Θανάσης Βασίλαινας: «Στη Σκόπελο πέρασα τα καλοκαίρια μου ανάμεσα σε φίλους που έγιναν οικογένεια»

Η Σκόπελος για μένα δεν είναι ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό. Είναι το νησί όπου μεγαλώνοντας πέρασα τα καλοκαίρια μου ανάμεσα σε φίλους που έγιναν οικογένεια, εκεί όπου επέστρεψα αργότερα με τη σύντροφό μου και, πλέον, με τα παιδιά μας. Είναι ένας τόπος που κάθε χρόνο μοιάζει ίδιος, αλλά ποτέ δεν τον ζεις με τον ίδιο τρόπο – γιατί αλλάζεις εσύ. Το χωριό μου, το Κλήμα, με τον Μπάμπη και τη Γιώτα με την οικογένειά της τους μόνους μόνιμους κατοίκους τώρα πια, βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, αμφιθεατρικά χτισμένο, με θέα που σου κόβει την ανάσα, από την Εύβοια μέχρι και το Πήλιο.

Αυτό που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη με την πρώτη ματιά είναι το πράσινο, κάτι που δεν συναντάς εύκολα σε νησί. Εδώ τα πεύκα κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα, δημιουργώντας μια σχεδόν εξωτική ισορροπία, ένα τοπίο που σε ηρεμεί χωρίς προσπάθεια. Κι αυτό το πράσινο «αγκαλιάζει» τη Χώρα, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της: σπίτια λευκά με κεραμίδια από πλάκες Πηλίου, ξύλινα μπαλκόνια και στενά σοκάκια που το βράδυ μοσχοβολούν γιασεμί.

Οι παραλίες της Σκοπέλου έχουν έντονο γαλαζοπράσινο χρώμα, καθώς χρωματίζονται έντονα από το καταπράσινο τοπίο. Το Καστάνι, η Μηλιά, ο Πάνορμος και ο Στάφυλος είναι σταθερές αξίες – ακόμα κι εγώ, που τις έχω περπατήσει τόσες φορές, επιστρέφω χωρίς δεύτερη σκέψη. Υπάρχουν όμως και εκείνα τα μέρη που κρατάς λίγο πιο «δικά σου»: η Περιβολιού, πιο άγρια και ανεπιτήδευτη, ο Αμάραντος, με τα πεύκα του ακουμπισμένα πάνω στα βράχια –από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του νησιού– και το Χόβολο, με τα λευκά βράχια και τα καθαρά νερά, που κάθε φορά μοιάζει σαν μια μικρή αποκάλυψη.

Αξίζει πραγματικά να περάσετε από το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη στο Καστρί – είναι από τα μέρη που σου μένουν. Πηγαίνοντας προς τη Γλώσσα από τη Χώρα, θα δείτε στα δεξιά σας τον μικρό δρόμο που οδηγεί εκεί. Εύκολα τον προσπερνάς αν δεν το ξέρεις, αλλά αξίζει να κάνεις την παράκαμψη. Το εκκλησάκι είναι χτισμένο στην κορυφή ενός βράχου, κι ο μόνος τρόπος να φτάσεις εκεί είναι ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια που είναι σκαλισμένα πάνω του. Δεν είναι πολλά, αλλά τα νιώθεις λίγο στην ανάσα – κι αυτό κάνει τη στιγμή που φτάνεις στην κορυφή ακόμη πιο όμορφη. Μπροστά σου ανοίγεται μια θέα που σε σταματάει για λίγο· στέκεσαι, κοιτάς τη θάλασσα και ξεχνάς τον κόπο της ανόδου. Κι αν είσαι τυχερός και δεν φυσάει, μπορείς μετά να κατέβεις για μια βουτιά στην παραλία αποκάτω – το κάνει όλο να δένει.

Η Σκόπελος είναι ένα νησί που το μαθαίνεις περπατώντας. Τα μονοπάτια της και οι διαδρομές της μέσα στο πράσινο, τα παλιά καλντερίμια και τα μικρά ξωκλήσια σού δείχνουν μια άλλη πλευρά του νησιού, πιο ήσυχη, σχεδόν διαχρονική. Είναι ο τρόπος να καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικά αυτός ο τόπος. Είναι το νησί του Παύλου Νιρβάνα, του νεοέλληνα λογοτέχνη, που έβλεπε τον κόσμο με μια μείξη χιούμορ και στοχασμού. Είναι επίσης το νησί του Ρόδιου, του αγγειοπλάστη, από εκείνες τις φιγούρες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια· οι ιστορίες για τα χέρια του, που έπλαθαν το χώμα του νησιού και το έκαναν καθημερινά αντικείμενα με ψυχή, ήταν πάντα από τις αγαπημένες μου.

Επειδή η ζωή μου είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εστίαση, δεν μπορώ να μη σταθώ στο φαγητό. Στη Γλώσσα, το Αγνάντι είναι από τα μέρη που κουβαλούν ιστορία. Σήμερα, στη δεύτερη γενιά, ο Νίκος, έχει τον απόλυτο σεβασμό μου, καθώς εκείνος και η οικογένειά του είναι η ίδια η Σκόπελος. Στην κουζίνα τους, τοπικά προϊόντα, με κόπο μαζεμένα, προσφέρονται με απλότητα στον επισκέπτη, o οποίος απολαμβάνει λαχανικά, ζαρζαβατικά από το μποστάνι τους αλλά και τα τρομερά άγρια αγκιναράκια, φρέσκα ψάρια και ντόπια κρέατα, σε διαχρονικές αλλά και σύγχρονες συνταγές με καθαρές γεύσεις, αγναντεύοντας το Αιγαίο από την ταράτσα του εστιατορίου.

