίσκεις υφαντά, δαντελένια και όμορφα πήλινα αντικείμενα. Την παραλία την προτιμώ την άνοιξη, όταν είναι ακόμη γαλήνια, χωρίς ξαπλώστρες, όπως παλιά.

Στον δρόμο για τα Μάταλα περνώ από τη Φαιστό. Εδώ αγαπώ έναν καφέ με θέα τα αρχαία και ολόκληρο τον κάμπο να απλώνεται μπροστά μου, ένα ταξίδι στον χρόνο. Σε αυτό το μέρος ερχόταν ο Χένρι Μίλερ και μάλλον απολάμβανε κι εκείνος τον καφέ του μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα. Λίγο πιο κάτω, στο χωριό Αϊ-Γιάννης, η στάση στον Μύρο, στην ταβέρνα Τα Κουνέλια, είναι απαραίτητη. Τηγανητές πατάτες, κουνελάκι και φρέσκια σαλάτα, απλές γεύσεις, αυθεντικές κι αληθινές.

Στην ατελείωτη παραλία του Κομμού μπορείς να περπατήσεις για ώρα και να βρεθείς μόνος. Τα νερά βαθαίνουν απότομα, αλλά είναι πεντακάθαρα. Κοντά βρίσκεται το παραθαλάσσιο Καλαμάκι, με θέα στα Παξιμάδια, όπου απολαμβάνω φρέσκο ψαράκι στην ταβέρνα Αύρα, πάντα με το βλέμμα στο γαλάζιο. Στο Τυμπάκι βρίσκεται ο ένας και μοναδικός φούρνος που φτιάχνει τα περίφημα παξιμάδια της Κατοχής. Ο Κωστής Γκρινιαράκης είναι ο απόλυτος μάστορας του χαρουπιού και πάντα σε κερνά περισσότερα απ’ όσα τελικά αγοράζεις. Η αγαπημένη μου βόλτα, όμως, είναι στα στενά του χωριού μου και στα καφενεία της πλατείας για ένα ποτηράκι ρακή με μεζέ και κουβέντα με χωριανούς. Κι αν υπάρχει ένα μέρος που αγαπώ βαθιά, αυτό είναι ο περίπατος ανάμεσα στις αρχαίες ελιές της Γόρτυνας.

Κι ας επιστρέφω στα ίδια μέρη, κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούργιο. Πάντα κάτω απ’ τη σκιά του Ψηλορείτη, με μια γκαζόζα στο χέρι και την καρδιά γεμάτη.

*Η Ολυμπία Κρασαγάκη είναι φωτογράφος