Στο Έλιος, μπορείς να σταματήσεις για ένα ωραίο τσίπουρο στον Τάσο, όπου ο Βαγγέλης, μπροστά στην ωραία μαρίνα με τα ιστιοφόρα ανάμεσα στα ψαροκάικα, προσφέρει τσίπουρο συνοδευόμενο από μεζέ, όπως τα τσιπουράδικα του Βόλου, αλλά και φοβερό ντόπιο θράψαλο στα κάρβουνα. Ο καπετάν Σπύρος προσφέρει ψάρια ακόμη ζωντανά, κατευθείαν απ’ το καΐκι του, μαγειρεμένα με μαεστρία. Μη χάσετε τα νοστιμότερα μπαρμπούνια ever. Εάν πάτε για μπάνιο στο Χόβολο ή εάν θέλετε να απολαύσετε ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, μην προσπεράσετε με τίποτα το street food bar Μανταλάκι με φοβερό καφέ, κοκτέιλ και ωραία snacks.

Στον Πάνορμο θα βρείτε γραφικά ταβερνάκια δίπλα στη θάλασσα, για ωραία τσίπουρα και παγωμένες μπίρες. Στον Αγνώντα, γραφικό λιμανάκι της Σκοπέλου, θα πρέπει οπωσδήποτε να καθίσετε στο Κοράλι. Κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα, θα απολαύσετε μια ψαροφαγία επιπέδου. Ο Δημήτρης Πάντος και η ομάδα του κάνουν εξαιρετική δουλειά, με πολύ προσεγμένα και άρτια πιάτα. Οι αστακομακαρονάδες τους είναι ανυπέρβλητες, ενώ και η λίστα κρασιών τους είναι πολύ προσεγμένη. Φτάνοντας στη Χώρα, θα βρείτε πολλά ταβερνάκια για κάθε γούστο, που προσφέρουν τοπικές συνταγές, όπως ροφούς στιφάδο, χοιρινά με δαμάσκηνα κ.λπ. Επισκεφθείτε το Anna’s για προσεγμένη και νόστιμη κουζίνα σε μια χαλαρωτική αυλή. Για σουβλάκι θα πάτε στον Πλάτανο στην πλατεία, που με τη χειροποίητη πίτα του αποτελεί διαχρονική αξία. Αυτό που δεν πρέπει να χάσετε με τίποτε είναι ένα βράδυ στο μαγαζί του Γιώργου Ξηντάρη, του μεγάλου ρεμπέτη, ο οποίος τραγουδάει με τους γιους του στο μαγαζί τους, την Ανατολή, στο υψηλότερο σημείο της χώρας.

Η βραδινή ζωή του νησιού συγκεντρώνεται στη Χώρα, που είναι γεμάτη με μικρά bar και club. Χωρίς να θέλω να αδικήσω κανένα από αυτά, πάντα περνάω από τον Οιωνό blue bar, ένα μικρό μπαράκι στα σοκάκια της Χώρας. Ο Βαγγέλης εδώ και 3 δεκαετίες σερβίρει φοβερά ποτά και παίζει την καλύτερη μουσική για τα γούστα μου. Θα πρέπει οπωσδήποτε να καθίσετε στην ταρατσούλα του Μερκούριου Γκαλερί-Bar και να απολαύσετε μια ωραία Margarita αγναντεύοντας το λιμάνι. Στην άκρη του λιμανιού το Lithi Bohemian στη θέση του παλαιού Πλάτανος jazz bar, στη δροσερή σκιά του τεράστιου πλάτανου, απολαμβάνετε καφέδες και φρέσκους χυμούς κατά τη διάρκεια της ημέρας και ωραία ποτά με χαλαρωτική μουσική όταν ο ήλιος δύει.

Άφησα τελευταία τα ντόπια προϊόντα. Η σκοπελίτικη τυρόπιτα, το πιο γαστρονομικό πιάτο στης Σκοπέλου, γίνεται με χειροποίητο φύλλο και κατσικίσιο τυρί και χαρακτηρίζεται από το ελικοειδές σχήμα της, ενώ στη συνέχεια τηγανίζεται με μαεστρία και αποκτά ένα χρυσαφένιο χρώμα. Την καλύτερη τυρόπιτα την έχει ο Μιχάλης στη Χώρα, και τη ζυμώνει την ώρα που την παραγγέλνεις. Θα πρέπει να δώσετε την παραγγελία σας και να περάσετε αργότερα να την πάρετε. Ωραία τυρόπιτα έχει ο συνεταιρισμός γυναικών της Γλώσσας και η κυρά Λένη στη Γλώσσα.

Εξαιρετικό βιολογικό μέλι, το χρησιμοποιώ σε όλα τα εστιατόριά μου και στο σπίτι μου, θα βρείτε στο Κτήμα Σταματίου, κοντά στο Έλιος. Ο Γιώργος, η Αλεξάνδρα και τα τρία παιδιά τους κάνουν εξαιρετική δουλειά. Εάν το επισκεφτείτε ζητήστε τους να σας ξεναγήσουν στο μουσείο που διατηρούν με εργαλεία μελισσουργίας.

* Ο Θανάσης Βασίλαινας είναι οικονομολόγος και ιδιοκτήτης του εστιατορίου Βασίλαινας